Δύσκολο

κάποτε βυθίζουμε τη θλίψη σε χωριστά
σταμνιά
τα φυλάμε σαν θησαυρό προγονικό

άλλοτε
δέρμα παλιό και στέρεο το μίσος γδέρνουμε
ανάμεσά μας και  το στρώνουμε

και καμιά φορά μας συγχωρούμε
και ξαναγνωρίζουμε την ψυχή μας

(νυχτωδίες μυστικές του άλλου –μας-κόσμου)

 από τη συλλογή ΘΕΡΟΣ το ΧΕΙΜΑΖΟΜΕΝΟΝ εκδόσεις Σαιξπηρικόν

EN ESPERANT /ελπίζοντας

(με ευχαριστίες για το δώρο)

Il a fait jour

le sable que

je tenais toute la nuit

a coulé

Je l `ai laissé disparaître

la lumière me trouble de même que sa force

Tout ce que j` ai pâlit

Tout ce que je tiens ne se rattache pas à la journée

je marche sur un rayon

parmi les photons

Je m`efforce de ne pas me laisser entraîner

de pleurer

à temps

c` est alors peut- être  que cette canicule se fera fraîche

(je fais partager ma force dans trois bourses

et j` offre tout à l` utopie)

Μετάφραση / Traduction in Fr : Νικηφόρος Τερζόγλου ( Nicéphore Terzoglou) 

ελπίζοντας

Ξημέρωσε

η άμμος που

κρατούσα όλη νύχτα
κύλησε

Την άφησα να χαθεί

με ταράζει το φως με ταράζει η δύναμή του

Ό,τι έχω χλωμιάζει

Ό,τι κρατώ δεν είναι της μέρας

  περπατώ σε μιαν αχτίδα
ανάμεσα στα φωτόνια

προσπαθώ να μην παρασυρθώ

να κλάψω
στην ώρα μου

ίσως τότε τούτη η κάψα δροσίσει

(μοιράζω τη δύναμή μου σε τρία σακούλια

κι όλα στην ουτοπία τα χαρίζω)

(από τη συλλογή ΘΕΡΟΣ το ΧΕΙΜΑΖΟΜΕΝΟΝ εκδόσεις Σαιξπηρικόν)

Συνήθεια HABITUDE

 με πολλές ευχαριστίες για το δώρο

 Mon café est amer

  amer sans sucre

t toujours chaud

  Homéopathie  dans une journée

  dont  l` haleine embrase

( (mouvements que j`apprends  pour me faciliter

  je chasse et c` est en plein été)

μετάφραση Νικηφόρος Τερζόγλου

 

o καφές μου είναι πικρός
πικρός και σκέτος.
πάντα ζεστός

ομοιοπαθητική σε μια μέρα
που η ανάσα της κατακαίει

(κινήσεις μαθαίνω να ευκολύνομαι

κυνηγώ κι είναι κατακαλόκαιρο )

επιστροφή

ένα χρόνο σχεδόν μετά, το "Θέρος" επιστρέφει στη γενέθλια του πόλη
με πολλή διάθεση για ανταμώματα
στις 30 του μηνός, στο καφε-μπαρ ΙΔΕΕΣ, στις 8.00
με τους
 Aνδρέα Καρακόκκινο και Σωτηρία Καλασαρίδου στην παρουσίαση

στο τραγούδι η Βικτωρία Καπλάνη
πιάνο ο Πάρης Καραγκούνης

Για όσους .....

Ανώφελα

Θα ανταμώσουμε ξανά

-εσύ και γω-

Και θα μαστε δυο ξένοι

Μπορεί να μας γνωρίσουν

Απ’ την αρχή

Και να χαιρετηθούμε ευγενικά

-αν αυτό η περίσταση επιβάλει-

Μα πια το ξέρω

τα μάτια ούτε λεπτό δε

Θα σταθούν

Στο σώμα που κάποτε επόθησαν

(έτσι κι αλλιώς κι αυτό

θα χει χαθεί

Θυσία σ’ ένα χρόνο

Σαρκοβόρο)

Μόνο μια μνήμη κουτσή

Μ’ επιμονή θ’ αναζητά

-νοσταλγικά-

Το τι αγνοώντας

Γνώση ανώφελη

Άλλωστε

Αύγουστος πια

……………………………………………………………………………………

(κι οι μέρες κρίματα θα σέρνουν….)

*από τη συλλογή "Θέρος το Χειμαζόμενον" εκδόσεις Σαιξπηρικόν

Καλοκαιριού μνήμες

(με ευχαριστίες)

Σωτηρία Καλασαρίδου.


Τριάντα ένα ποιητικά στιγμιότυπα αναπόλησης ενός έρωτα συναρμόζουν τη   συλλογή της πρωτοεμφανιζόμενης στα ποιητικά μας πράγματα Μέρης Λιόντη που φέρει τον τίτλο Θέρος το Χειμαζόμενον και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν τον Ιανουάριο του 2014. Ανιχνεύοντας με βήμα μετέωρο και με έναν ακαθόριστο προορισμό τις διαδρομές ενός επώδυνου τραύματος το ποιητικό υποκείμενο μας μιλά γι’ αυτό με όχημα την προσωπική μνήμη, που μοιάζει να λειτουργεί ως διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη θλίψη και την ονειροπόληση, το παρελθόν και το παρόν, αλλά και ανάμεσα σε ενδιάμεσες μορφές επαφής και απομάκρυνσης, όπως η απολογία και ο απολογισμός, που είναι συχνά μάλιστα θολές, όπως και η ατμόσφαιρα από την καλοκαιρινή ζέστη. Διαβάζουμε στο ποίημα Και φέτος: «και πάλι/ στον ορίζοντα του πουθενά/ με μια ληγμένη αγάπη/ο οδοιπόρος/ κουβαλά και φέτος/ ένα έκθετο καλοκαίρι/».   

Το καλοκαίρι στα ποιήματα της Λιόντη συμβολοποιείται εν είδει μετωνυμίας μιας μεθυστικής ραστώνης που διεγείρει παράξενα τις αισθήσεις μας μέσα από τις υψηλές θερμοκρασίες και την ξενοιασιά, συνδηλώνοντας ταυτόχρονα την ανάμνηση και την αναβίωση του τραύματος. Με τεμαχισμένο τον χρόνο στα δύο,  σε χαρούμενο δηλαδή παρελθόν και μελαγχολικό παρόν, σε καλοκαίρι και άλλες εποχές, η ποιητική αφήγηση της Λιόντη μοιάζει να αυτοπροσδιορίζεται ως ένα είδος ερωτικού παλίμψηστου που φαίνεται να ενεργοποιείται σταθερά μόλις το θερμόμετρο ανέβει αποπνικτικά. Ειδικότερα, ο Αύγουστος φτάνει αντίστροφα να λειτουργεί αυτός ως υπερώνυμο του καλοκαιριού αλλά και ως σύμβολο απώλειας: Διαβάζουμε στην Έλλειψη: «/μου λείπει ο Αύγουστος / χρόνια τώρα με στοιχειώνει/ η έλλειψή του/ ο αέρας κι οι ανάσες του / μ’ εγκατέλειψαν απροειδοποίητα/ προσπαθώ να μη θυμάμαι πως σε φίλησα/ όταν οι μέρες/ ήταν τόσο  γενναιόδωρες/. (…)».

Η κυριαρχία του πρώτου ενικού προσώπου στην πλειοψηφία των κομματιών προσδίδει στην ποιητική συλλογή έναν χαρακτήρα ιδιότυπης, ποιητικώ τω τρόπω, αφήγησης. Ο εν λόγω ιστός είναι διανθισμένος με ποιήματα που κάποιες φορές αγγίζουν τα όρια της εξομολόγησης ή και της απολογίας, ενώ κάποιες άλλες το ποιητικό υποκείμενο συνομιλεί με τον χαμένο ερωτικό σύντροφο, τον ερωτικό «άλλο», σε μια προσπάθεια επικοινωνίας μαζί του, επιχειρώντας έναν απολογισμό με μια ματαιωμένη αίσθηση απώλειας: «/(…) /άλλοτε/ σε μπάζω απ’ την κρυφή μου / πόρτα/γίνεσαι ο ακριβός μου μάρτυρας /και καμιά φορά/ αφήνω την ψυχή μου / στα χέρια σου απάνω/ (κρυφή πληγή η ψυχή μου/  και συ της στάλαξες αλάτι)/».

Ο μινιμαλισμός της φόρμας στα ποιήματα της Λιόντη υπογραμμίζει αντιθετικά την ιδεολογία που διατρέχει συνεκτικά την ποιητική συλλογή. Τα ποιήματα της συλλογής, όλα μικροφυή κομμάτια, με αποσπασματικό χαρακτήρα κάποιες φορές, ενισχύουν με τη μορφή τους τα συναισθήματα της ποιήτριας. Αλλά και η λιτότητα της έκφρασης και η αφαιρετικότητα του λόγου αποκτούν τον χαρακτήρα του αντίβαρου στα φορτισμένα συναισθήματα που αναζωπυρώνονται κατά τη διάρκεια του καυτού καλοκαιριού:  «/ω, ναι ποτέ δεν πυροβάτησα/ κρατήθηκα στην άκρη/ από πληγές και καθαρτήρια νερά/ κι αυτό το κρίμα με βαραίνει/ κυρίως εν μηνί Αυγούστω / εντός κι εκτός σεληνιακού κύκλου/ (…)».

Τον ίδιο σκοπό, την αποφόρτιση δηλαδή της έντασης των συναισθημάτων της δημιουργού και κυρίως του αναγνώστη, υπηρετεί και η στίξη. Η ολοκληρωτική απουσία της τελείας και του κόμματος προικοδοτεί τους στίχους με μια ρευστότητα που δροσίζει τον αναγνώστη, ενώ η συστηματική χρήση των αποσιωπητικών ενισχύει την εικόνα ενός ποιητικού υποκειμένου που παλινδρομεί ανάμεσα στη χαύνωση του καλοκαιριού και την απομάγευση του ερωτικού κόσμου, λειτουργώντας συν τοις άλλοις κάποιες φορές κατευναστικά και κατ’ επέκταση ευεργετικά.

Καταληκτικά, πρέπει να υπογραμμισθεί πως ιδιαίτερα σημαντική είναι στην ποιητική συλλογή και η παρουσία του παρένθετου λόγου, τον οποίο συναντούμε  στο τέλος όλων των ποιημάτων ― κάποιες φορές μάλιστα και μέσα στο σώμα του ποιήματος ― εν είδει επιγραμματικού σχολίου, με χαρακτήρα επεξήγησης στο κύριο σώμα του ποιητικού κειμένου. Διαβάζουμε: (…) / εσείς που γυρεύετε ελπίδα / σταμάτησα πια να πουλώ/ (….) (μικρός πειρατής ο έρωτας / κι ούτε μια φορά δεν έκανε/ ρεσάλτο / στο καράβι μου)/.

 Ο παρένθετος λόγος στο σύνολο της εν λόγω ποιητικής συλλογής ενισχύει τη διάκριση του αντιθετικού μοτίβου χαράς ― θλίψης που υπονομεύεται και ταυτόχρονα διασώζεται από τη μνήμη και γι’ αυτό τον λόγο ο ρόλος του δεν είναι διακοσμητικός και διεκπεραιωτικός αλλά αναγκαίος και ζωτικής σημασίας για την ολοκλήρωση του νοήματος του εκάστοτε ποιήματος. Λες δηλαδή και το νόημα λανθάνει στο κύριο σώμα του ποιήματος εσκεμμένα προκειμένου να ολοκληρωθεί μέσα από όσα γράφονται στις παρενθέσεις, πυροδοτώντας έναν εσωτερικό διάλογο και αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα στον αναγνώστη ένα ποιητικό υποκείμενο με δύο φωνές που η μια δεν υφίσταται αυθύπαρκτα χωρίς την άλλη.

πηγή
 http://www.oanagnostis.gr/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%8D-%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%82/

γενέθλια

φυσάει ο Ιούλιος χνώτο καυτό
πάνω στα χρόνια μου που στέκονται
καταμεσής του θέρους

τα χνάρια ακόμα ψάχνει
απ' όσα (ανα)ζητήθηκαν

τότε που όλα ήταν εύκολα
και τα όνειρα τρεχάλα
μες στα πόδια μου

σκέψου να δεις ακόμα

 τι μας  μέλλεται!

 (φορτίο που δε μοιράζονται οι μέρες)

 από τη συλλογή "ΘΕΡΟΣ το ΧΕΙΜΑΖΟΜΕΝΟΝ" εκδόσεις Σαιξπηρικόν

το "Θέρος το Χειμαζόμενον" ταξιδεύει

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ -ΜΕΡΗ ΛΙΟΝΤΗ, ΘΕΡΟΣ, ΤΟ ΧΕΙΜΑΖΟΜΕΝΟΝ

" Η ποιήτρια Μέρη Λιόντη στο Βιβλιοπωλείο "ΑΝΑΛΌΓΙΟ, Ηράκλειο- Κρήτης"

Την Τετάρτη 25 Ιουνίου στις 7:00μ.μ.,

 το  Βιβλιοπωλείο Αναλόγιο και οι εκδόσεις ΣαιΞΠΗΡΙΚόΝ διοργανώνουν εκδήλωση για την ποιήτρια 
Μέρη Λιόντη. Για το ποιητικό της έργο θα μιλήσουν:

Ψαράκης Κώστας ποιητής
Κωνσταντάκη Αργυρώ σκηνοθέτις
ποιήματα διαβάζουν μέλη της θεατρικής ομάδας "Τριήρης"

Η Μέρη (Μερόπη) Λιόντη, το γένος Χαρωνίτη, γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης τον Ιούλιο του 54. Σπούδασε παιδαγωγικά και δημόσια διοίκηση αλλά επαγγελματικά υπηρέτησε τη δημόσια εκπαίδευση. Η γραφή ως αποτύπωση μιας επιτακτικής ανάγκης, φανερώθηκε αργά στη ζωή της. Από τότε όμως αποτελεί την κύρια ενασχόλησή της. Αγαπά να εκφράζεται μέσα από ιστορίες και μικρής φόρμας ποιήματα.
Δουλειά της έχει δημοσιευτεί στα περιοδικά «Ρωγμές», «Σοδειά», «Τέταρτο» και «Μανδραγόρας».Η επαφή της με τη φωτογραφική ομάδα του Πολιτιστικού Κέντρου Πατρών έδωσε το 2012 το βιβλίο «συνειρμοί» -εκδόσεις Πολύμορφον. Συμμετείχε επίσης στο «craftbook»,-εκδόσεις Γαβριηλίδη-, την κοινή εκδοτική προσπάθεια της ομώνυμης διαδικτυακή ομάδας. Το «ΘΕΡΟΣ το ΧΕΙΜΑΖΟΜΕΝΟΝ» είναι η πρώτη ποιητική της συλλογή και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν.

Λίγα λόγια για τη συλλογή:

Μία νέα σεμνή κι απέριττη φωνή της ποίησης κάνει δυναμικά την εμφάνιση της με την πρώτη της συλλογη "Θέρος το Χειμαζόμενον". Η Μέρη Λιόντη αφήνει τα συναισθήματα ελεύθερα και μας παρασύρει σε ένα νοσταλγικό όνειρο φέρνοντας τις γλυκόπικρες αναμνήσεις αλλά και τις διψασμένες επιθυμίες για ένα μη ταλαιπωρημένο 'θέρος' να έρθουν ασυγκράτητες στην επιφάνεια. Η ποιήτρια μας 'κερνά' με μαεστρία ένα 'χειμαζόμενο' παρελθόν. Αρκετές φορές στα ποιήματά της διαφαίνεται η θλίψη αλλά και ένας θυμός για τις υποσχέσεις που δεν πραγματοποιήθηκαν. Η ουτοπία του έρωτα και ο θρήνος για εκείνα και εκείνους που χάθηκαν είναι επίσης χαρακτηριστικά που ανταμώνουμε στην ποίηση της.
Το έργο στο σύνολό του αποτελεί μια βαθιά συγκινησιακή ποίηση που αφήνει στην ψυχή του αναγνώστη έναν γνήσιο, αξέχαστο λυγμό.

Κριτικές για το βιβλίο:

http://thraka-magazine.blogspot.gr/2014/04/blog-post_11.html

http://www.sodeia.net/2014/03/blog-post.html

-ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΑΝΑΛΟΓΙΟ, Μανώλης Παπουτσάκης. - Ηράκλειο Κρήτης Ρούσου Χούρδου 8, Τηλ. 2810-282303

θράκα: Αθανασία Γιασουμή, Παρουσίαση της ποιητικής συλλογ...

 μια προσέγγιση της συλλογής μου από την ποιήτρια Αθανασία Γιασουμή, στο φιλόξενο χώρο της Θράκας
http://thraka-magazine.blogspot.gr/2014/04/blog-post_11.html?showComment=1397203905204#c57103662408349251

ΜΕΡΗ (ΜΕΡΟΠΗ) ΛΙΟΝΤΗ : ΘΕΡΟΣ το ΧΕΙΜΑΖΟΜΕΝΟΝ

Γράφειο ο Βασίλης Γ. Χαρωνίτης

Για ποιο λόγο ένα  «θέρος» είναι «χειμαζόμενον», δηλαδή ταλαιπωρημένο, θλιμμένο, βασανισμένο;

Το «θέρος» ως εποχή αλλά και ως πράξη προσφέρει χαρά και ικανοποίηση. Τότε ο άνθρωπος αξιολογεί το αποτέλεσμα των προσπαθειών του. Τότε απολαμβάνει τους κόπους του.

Επομένως το «θέρος» δεν θα έπρεπε σε καμιά περίπτωση να είναι «χειμαζόμενον». 

Δυστυχώς στην

αλλοτριωμένη εποχή που ζούμε, η άνοιξη δεν είναι άνοιξη και το θέρος δεν είναι θέρος. Όλα έχουν γίνει ψευδεπίγραφα. Και οι άνθρωποι και οι τόποι. Ακόμη και τα αισθήματα. Τότε για ποιο θέρος και για ποιο καλοκαίρι να μιλήσομε; Τι να θερίσομε από τη φρυγμένη καρδιά μας και τι να συγκομίσομε από την πυρόπληκτη μας ζωή;

Αυτά τα ερωτήματα βασανίζουν την ποιήτρια Μέρη Λιόντη. Στην πρόσφατη –και πρώτη-ποιητική συλλογή της, με τον παραπάνω τίτλο, καταθέτει την αγωνία και την οδύνη της που είναι αγωνία και οδύνη κάθε υπεύθυνου ανθρώπου.

Η συλλογή περιλαμβάνει 31 ποιήματα, συνήθως μιας σελίδας. Κάτω από κάθε ποίημα δημοσιεύεται κι ένα άλλο, με πλάγια γραφή, ενός ή δύο στίχων, σαν επίγραμμα, που συνήθως αναφέρεται στο πρώτο ποίημα. Είναι έτσι σαν μια δευτερεύουσα συλλογή μέσα στην κύρια.

Τα ποιήματα είναι άστικτα κι έχουν πολύ προσωπικό χρώμα. Η Μέρη Λιόντη παρουσιάζεται ως ένας ευαίσθητος άνθρωπος που μεγεθύνει μέσα της ασφυκτικά κάποτε, τα αδιέξοδα , τις εναντιότητες, μιας ζωής άχαρης. Αυτή η ζωή δεν έχει καμιά ζεστασιά, καμιά θαλπωρή. Το καλοκαίρι διαπερνάται από τα’ αγιάζι. Το τίποτα μας έντυσε με ρούχα χάρτινα/ πώς να μην παγώσουμε στ’ αγιάζι.

Η αγάπη δεν υπάρχει στον κόσμο μας. Το μίσος είναι δέρμα παλιό και στέρεο. Κι αν τολμήσεις να αφεθείς πάνω σ’ αυτόν τον κόσμο δε θα ρίξει βάλσαμο στα τραύματά σου. κρυφή πληγή η ψυχή μου/ και συ της στάλαξες αλάτι θα δηλώσει στη γνωστή κραυγή του Ιησού  Διψώ! Και την απάντηση της κοινωνίας μ’ ένα σφουγγάρι ξύδι…

Η ποιήτρια αισθάνεται να έχει ένα μερίδιο ενοχής. Θέλει να κλάψει για τα χαμένα δάκρυα, μήπως και βρει τη λύτρωση. Αναρωτιέται με ποιο πένθος να καθαρθώ/ να βρισκα ένα τρίχινο ρούχο με στάχτη στο κεφάλι/να θρηνήσω την απώλεια των δακρύων, που φέρνει στη σκέψη μας πανάρχαιες πένθιμες ώρες.

Στο απάνθρωπο θέρος μας οι μέρες σαλπάρουν/πανιά σκισμένα/ με θρήνο στη ζωή. Ο χρόνος είναι σαρκοβόρος και μες απ’ τα χέρια γλίστρησαν τις επιθυμίας οι ώρες.

Πού να κοιτάξεις για κάποιο στήριγμα; Μέσα σου; καμιά φορά θέλω να κοιτάξω εντός/ βλέπω ένα παράθυρο που χάσκει/και πισωπατώ, λέει με πίκρα.

Δεν αποφεύγει να συνομιλήσει με τον Κύριο. Όχι για να ζητήσει ευθύνες αλλά για να Του πει ότι προσπάθησε να ματίσει τα θραύσματα της ψυχής της, έστω και χωρίς αποτέλεσμα.

Συμπερασματικά, η συλλογή θέρος το χειμαζόμενον είναι μια ώριμη συλλογή, έστω κι αν είναι η πρώτη της ποιήτριας, με στίχους υψηλής ποίησης. Εκφράζει την οδύνη της επειδή ψηλά κοιτάζοντας/ συρθήκαμε στο χώμα, καθώς και το παράπονο για την άνοιξη που δεν ήρθε, για τα χελιδονίσματα τα σκιρτήματα μιας έφηβης ματιάς που χαθήκανε.

Θα περιμένομε τη συνέχεια σ’ αυτή την οδυνηρή πορεία, γιατί σίγουρα η ποιήτρια έχει πολλά ακόμη να μας δώσει.

εγώ

προχωρώ ένα βήμα

 κι ύστερα
κι άλλο κι άλλο

κρύβομαι φαίνομαι
φαίνομαι κρύβομαι

σκοτάδι φως
νύχτα μέρα

έρχομαι και πάλι έρχομαι

όχι δεν παίζω

με ψάχνω μόνο

από ανάγκη

 (απόπειρα  λύτρωσης το κυνηγητό ανάμεσα στις λέξεις