Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

Τον καιρό των αμπελιών 3

Τον καιρό εκείνο είχαμε δυο συκιές. Τις ξέρεις τις συκιές; Απαίσιο δέντρο μα την αλήθεια …..
Ούτε να κάτσεις στον ίσκιο της σ' αφήνει έτσι που αναπτύσσεται ασουλούπωτα, ούτε να σκαρφαλώσεις και να κρυφτείς στο φύλλωμά της μπορείς, κι όσο για να κόψεις τα φύλλα της…. Καλύτερα να το ξεχάσεις….. Απορία το χω ….οι πρωτόπλαστοι πως το κατάφερναν και περιφέρονταν ανενδοίαστα με το συκόφυλλο... δεν τους έκαιγε το γάλα της;

Ο καρπός όμως... αχ, ο καρπός………Όλα τα λεφτά. Όχι απλά γλυκός…. μελένιος. Να τον βάζεις στο στόμα σου και να ευφραίνεσαι από τη νοστιμιά. Να φεύγεις και να ταξιδεύεις με τον ουρανίσκο οδηγό μες στην ευφορία……….

Τον Αύγουστο- περί τα τέλη του- τον καιρό του τρύγου στα μέρη μου, οι συκιές μας έτοιμες μας περίμεναν ή μάλλον περίμεναν τις τρυγήτρες και τους κουβαλητάδες για να τις δρέψουν. Εγώ ήμουν τόοοσο μικρή που δεν πιανόμουν.

Και μια χρονιά ανάμεσα στις τρυγήτρες ήτανε και μια τσαχπίνα μελαχρινούλα που τη λέγανε Στέλλα. Κι ήτανε κι ένας κουβαλητής, ο Βλαδίμηρος, που όλο μαντινάδες έλεγε που την έκαναν να κοκκινίζει από ευχαρίστηση. Και όλοι να κακαρογελούν λες τους γαργαλούσαν

Να τα χαρώ τα μάθια σου
Τα μαύρα τα μεγάλα
Όπου σταλαματίζουνε
Το μέλι και το γάλα


Και φτάσαμε κοντά στη συκιά κι αναστέναξεν η Στέλλα αναζητώντας τον πλούσιο καρπό.
«Να χεν έχωμε δα δυο σύκα….»Και είπε ο Βλαδίμηρος
"Επαέ κάτσε Στελιανή, και γω θα τα φέρω "

Εννοούσε θα σου φέρω αλλά ε, ας κρατήσουμε τα προσχήματα...
Έκατσε η Στελιανή πάνω σε μια πέτρα όλο νάζι και τσακίσματα φωνής
Και «αχ, τι ζέστη» και «αχ, τι κούραση» και..."Παναγία μου! Παναγία μου! Μάνα μουουου!"
Και "ίντα ναι Στελιανή, ίντα ναι….."

Κι αυτή να μη θέλει να μιλήσει μα ο πόνος το ξεμασκάρωσε γιατί ο σκορπιός που την δάγκωσε, την έκανε να χτυπιέται αλλόφρων και οι άλλοι επίσης από τα γέλια. Γιατί αυτό έτσι είναι άλλος πέφτει και χτυπά κι άλλος βλέπει και γελά.

Γκρεμοτσακίστηκε ο καημένος ο Βλαδίμηρος, και σκορπίστηκαν τα σύκα και είπανε πως της έκανε γιατρικές για να της βγάλει το δηλητήριο.
Και την άλλη μέρα η Στελιανή δεν ήρθε
Ήρθε μόνο ο Βλαδίμηρος με μια μαντινάδα αυτοπαρηγοριάς

"Σώπα καημένη μου καρδιά
σώπα και δεν πειράζει
κι αύριο θα τη φέρουμε
τη Στελιανή στου Γάζι"

4 σχόλια:

Ντρουσίλα είπε...

Δεν μου κάνει καρδιά να φύγω απ' τις συκιές σου... ακούω τα τραγούδια των τρυγητάδων και τα χαχανητά τους, και φεύγει μακριά η μαυρίλα τούτων δω των ημερών και μια δροσιά αισιόδοξη με νανουρίζει... γυρίζω πίσω... κλείνω τα μάτια ν'απολαύσω τη γλύκα του καρπού...

Όμορφη ήταν η εκδρομούλα ετούτη, Meril!... Νοσταλγική... Αληθινή... Γλυκιά, σαν ώριμο σύκο.

Να 'σαι καλά! Φιλιά!

meril είπε...

@Ντρουσίλα

Μα για να σηκώσουμε αυτή τη μαυρίλα από πάνω μας ή μάλλον για να την αντέξουμε αυτή η εκδρομή (τι νόμισες;)
Είναι που είναι δύσκολες οι μέρες
είπα...
ας φύγει λίγο ο νους....

Να σαι καλά

Φυσικένια είπε...

Τι όμορφα που γράφεις μωρέ meril! Μα τι όμορφα!
Δε θέλω ούτε εγώ να φύγω απ΄τις συκιές σου... μέχρι και τζιτζίκια ακούω να χαλάνε τον κόσμο...
Ταξίδια στο πέλαγος, στη ράχη της Κρήτης, στο πονεμένο κορμί της Στελιανής!
Να 'σαι καλά να γράφεις κι εμείς να σε διαβάζουμε.
φιλιά.

meril είπε...

@Φυσικένια

Αυτές οι μνήμες μάτια μου είναι όλα τα πλούτη που κουβαλώ και με βγάζουν απ' τα δύσκολα....
Τώρα κιόλας που ναι Αύγουστος όλο και τις βγάζω απ' το μπαουλάκι με τους θησαυρούς μου

Σ' ευχαριστώ για τα λόγια σου
αλλά σαν να μου φαίνεται πως το βάλατε σκοπό να μου ψηλώσετε το νου
να πάρουν τα μυαλά μου αέρα.....

φιλιά