Πένθος
 
γέρνουν οι μέρες κι η ωραία λύπη πού;
ποιος να γνέψει για την έναρξη
ενός ευγενικού πένθους
μιας τελετουργίας αποχώρησης
δεν μάθαμε να θρηνούμε
με τον τρόπο των γενναίων
ως κι εδώ άγαρμποι
ως κι εδώ αστείοι

(κλείνω την πόρτα πίσω μου κι ο κήπος αχνίζει
απ” την προσμονή εκείνου που λαχτάρησε)

Φύρα

λέξεις απολήξεις μείνανε σ’ ένα μίζερο θέρος
πόσο να παλέψει μια άταρη ψυχή
κι αν πεις και για τη σάρκα μια απ’ τα ίδια
γεμίζουνε κι αδειάζουν τα φεγγάρια
μακριά μας
αλυχτούν όσα αφήσαμε ζητούν μερτικό
από ποιον τάχα
αυτά τα στόματα στύβουνε λέξεις
κι ύστερα τις στοιβάζουνε
άχυρο από λίχνισμα σταριού
-καρπός πουθενά –

(με κραυγές ψιθύρους η ζωή)

Μοιρολόι

πού να κρεμάσεις τη λύπη ξένε μου
που να κονέψεις τη λύπη
το κλαδί μπερδεύει στα μάτια σου
πεταρίζει το πουλί στην καρδιά σου
αδειάζουν οι μέρες σου στο χωράφι
σε μια στέρνα λιμνάζει η ψυχή σου

(μάρτυρας μένω του άδειου σου σώματος
του σαρκίου που κρεμάς εαυτούς πεθαμένους)

Τα ποιήματα είναι από την Ποιητική Συλλογή :
«ΘΕΡΟΣ το ΧΕΙΜΑΖΟΜΕΝΟΝ»
Εκδόσεις Σαιξπηρικόν

http://logwn-paignia.gr/article/meri-lionti-tria-piimata/

με ευχαριστίες στη συντακτική ομάδα του "Λόγων Παίγνια" και στον ποιητή  Μανώλη Μεσσήνη

με τη φωνή άλλων

(...ορίστε λοιπόν ένας λόγος ........ επικαιρότητας

από ένα προωθημένο μήνυμα που έφτασε ως σε εμένα τις προηγούμενες μέρες)

Μέρες που είναι, ας φανταστούμε τι θα γινόταν αν υπήρχε . MEGA τον καιρό του ΄21 (ας πόυμε πχ βραδινό δελτίο μετά την εισβολή του Ιμπραήμ στον Μωριά) :

Τρέμη. «Και ενώ η παγκόσμια κατάσταση είναι τόσο δύσκολη, υπάρχουν ακόμα κάποιοι αμετανόητοι που εξακολουθούν να στεναχωρούν τον πολυχρονεμένο μας σουλτάνο, που ο γιαραμπής να μας κόβει χρόνια και να του δίνει μέρες».

Πρετεντέρης. «Όχι μόνο αυτό Όλγα. Ενώ όλες οι υγιείς δυνάμεις του τόπου, κοτζαμπάσηδες-δεσποτάδες-καραβοκύρηδες έχουν πλέον αντιληφθεί πως η χώρα χρειάζεται ηρεμία και ανάπτυξη γιατί αλλιώς οι Οθωμανοί θα σηκωθούν να φύγουν και θα μας αφήσουν μόνους μας, αυτοί οι αλιτήριοι κατσαπλιάδες, αυτές οι μειοψηφίες έχουν το θράσος να απειλούν τους νοικοκυραίους».

Τσίμας. «Έχεις δίκιο Γιάννη. Μάλιστα έμαθα πως αυτές οι περιθωριακές ομάδες κουκουλοφόρων - φουστανελοφόρων έχουν επικεφαλής έναν τύπο Κολοκοτρώνη, κάπως έτσι, που έχει το θράσος να απειλεί με βία, φωτιά και τσεκούρι, την φιλήσυχη πλειοψηφία που την αποκαλεί προσκυνημένη».

Καψής. «Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι λέτε τόση ώρα, όμως το αδελφάκι μου που είναι μέγας δραγουμάνος του Μεγάλου Βεζίρη στην Ιστανμπούλ μου είπε πως αυτός ο .κοτρώνης και τα άλλα μπουμπούκια εξτρεμιστές Παπαφλέσσας και λοιποί είναι η αιτία που η Υψηλή Πύλη μας έχει στην μπούκα».

Τρέμη. «Σωστά Μανώλη. Όμως έχουμε τον ίδιο τον τρομοκράτη στο τηλέφωνο να τον ανακρίνουμε. Κύριε Κολοκοτρώνη με ακούτε ; (Στα παράθυρα γύρω από την Τρέμη οι άλλοι τρεις κάνουν μορφασμούς απέχθειας).

Κολοκοτρώνης. «Συμπαθάτε με, δεν σας γρικώ καλά γιατί εδώ είμαστε έξω στον αέρα και το αγιάζι, και πέφτουν και κουμπουριές πότε - πότε».

Τρέμη. «Πείτε μας κ. Κολοκοτρώνη, που βρήκατε το θράσος να αναστατώνετε τον τόπο και να παραβιάζετε την νομιμότητα ; Αφού οι προύχοντες που μας κυβερνούν έχουν κάνει μνημόνιο με τον Ιμπραήμ, εσείς τώρα τι θέλετε ;»

Κολοκοτρώνης. (Μόλις πάει να πει μια συλλαβή, τον διακόπτει ο Πρετεντέρης).

Πρετεντέρης. «Όλγα, για ρώτα τον κύριο σε παρακαλώ . γιατί εμείς όλοι είμαστε αναγκασμένοι να πληρώνουμε σήμερα τους συνδικαλισμούς και τις μαγκιές που έκανε στα Δερβενάκια και την Τριπολιτσά».

Κολοκοτρώνης. (Πάει πάλι να μιλήσει, αλλά τον ξαναδιακόπτουν).

Τρέμη. «Μην μιλάτε κύριε, ο Γιάννης είπε να σας ρωτήσω, δεν σας ρώτησα ακόμα. Για απαντήστε λοιπόν, πως τολμάτε να σηκώνετε κεφάλι όχι μόνο στους οθωμανούς αλλά και στους ευρωπαίους. Η ιερά συμμαχία Αγγλία - Γαλλία - Αυστροουγγαρία - Ρωσία μας είπε να κάτσουμε στα αυγά μας και να λέμε σφάξε μας αγά μου ν' αγιάσουμε. Εσείς τι παριστάνετε, ξέρετε καλύτερα από όλους αυτούς;»

Κολοκοτρώνης. (Πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη, τον διακόπτει ο Καψής αυτή τη φορά).

Καψής. «Εγώ ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιο είναι το θέμα, όμως τώρα θυμήθηκα πως το αδελφάκι μού έγραψε τις προάλλες πως στο σεράϊ συζητιέται πολύ ότι πίσω από τις ταραχές είναι μια ύποπτη περιθωριακή οργάνωση που λέγεται φιλική εταιρεία. Αυτοί δεν σέβονται τίποτα, έχουν διώξει όλους τους επενδυτές . φανταστείτε πως είχε έρθει ένας σοβαρός λόρδος ονόματι Έλγιν που έδωσε μια ολόκληρη φούχτα λίρες για να πάρει κάτι παλιομάρμαρα ο κουτόφραγκος, και αυτοί οι αμετανόητοι προσπάθησαν να τον εμποδίσουν μαζί με κάτι ψευτοκουλτιουράδηδες κοραήδες και λοιπούς. Πάλι καλά που δεν τα κατάφεραν, γιατί η επένδυση αυτή δημιούργησε και θέσεις εργασίας, αυτούς που βοήθησαν να ξηλωθούν τα παλιομάρμαρα και αυτούς που τα φόρτωσαν στα καράβια του λόρδου».

Τσίμας. «Να προσθέσω, Μανώλη, πως αυτοί οι περιθωριακοί κουρελήδες έχουν εκθέσει ανεπανόρθωτα τη χώρα στα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια. Κύριε Κολοκοτρώνη, το ξέρετε πως εξαιτίας σας ολόκληρος κόμης Μέτερνιχ έχει βάλει την Ελλάδα στο στόχαστρο ;»

Κολοκοτρώνης. (Μόλις ανοίγει το στόμα του, τον διακόπτουν άλλη μια φορά).

Πρετεντέρης. «Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά Παύλο, έχουμε τώρα και καινούριο φρούτο - τον επαναστατικό τουρισμό. Έχουν πλακώσει και αναρχικοί από το εξωτερικό, σαν να μην έφταναν οι δικοί μας. Κάτι Σανταρόζα, κάτι Μπάϊρον και άλλα αποβράσματα. Μπάτε σκύλοι αλέστε γίναμε, κάνουμε και εισαγωγή ταραχοποιών.»

Τρέμη. «Μάλιστα, Γιάννη, όλοι αυτοί μαζί με τους δικούς μας κάνουν και καταλήψεις σε δημόσια κτίρια. Δες τι έγινε στα κάστρα απ' όπου πέταξαν έξω τις νόμιμες αρχές, δες τι έγινε στο Μεσολόγγι και αλλού. Πως θα προκόψει μετά από αυτά ο τόπος ; Αν μας πετάξουν έξω από το γρόσι, ποιος θα φταίει μετά ;»

Κολοκοτρώνης. (Έχει βαρεθεί που δεν τον αφήνουν να μιλήσει και έχει φύγει από την γραμμή, ακούγεται του-του).

Τρέμη. «Ορίστε θράσος. Μας έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα μας. Εδώ του κάναμε την τιμή να τον ακούσουμε στο φιλόξενο δελτίο μας, να εκθέσει τις απόψεις του ελεύθερα και δημοκρατικά. Αλλά τι ξέρουν από δημοκρατία αυτοί οι τρομοκράτες. Ας αλλάξουμε τώρα θέμα, να πούμε για τις φιλανθρωπίες της πρέσβειρας καλής θέλησης Μπαρντιν Χανουμ Μπουρέκ που εγκαινίασε σήμερα νέα πτέρυγα στο Λεπροκομείο Σπιναλόγκα μαζί με τον βεζίρη αρρώστιας Λομπέρ Μπέη. Θυμίζουμε πως στις 11 στην Ανατροπή ο Γιάννης φιλοξενεί τους αρχιραγιάδες Μπενιζέλ, Τσαμάρ και Καρα Τζαφέρ για να ακούσουμε επιτέλους και μια υπεύθυνη φωνή.»

. ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ, ΚΑΘΕ ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΗ .

--
Αριστερή Ριζοσπαστική Συνεργασία Ιατρών

Α.Ρ.Σ.Ι

και για την αντιγραφή

meril

--

Ετεροχρονισμένο;

Ξαφνικά ήρθε σήμερα ένα προωθημένο e-mail. Φαντάστηκα θα χε ενδιαφέρον γιατί ο αποστολέας του -ένας φίλος καθηγητής φροντίζει και όσα μου στέλνει είναι αρκετά πετυχημένα.
Όταν τέλειωσα το διάβασμά του, χαμογελούσα. Είχα κιόλας τη νέα μου ανάρτηση έτοιμη.
Ένα προωθημένο e-mail ακριβώς όπως το έλαβα
Ένας ετεροχρονισμένος και πως γίνεται καθόλου ανεπίκαιρος λόγος εν μέσω δυο εκλογικών αναμετρήσεων




Αυτός είναι ο πανηγυρικός της 28ης Οκτ του θεολόγου του Γυμνασίου Σαγεΐκων.
Αναγνώστηκε από τον άμβωνα στην εκκλησία και έμειναν όλοι άφωνοι


«Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα!»
Του Γιώργου Μάλφα, θεολόγου (malfasg@gmail.com)

Εβδομήντα χρόνια μετά.

Γιορτάζεις την Εθνική Αντίσταση του Λαού μας, τραγουδάς «γυναίκες Ηπειρώτισσες», υψώνεις αμήχανα σημαίες, χορεύεις από κεκτημένη συνήθεια στις πλατείες. Φέτος όμως, δυσκολεύεσαι να πεις το «ΟΧΙ». Δεν είσαι σίγουρος, αμφιβάλλεις. Φοβάσαι τους συνειρμούς, τις πιθανές παρεξηγήσεις. Τρέμεις τις συνέπειες.

Χρόνια τώρα, επαναλάμβανες τελετουργικά μονότονα το «ΟΧΙ» του παππού σου. Καμάρωνες τη θυσία του, θριαμβολογούσες αδαπάνητα για τα κατορθώματα και τους ηρωισμούς της γενιάς του. Στις δεκαετίες όμως που ακολούθησαν κατασπατάλησες νωχελικά την ελευθερία που σου χάρισε! Έφτιαξες τη ζωή σου. Το δικό σου, επιτέλους, σπίτι, και το δικό σου εξοχικό. Έκανες ταξίδια μακρινά και πολυδάπανα, σε προορισμούς εξωτικούς. Αγόρασες πρώτο και μετά δεύτερο αυτοκίνητο. Χρεώθηκες ασυλλόγιστα δάνεια, δόσεις και κάρτες που αφειδώς σου πρόσφεραν οι τράπεζες. Μπούχτισες τα παιδιά σου φροντιστήρια και ιδιαίτερα, να σπουδάσουν προσοδοφόρα επαγγέλματα, να γίνουν υψηλόβαθμα «στελέχη διοίκησης επιχειρήσεων». Εκμεταλλεύτηκες, με όλους τους δυνατούς τρόπους, τους μετανάστες που είχαν την ανάγκη σου, για να μαζέψουν τις ελιές σου, να χτίσουν και να καθαρίσουν το σπίτι σου, να. φυλάξουν τα παιδιά σου. Έπαιξες στο Χρηματιστήριο το κληρονομημένο βιος των γονιών σου και αγόρασες «αέρα» που σου πούλησαν οι αετονύχηδες της ελεύθερης αγοράς. Συναλλάχθηκες μ' αυτό το άθλιο κράτος κάτω απ' το τραπέζι κάμποσες φορές, δεν θυμάσαι και συ πόσες. για τη στρατιωτική θητεία του γιου σου, το διακανονισμό της εφορίας, το αυθαίρετο δίπλα στη θάλασσα, το διορισμό στην επίζηλη δημοσιοϋπαλληλία, τη λίστα αναμονής σε κάποιο νοσοκομείο. Διασκέδασες την πλήξη σου βόσκοντας αμέριμνα στα λιβάδια της τηλεόρασης, κάνοντας φωτοσύνθεση με την προπαγάνδα και το γούστο των αχρείων της κάθε εξουσίας. Ατίμασες την ψήφο σου ξανά και ξανά για μια «εξυπηρέτηση», εκδούλευση των φαύλων της κομματοκρατίας, των επαγγελματιών και των κληρονόμων της πολιτικής.

Φέτος όμως, τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά. Η γιορτή δεν είναι πια γιορτή. Μεγάλα λόγια δεν βγαίνουν απ' το στόμα. Φειδωλή και ντροπαλή η εθνική σου αξιοπρέπεια προσποιείται, καμώνεται πως γιορτάζει κάτω απ' το αυστηρό βλέμμα της επιτήρησης. Στενάχωρα όλα. Μέσα μας, γύρω μας, παντού. «Το αδιέξοδο της χώρας στις ψυχές των κατοίκων της». Πατρίδα υποτελής και υπόχρεη. Πατρίδα «πεδίο βολής φθηνό». Πατρίδα έρμαιο της απληστίας των τοκογλύφων, των ισχυρών του χρήματος, των δανειστών που γυρεύουν πίσω τα λεφτά τους. Σε υποτιμούν σήμερα άμοιρη πατρίδα μου για να σε αγοράσουν τζάμπα αύριο.

Πεθαίνω σαν χώρα! Ακούς την κραυγή; Βλέπεις και συ το κακό που μας βρήκε; «Όποιος δεν έχει δει ανθρώπους να πεθαίνουν σφυροκοπημένοι από αόρατο χέρι στους δρόμους, δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει και τι είναι ο θάνατος μιας χώρας.».

Πατρίδα, κατοχή και αντίσταση: κι αν οι λέξεις άδειασαν με τα χρόνια, δεν φταίνε οι λέξεις, οι ζωές μας άδειασαν! Πριν λιποψυχήσουν οι λέξεις, λιποψυχεί το φρόνημα των ανθρώπων, η θέληση των λαών να παραμείνουν αδούλωτοι. Όχι παιχνίδια με τις λέξεις! Ποιος δικαιούται να μιλάει στη γιορτή σήμερα για πατρίδα, για κατοχή και αντίσταση; Οι πατριδοκάπηλοι που κάθε φορά, την κρίσιμη στιγμή, συνθηκολογούσαν με τον κατακτητή; Ή μήπως, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ που εγκατέλειπαν την πατρίδα και το λαό την ώρα της μάχης, για να επιστρέψουν κατόπιν ως εθνοσωτήρες και ελευθερωτές;

«Ποιος είναι, λοιπόν, πατριώτης;»
Ο Άρης Βελουχιώτης, το τραγικό αυτό σύμβολο της Αντίστασης του Λαού μας, έχει κάτι να σου πει: «Ποιος είναι ο πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει νάβρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο που διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουνε μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουνε τα κεφάλαιά τους από τη χώρα ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»

Εδώ θα παραμείνουμε, δε θα φύγει κανείς, κυνηγημένε απ' όλους Καπετάνιε! Εδώ, να φυλάμε τα πεζούλια που μας άφησες! Θα μοιραστούμε αν χρειαστεί ακόμη και τη φτώχια μας, την ανάγκη, την οργή μας, μα δεν θα εγκαταλείψουμε. Γι' αυτό.

«Τα καράβια μου καίω / δεν θα πάω πουθενά. Κι ας μη μου 'χεις χαρίσει ποτέ / ένα χάδι ως τώρα / πάντα εδώ θα γυρνώ από πείσμα και τρέλα θα ζω / σε τούτη τη χώρα / ώσπου να βρω νερό γιατί ανήκω εδώ.
Σταυρωμένη πατρίδα / μες στα μάτια σου είδα / της ανάστασης φως».
(Τα καράβια μου καίω, Ν. Πορτοκάλογλου)

Πάτρα, Οκτώβριος 2010

Για την Ημέρα

Όλα μου τα χρόνια στην περιφέρεια δίδαξα
και στις εθνικές γιορτές ποτέ δεν έμεινα ανήμερα στο σπίτι μου....πάντα μαζί με την κοινότητα σε συνεορτασμό
και κάποιες φορές χρειάστηκε και να μιλήσω
Έχω στα χέρια μου μια τέτοια ομιλία (κιτρινισμένο το χαρτί τόσον καιρό μετά) και θα θελα να αφήσω εδώ το κλείσιμό της. Γράφτηκε χρόνια πριν,ίσως ένα βράδυ ανάμεσα σε ετοιμασίες για τη γιορτή του καλού μου, και δε διεκδικεί καμιά δάφνη έτσι όπως έχει έναν αφελή τρόπο

.................................................................................
Όλα είναι ρευστά και χαλαρά και οι θεσμοί και οι δεσμοί και τα ήθη μας και οι συνήθειες μας αμφιλεγόμενα και αμφιταλαντευόμενα όλα. Η άνοδος και η πτώση παίζονται σε μια μόνο σκηνή και κάπου πρέπει να κρατηθούμε, να μη χαθούμε, να δώσουμε νόημα στη ζωή μας.

Ας μη διαγράψουμε ας μη χάσουμε τις Μέρες μας.... Όχι για να τις φοράμε κυριακάτικο ρούχο, ούτε για παράδειγμα.
Κανείς δε θέλει κι ελάχιστα έχουν βοηθήσει οι εμπειρίες και τα παεαδείγματα των άλλων έστω και τα φωτεινά.
Μα έτσι. Κι ας η χεί παράξενα.
Έτσι για να παίρνουμε κουράγιο
και την ώρα που πάνε να μας ισοπεδώσουν
να λέμε το δικό μας το
ΟΧΙ

Κατ' εξαίρεση......

Η ζωή λένε είναι ένα μακρύ ταξίδι…..



Η ζωή λένε είναι ένα μακρύ ταξίδι, με αρχή και με τέλος. Με στάσεις ανάμεσα και διαδρομές μικρές σαν τους παραπόταμους, που ενώνονται και χύνονται όλα στο μεγάλο ποτάμι
Κι ο εθελοντισμός, για μένα αυτό είναι κι αυτό στάθηκε από μιας αρχής. Ένα ταξίδι Σαν όπως η δουλειά, ο γάμος, τα παιδιά, οι λογής λογής σχέσεις μας,
Ένα ταξίδι με συγκεκριμένη ρότα και προορισμό αλλά όχι τόσο ξεκάθαρη αρχή
Θέλω να πω… πως αν με ρωτήσετε τι ήταν αυτό που μ’ έκανε να ενταχθώ στην ομάδα, μια ομάδα εθελοντών που δρα και κινείται με σκοπό την πρόληψη από εξαρτήσεις, θα δυσκολευτώ να βρω μιαν πρόταση απάντηση. Μια πρόταση που να κλείνει όλη μου την αλήθεια.
Τι ήταν πιο δυνατό και ξεκάθαρο
δεν μπορώ να πω
Αν κάποιο περιστατικό σε δικό μου άνθρωπο με κινητοποίησε, αν η αγωνία να προλάβω την επανάληψή του, ή η ανάγκη να βοηθήσω, να προσφέρω…..

Αν ήμουν ένα νεαρό κορίτσι ίσως βαθιά μέσα μου κι ας μην το ομολογούσα, να πίστευα πως η συμμετοχή σε μια εθελοντική ομάδα βοηθά ν’ αλλάξει ο κόσμος. Η νοοτροπία, η στάση ζωής.

Μα δεν είμαι νέα. Δεν είμαι αθώα πια. Και έχω καταλάβει και αποδεχτεί εδώ και πολύν καιρό πως τα μικρά μικρά μας βήματα όλα μαζί κάνουν το μεγάλο. Και αν τότε μπορεί να μην ήξερα ακριβώς το τι με ώθησε, τώρα είμαι σίγουρη πως πέρα από τα όποια προσωπικά βιώματα και την επιθυμία να αντιμετωπίσω φόβους κι αγωνίες, εκείνο που μέτρησε περισσότερο απ’ όλα, ήταν η βαθύτερη ανάγκη να αναμετρηθώ με τα δικά μου λόγια πως γίναμε όλοι του καναπέ, πως δεν γίνεται τίποτα, πως….Είπα λοιπόν πως καιρός είναι η φράση «να κάνουμε κάτι» να πάρει σάρκα και η έννοια ενεργός πολίτης να μη μένει κούφιος λόγος που λέγεται ίσα για εντυπωσιασμό

Ομολογώ πως ξεκίνησα με αγωνία και πολλά εσωτερικά ερωτήματα
Πώς θα λειτουργούσε η διαφορετικότητα των μελών;
Πώς θα γινόταν να μαι εγώ και συγχρόνως εμείς;
Πώς η γνώμη μου η γνώμη του καθενός να μην αφανίζεται κάτω απ’ το αμόνι της κοινής φωνής;
Πώς…. Πως…..Πολλά πολλά πως όπου το εγώ έβρισκε έναν τρόπο να αναρωτιέται για το μέλλον του

Τρία χρόνια μετά
Ανακάλυψα πως η ομάδα είναι μια σύνθεση ενός θαυμαστού πίνακα που κάθε χρώμα έχει τη θέση του
Η κάθε μια διαφορετική προσωπικότητα είναι ένα κομμάτι του συνολικού παζλ που χωρίς αυτό η εικόνα θα ταν ελλιπής
Η γνώμη μου δεν ισοπεδώθηκε. Εναρμονίστηκε. Ίσως κάποτε υποχώρησε μα κυρίως ισορρόπησε. Βοήθησε και βοηθήθηκε, στρογγύλεψε και έγινε η γνώμη μας.
Έμαθα να εκτιμώ το λίγο που πετυχαίναμε και να χαίρομαι μόλις για τον ένα παραπάνω που ερχόταν σε μια δράση μας
Και να μετατρέπω την απογοήτευση σε πείσμα εις πείσμαν


Αν μου ζητούσαν να σταματήσω σε μια μόνο στιγμή απ’ την συμμετοχή μου στον εθελοντισμό που θα τη θεωρούσα σαν πιο σημαντική, μάλλον θα μενα αμήχανη. Γιατί δεν υπάρχει καμιά πιο σημαντική. Όλες με εγκοπές και βαθουλώματα ενώνονται, συνταιριάζονται το ίδιο δυνατά.

Ανοίγω το συρταράκι της μνήμης. Βγάζω φωτογραφίες και τις κοιτώ. Μας κοιτώ. Αρχή της χρονιάς. Όλο έξαψη προγραμματίζουμε. Καταιγισμός ιδεών για στόχους εφικτούς αλλά και πέρα απ’ αυτούς. Ύστερα…Μια δράση. Αγωνία και ένταση. Έρχονται; Πόσοι έρχονται;
Μέχρι να ξεκινήσει. Γιατί μετά φτάνει ένας που θα ρωτήσει κάτι και νοιώθεις καλά. Νοιώθω καλά. Ακόμα και τόσον καιρό μετά
Μπορώ να νοιώσω ακόμα την ευχαρίστηση που μας έδωσε η σύνταξη του πρώτου μας κειμένου ή οι αυθόρμητες ευχαριστίες ενός γονιού σε κάποια μας δράση ή το πώς μια φαινομενικά αποτυχημένη εκδήλωση είχε ενδιαφέρον για έναν που στάθηκε δειλά στο τέλος για να ζητήσει πληροφορίες ή ή ή…..

Δεν είμαι ξεχωριστή από σας. Είμαι σαν και σας. Σαν και σας που μπορείτε και χαίρεστε με το λίγο και το μικρό βήμα που τα δικά σας, τα δικά μου, τα δικά μας πόδια, κάνουν.
Κι αυτό που θέλω,
είναι να νοιώθω πως η πλάτη μου είναι πλάι στις δικές σας σ’ αυτή τη διαδικασία. Να σπρωχτεί η ρόδα, η ρόδα που χει κολλήσει ή που κολλάει συχνά και να γυρίσει η ζωή να φανεί η άλλη της, η όμορφή της πλευρά

Λένε πως το να πηγαίνεις κόντρα σε μόδες, σ’ όσα σου σερβίρουν, σ’ όσα γυαλίζουν και να προτείνεις έναν άλλον τρόπο σκέψης αντίθετα στο ρεύμα, είναι ένα είδος επανάστασης. Η επανάσταση που έχουν ανάγκη οι μέρες μας.

Κι αν ο άλλος τρόπος ζωής αυτό πραγματικά είναι, τότε, επιλέγω να μένω στις γραμμές της

Υ.Γ.Κατ' εξαίρεση μια ιστορία εθελοντισμού όπως γράφτηκε και διαβάστηκε τον Ιούνιο του 2010 στο αίθριο του Πανεπιστημίου για την ημέρα συλλογικότητας αφιερωμένη στις διάφορες και διαφορετικές ομάδες με ευχές για καλά ξεκινήματα