ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Ζέστη. Πολλή. Αφόρητη.
Η ουγγαρέζικη πεδιάδα (ή μήπως θα 'πρεπε να πω ουγγρική;) φλεγόταν πυρπολημένη από 'ναν ήλιο σταματημένο κατά λάθος για περισσότερο χρόνο από τον συνήθη, πιο πολύ για να παίξει με τα νεύρα μιας υπό ένταξη χώρας στην ΟΝΕ εν έτει σωτηρίω 2003, ένα χρόνο πριν τους Ολυμπιακούς , ένα χρόνο πριν το EURO που το σηκώσαμε το τιμημένο και ξεδιπλώσαμε όλες τις καταχωνιασμένες σημαίες του ενδόξου ελληνικού παρελθόντος και κλάψαμε από χαρά, συγκίνηση και έπαρση. Ο Μαραθώνας κι η Σαλαμίνα σε νέα έκδοση.
Μα τώρα ένα χρόνο πριν καταμεσής του πουθενά - ποιος το πρωτόπε;- έπεσε κεραυνός εν αιθρία
«Πάμε στο Μπελογιάννη;»
«Πάμε»
Περιέργεια, επιθυμία ή αδυναμία για άλλη απάντηση. Έμεινε η έφηβη ν' αναρωτιέται στο πίσω κάθισμα.
«Και τι είναι το Μπελογιάννης;»
«Και γιατί θέλετε να πάτε;»
«Και δε βαριέστε τώρα;»

Κάποιος πάει να εξηγήσει. Η έφηβη φορά γυαλιά μάρκας, μασά τσίχλα και καταβάλει φιλότιμες προσπάθειες.

«Καλά. Να σου πω. Κάποτε...»
«Άστο δε θέλω. Σταματάς να πιούμε κάτι;»
«Θα βρούμε το χωριό και θα πιούμε εκεί….»

Μούτρα. Εσύ χάνεσαι. Σε θρύλους σε μύθους σε ιστορίες κι απορίες που άκουσες διάβασες ....σχεδόν θέλεις να κλάψεις.

«Ας βρούμε το χωριό…..»

Περίεργο. Κανείς δεν το ξέρει. Μα πως γίνεται...
«Δεν πάτε καλά… εδώ θα νυχτωθούμε ψάχνοντας τα φαντάσματά σας….»

Η έφηβη από πίσω, με την αυθάδεια της νιότης ..Πώς τολμά!

« Να ρωτήσουμε ηλικιωμένους. Δε γίνεται.... κάποιον θα βρούμε να το ξέρει»
Και βρήκαμε. Με χίλια ζόρια και ταλαιπωρίες και χίλιες χτυπημένες πόρτες και στόματα κλειστά και μνήμες πεθαμένες, καταφέραμε και βρήκαμε το δρόμο.
«Άντε να σας φύγει τ’ απωθημένο….. Και τι θα δούμε τώρα;»

Τι περιμέναμε να δούμε; Δεν το ήξερα. Και σήμερα ακόμα, τόσον καιρό μετά, δεν έχω απάντηση. Μάλλον σαν να πήγαινα σε προσκύνημα σε τι ακριβώς ...
«Και τι θα δούμε τώρα;»
Mια πινακίδα. Ένα κιονόκρανο ιωνικό κι ένα καλωσόρισμα στη γλώσσα σου.
Μπελογιάννης

Φτάσαμε λοιπόν. Δεξιά όπως μπήκαμε, η εκκλησία με το νεκροταφείο. Γεμάτη λουλούδια χρώματα, στους στολισμένους τάφους με τα ελληνικά τα ονόματα
Και ύστερα δίπλα ο δρόμος. Οδός Σαράφη.

Το χωριό εκτεινόταν κατά μήκος του δρόμου. Εκεί ήταν που ένοιωσα και τη γροθιά στο στομάχι. Τότε που είδα τα σπίτια. Όχι δε μου φάνηκαν φτωχά. Μίζερα ήταν . Σπιτάκια που μου θύμισαν ανθρώπους κλεισμένους μαζεμένους. Μετά καιρό που πήγα στο Άουσβιτς το ξανά φερα στο μυαλό μου αυτό το ...χωριό στη μέση του πουθενά να μην ανασαίνεις από τη ζέστη και την υγρασία που θύμιζε στρατόπεδο συγκέντρωσης…

Τα σπίτια στην Ουγγαρία σου θυμίζουν ανοιχτούς χαρούμενους ανθρώπους με τα μπαλκονάκια τους τα λουλουδένια, τόσο μικρά και χαριτωμένα, αλλά φαίνεται αυτά περίσσευαν την εποχή του '50.

Βρήκαμε ένα γέρικο κουφάρι -να σέρνεται ακόμα; Πιάσαμε την κουβέντα. Με δύσπιστα μάτια για μας τους τυμβωρύχους, ασελγούς σε πτώματα. Νοιώσαμε σαν να διαπράτταμε ιεροσυλία. Πως είχαμε μπει σε Ιερό να ικανοποιήσουμε την οφθαλμολαγνεία μας στο θάνατο των ιδεών και των οραμάτων.

Λέξεις πέτρες από το στήθος του. Και οι πιο μεγάλες, «γιατί» και «λάθος»
Και μεις ευτυχισμένοι απόγονοι μιας πατρίδας ίδιας πατρίδας μάνας –μητριάς νοιώσαμε πως φταίγαμε κι ας ήμαστε αθώοι του διωγμού τούτου που έσπειρε σαν τα τρελά πουλιά τον ανθό μιας χώρας, ένοχοι για τους κομματικούς που τους κερματίσανε –άλλος στη Δύση άλλος στην Ανατολή- ένοχοι που τα καταφέραμε χωρίς αυτούς, ένοχοι γιατί δικαιώσαμε τα λάθη και τα γιατί….

Ήρθαν τα δάκρυα –ευτυχία τα δάκρυα- λυτρωτικά για όλους. Αδικαίωτοι αγώνες και θάνατοι. Να χουνε μείνει οι παλιές λέξεις να θυμόμαστε πως κάποτε τους ζήτησαν να ονειρευτούν λάθος.
Συχωρέστε μας