Ίσαμε να βρω έναν καλό λόγο να υπάρχω εδώ
προτιμώ να απέχω

Ω, ναι!

δεν ξέρω αν ο καιρός της μαθητείας
κράτησε πολύ

αν οι διδακτικές μέθοδοι ήσαν οι
κατάλληλες

ή εγώ ήμουν η μαθήτρια που αναζητεί
ο δάσκαλος
εναγωνίως

μα ένα μου χει γίνει απόλυτα ξεκάθαρο

είμαι απόλυτα έτοιμη να σε ροκανίσω
τώρα πια

Όνειρα παιδιών

Τα όνειρα των παιδιών λένε πως έχουν χρώμα

Ίσως κόκκινο

αίμα που τρεξε από πληγωμένα γόνατα

Ή θαλασσί ….

ένα ματόχαντρο που τους φόρεσαν μωρά

να τα φυλάει από μάτι βάσκανο.

Άσπρο

όπως το γάλα που θήλασαν σε κόρφο μητρικό

Ή μαύρο

Ο φόβος που πήραν μια νύχτα στο σκοτάδι.

Πράσινο

σαν τα φύλλα της ελιάς που μάζεψαν ένα φθινόπωρο

Ή κίτρινο.

Μια ζωγραφιά με ήλιο να λάμπει

Γεγονός

Και σιγά σιγά η μετάλλαξη

Γεγονός θα είναι

Κι άσε που κανείς πια

δε θα θυμάται τα πριν

-ως μέτρο σύγκρισης τουλάχιστον-

Kαι άλλωστε προς τι;

Kαι να δεις που θα μείνουμε

να άδωμεν

επί των οικιών ημών

των εμπιπραμένων

Mόνο που δεν θα το ξέρουμε

Καθώς η γνώση

-η παραδοχή της προπαντός-

έχει και συνέπειες

Mη δεν το μαρτυρούνε

οι γραφές;

μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι

Μια πόλη

Αυτή η πόλη κατεβαίνει από λόφους.

Στην αρχή διστακτικά μετρά σκαλάκια.

Ύστερα παίρνει φόρα και βιαστικά, κουτρουβαλιστά, ακουμπά στη θάλασσα.

Γι’ αυτό την αγαπώ. Γιατί αγαπά κι αυτή τα αντίθετα.

Για να δεις το βουνό σηκώνεις τα μάτια ψηλά κι ύστερα σε παίρνει του νερού το γαλανό και σε ταξιδεύει.

Είναι μια πόλη με καταγεγραμμένες θύμησες από περασμένα μεγαλεία μα αν και ξεπεσμένη αρχόντισσα έχει μιαν αξιοπρέπεια που δεν αφήνει την πίκρα να φανεί.

Είναι μια ευγενική πόλη. Ναι, νομίζω απ’ όλα τα παλιά αυτό της έμεινε. Έχει καλούς τρόπους. Δε φωνασκεί, δεν επιδεικνύεται.

Είναι μια ήσυχη πόλη. Ή τουλάχιστον έτσι θέλει να φαίνεται.

Ίσως γι’ αυτό μας μαζεύει όλους εδώ.

Δεν ξέρω αν αλλού υπάρχουν τόσοι καταυλισμοί τσιγγάνων, τόσοι νόμιμοι παράνομοι ξένοι

Περνάς από το λιμάνι και βλέπεις κατά εκατοντάδες τους απελπισμένους του κόσμου, κρεμασμένους στα κάγκελα καρτερώντας την ευκαιρία … Να πηδήσουν μέσα. Να μπαρκάρουν ….Τρέχει το φορτηγό, τρέχουν ξοπίσω του…. Κυνηγώντας τη λαθραία στιγμή που το όνειρο θ’ ανοίξει την πόρτα… ….

Είναι μια πληγωμένη πόλη. Με δείκτη ανεργίας ίσως και τον πιο υψηλό. Με δρόμους κεντρικούς έρημους. Με σιωπηλά μαγαζιά.

Μετά από μια περίοδο ακμής (και πόσες δεν έχει μετρήσει άραγε….) η παρακμή….

Είναι μια περίεργη πόλη.

Αν ονοματίσω εφτά δρόμους από τη θάλασσα προς τα πάνω και τι δε θα συναντήσω…. Ένα βασιλικό ζευγάρι (Όθωνας-Αμαλία), έναν άγιο (Ανδρέας), ένα βάρδο (Ρήγας Φεραίος) ένα Γάλλο στρατηγό (Μαιζών), μια κατεύθυνση (Κορίνθου), ένας πρόκριτο (Κανακάρης) και έναν κλέφτη (Καραϊσκάκης)

Από δε την πλατεία Όλγας πάλι εφτά μετρώντας, έναν στρατηγό της Αχαϊκής Συμπολιτείας(Άρατο), έναν στρατηγό του 21(Κολοκοτρώνης), έναν άγιο(Νικόλαος), έναν αρχαίο θεό (Ερμής), έναν πρόκριτο (Γεροκοστώπουλος), τον ιδρυτή της πόλης (Πατρέας), μια επωνυμία της Παναγίας(Παντάνασσα) ….

Όλα συνταιριαστά. Να μην αδικηθεί κανείς. Όλοι να μείνουν ικανοποιημένοι. Ντόπιοι παράγοντες και άγιοι και βασιλιάδες, στρατηγοί και στρατηλάτες, ξένοι και δικοί. Με την κεντρική λεωφόρο στον εκτελεσμένο στο Γουδί Δημήτριο Γούναρη. Κι ανάμεσά τους οι δυο πλατείες με τα ονόματα των βασιλιάδων. Βασιλίσσης Όλγας και Γεωργίου του Α΄.

Ναι, αυτή η πόλη σέβεται το παρελθόν της και δεν το απαρνιέται. Ίσως γιατί δεν το φοβάται.

Οι φερτοί της κάτοικοι, την κατηγορούν πως δεν τους αγκαλιάζει. Μα θα λεγα πως μάλλον έχει αποφασίσει να μην αφήνεται, γιατί είναι μια εσωστρεφής πόλη κι ας έχει έμβλημα της μια κατεξοχήν εξωστρεφή κίνηση.Το καρναβάλι.

Ζει και κινείται- πράγμα παράξενο για όλους εμάς- στο ρυθμό του. Για καιρό πολύ. Ασυνήθιστα πολύ. Από τη λήξη του ενός ως την έναρξη του άλλου.

Ντύνεται, στολίζεται, παρφουμάρεται, ξεχνιέται και ζει την ουτοπική αλήθεια της απελευθέρωσης….

και μη ρωτάτε από ποια δεσμά

και επειδή αγαπά τους τύπους ο τελάλης βγήκε όπως κάθε χρόνο.

Διαλάλησε και ήδη το καρναβάλι μετρά μια βδομάδα απ’ την έναρξή του …..

Τώρα που λείπεις

Τώρα που εσύ μου λείπεις θα σου πω

aλλιώς πως θα μπορούσα

Καιρό

ναι, μη μου το λες

καιρό δεν έχουμε

Αύριο θα τρέχουμε χωριστά

Εσύ από δω εγώ από κει

Να μαζέψουμε φαΐ για το σακούλι μας

Να θρέψουμε μέρες

Ν’ αγοράσουμε ελπίδα

Ίσως και μια σταγόνα

Ξεμωραμένης νιότης

Μας προλαβαίνει κιόλας

η σιωπή του χρόνου

Να! Μια στροφή έμεινε μόνο

Μη χαθεί

άδικα των αδίκων

Τώρα που δε μ’ ακούς

Θα θελα να σου πω

Το άχρηστα ειπωμένο

ό,τι έχει η καρδιά έχουν

και τα χείλη

Είναι ο φόβος που συντηρεί

περισσότερο ένα κουκούλι γνώση

ασπίδα

τα πράγματα έχουν έτσι

Μα μια είναι η αλήθεια που

Γνωρίζω

Όνειρο είναι η ζωή

Και τα φτερά

Ο έρωτας

Εις πείσμαν.....