αντί για σχόλιο.....

"Μερικές φορές όταν ακούω την ηλικία μου ξαφνιάζομαι. Σκέφτομαι πως μια γυναίκα στα τριανταέξι  είναι μεγάλη γυναίκα. Και μετά συνειδητοποιώ πως τόσα είναι τα χρόνια μου και αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν αφού εγώ νιώθω κοριτσάκι, ένα κοριτσάκι τριάντα πλας με δυο μωρά στο διπλανό δωμάτιο. Τις προάλλες σε μια δημόσια υπηρεσία παρατηρούσα δύο γυναίκες γύρω στα εβδομήντα μπροστά σε κάποιο γκισέ. Η μια τους έψαχνε ένα χαρτί στην τσάντα της και η άλλη όλο αγωνία τη ρωτούσε. “Μα καλά βρε κορίτσι μου, πού το έχεις βάλει;” Σκέφτηκα πως αν μπορείς στα εβδομήντα να νιώθεις και να δηλώνεις κορίτσι, τότε σίγουρα μπορείς στα τριανταέξι και στα σαράντα και για όσο αντέχεις. Ένα κορίτσι στα ενενήντα  πέντε  με το πιο ζαρωμένο χαμόγελο του κόσμου. Γιατί έτσι, γι’αυτό"
 http://karagiozaki.blogspot.gr/

Το διάβαζα κι ήθελα κάτι να πω. Όχι να σχολιάσω. Να μιλήσω θέλησα σ' αυτή τη νέα γυναίκα που δεν την γνωρίζω -και την περνώ εικοσαετία και βάλε-και μ' έκανε να χαμογελάσω. 

Ήδη υποπτεύεται τη μεγάλη αλήθεια. 
Για το περίεργο διψασμένο παιδί μέσα σου, που  κουβαλάς. Που σε τρώει και  το τρως, σε θρέφει και το θρέφεις. Σε σπρώχνει,  σε ανακατεύει,  σε πηγαίνει πίσω μπρος.
Πότε πότε ξεχνιέσαι και του αφήνεσαι, πότε πότε του αγριεύεις
Μα είναι ό,τι σε κρατά ζωντανή. Ό,τι σε γεμίζει, ό,τι αφήνει το λιγότερο δυνατό χώρο για το άλγος. Το άλγος που συνοδεύει το νόστο του ανείπωτου, του ανείδωτου.Του ξεχασμένου, του μη...

Κι αυτό είναι κάτι που πιο πολύ το μαντεύεις το διαισθάνεσαι παρά που το ξέρεις.

Η ηλικία, η φθορά σου είναι μια αλήθεια που  όσο σε γονατίζει άλλο τόσο σε πεισμώνει
Κι όσο σου κλείνει παραθύρια, τόσο η ψυχή βρίσκει χαραμάδες και ξετρυπώνει πράματα βοηθητικά

Θυμάμαι τον αδερφό μου άρρωστο στο τελευταίο στάδιο, πετσί και κόκαλο γινωμένο κι η φλόγα στα μάτια του να ναι τόσο ζωντανή που έλεγα.... θα καεί...μοναχός του θα καεί...

Είναι κι αυτός ένας τρόπος να φεύγεις. Να λυώνεις και να χάνεσαι από ζωή.
 Από την ανάγκη για ζωή

Καλό απόγευμα να χετε

Των ημερών

Από τις φορές που οι εκλογές με βρίσκουν αμήχανη

Και ναι έχω αγωνία μα  όχι για το αποτέλεσμα το βράδυ των εκλογών
Η αγωνία μου είναι για το μετά.
Μετά που διπλωθούν οι σημαίες, θα σταματήσουν τα τραγούδια και τα μεγάλα υποσχετικά λόγια
Η αγωνία μου είναι για μετά

Όλοι το γνωρίζουμε πως τα δύσκολα είναι μπροστά μας
όπως γνωρίζουμε πως στα πρώτα δεν θα γυρίσουμε
Το γνωρίζουμε αλλά έχουμε αντοχή να το παλέψουμε;
Ή  έχουμε  τόσο  κουραστεί και το μόνο που επιζητούμε είναι ένα μαγικό ραβδί που θα  τα αλλάξει όλα ΟΛΑ!
και μεις καθαροί και καθαρμένοι,  τιμωροί οπωσδήποτε, θα παιανήσουμε τα νικητήρια;
Η αγωνία μου έχει να κάνει με τη δική μας στάση
Πώς εμείς θα σταθούμε μετά


Η ώρα της κάλπης είναι σημαντική μα αν πιστεύουμε πως όλα εκεί τελειώνουν
είμαστε ήδη χαμένοι!

Καλή ψήφο!

Καλή Δύναμη!

Εξομολογητικό

Γράφω.

Έτσι λέω. Γράφω.

Κάποτε σκέφτομαι τι πάει να πει το ρήμα.

Πόσα φορτωμένα του έχω για να τ’ αφήσω εδώ ή αλλού। Οπουδήποτε αλλού………………………

Και απάντηση δε βρίσκω

Ξέρω μόνο πως

Μισές φορές χαίρομαι όταν συμβαίνει. Πηγή που αναβλύζει, που με ξεδιψά είναι…

Και φορές….

τυραννιέμαι …..Δεν είμαι μαθημένη να κρατώ τα γκέμια και ο έλεγχος μου φεύγει. Ο φόβος…. γιγαντώνει ….

…..και ακροπατώ στη γνώση της άγνοιας μου

Φοβούμαι τα ύψη

Προτιμώ να χαμηλοπετώ. Nα χω την ασφάλεια της γης κοντά μου, τη μυρωδιά του χώματος να νιώθω και να ησυχάζω…

Πως γίνεται καμιά φορά και τιμωρούμαι …το ύψος πάει ανάποδα…… με ξεγελά και με τραβά. Δεν τη γλιτώνω αυτή τη ζάλη

Γράφω.

Και είναι φορές που ντρέπομαι। Γιατί ντύνομαι τα χάρτινα μου ρούχα να μη με γνωρίσουν σαν να ναι η μεγάλη μου αμαρτία που φεύγω απ’ αυτόν τον κόσμο