συμπερασματικά

κρατάμε τη ζωή απ' τη φούστα
σαν μικροπαίδια τη μάνα

αγκιστρωμένοι στα πόδια της
σερνόμαστε κι όλο κοιτάμε απανω
με την παλάμη πάντα υψωμένη

κάποτε ορθάνοιχτη
τίποτα να μην αποκρατεί
κάποτε σφιχτή κλειστή γροθιά

ζητιάνοι της αλήθειας
λυπημένοι και νοσταλγοί

είμαστε

δρόμοι στάσεις περάσματα στάσεις ανοίγματα κόλποι κλειστοί ανοιχτές αγκαλιές

στάσεις

περβόλια ξέρες οργώματα σπορές θερισμοί θερισμοί

 λύπες λύπες 

κραυγές ψίθυροι σιωπή σιωπές

ανθός καρπός ρίζα φύλλο φύλο

 σκορπίσματα δεμένοι αρμοί  νερό νερό χώμα

διψασμένα στόματα μάτι αχόρταγο ψυχή αχόρταγη

θέλω θέλω θέλω

νύχτα μέρα αγρύπνια ύπνος

είμαστε

φιλί

είμαστε

φίλημα

σ’ όνειρο

όνειρο

ξετυλίγοντας

Θα βρεθούμε ξανά
Δεν περισσεύει χρόνος
ούτε για θυμό ούτε για λύπη

Θυμητάρια μαζεύω μην ξεχαστώ και ξεχάσω
Σε χάσω

Θα βρεθούμε ξανά
Να μαι μόνο εκεί ορθή

Τα αρχαία μου ρούχα ψάχνω να με γνωρίσω

Στην άκρη απ' το τέρμα να
με βρω
και συ
ωραία σαν πριν να με νοιώσεις

νυχτερινό

Αναζητώντας δρόμους έτσι κινήθηκα με μόνο όφελος αυτό
Κι ας ήταν πολύ
Ισχυρίστηκα πως το άξιζα

Ισχυρίστηκα πως είχα το πρωτογενές δικαίωμα του ανθρώπου
Να χτίζει πάνω σε νερό
Να χτίζει πάνω σε σύννεφα
Δίχως τις οδηγίες της λύπης 

Κάθε φορά που νυχτώνει κρυώνει η μνήμη
Η θάλασσα μακραινει και τα χέρια αδειάζουν

Φίλησε πριν φύγω
ό,τι κρυφό σου κουβάλησα

Ένας βόγκος η φωνή σου
Κι εσύ το ονόμασες τραγουδι

Τουλάχιστον μ αγαπάς είπα
Κι είναι σκηνή από ξένο έργο

Τι μένει αλήθεια ορθό που να μη χάνεται….

Τι μένει αλήθεια ορθό που να μη χάνεται….

Αν  είναι να διαλέξω τι να κρατηθεί

Ας είναι τούτο

Μια ιδέα πίστης πως θα μαστε μαζί

σε τούτο το υπόστεγο

(κι ας μπάζει)

(κι ας μας νοτίζει ο καιρός)

Λέω

Θα μείνουμε μαζί

να λέμε

(ανάμεσα σε σιωπηλές κουβέντες)

Για όσα μας ξεπερνούν

Και όσα μας πονάνε

Να μου λες ησύχασε

Και να σου λέω δεν πειράζει

Θα μείνουμε μαζί

Να χουμε στις θυμωμένες μέρες

Το σκέπασμα

Που βάψαμε

Στης νιότης μας τον ήλιο

(θα μας ζεσταίνει πάντα)

Μας φοβερίζει το αύριο

Κράτα μου λίγο γέλιο για κουράγιο

Θα σου κρατώ αγάπη

Να βαδίσουμε


(αφιερωμένο για τη σημερινή και την κάθε μέρα)

Λοιπόν;

Κυριακή και ποιος θα ετοιμάσει
Το ψητό για το μεσημεριανό φαΐ
Ποιος θα δεχτεί να πριονίσει ένα
Πόδι ή μια πλάτη για καλύτερα
Ποιος μια καρδιά θα βάλει στον
Πάτο του τραπεζιού να σταθεί
Ποιος θα κρεμάσει του αθώου
Το βλέμμα

Θλίψη

Ποιος θα σου ζωγραφίσει
τη θλίψη
Ποιος θα σηκώσει το σφαγμένο
πρωί
Μια θηλιά στο μυαλό και σε
πνίγει αργά
κρατώντας ρυθμό για χορό
που δεν ξέρεις

Αχ χωματένιο μου ρόδο
Αχ αγκάθι της υγρής μνήμης

Μια αγκαλιά και δε σε χωρά
Μια λύπη και δε σε λύνει

Zωή

Με της χλεύης το μαχαίρι πού

Πας;

Κανείς δε σε ρώτησε τι κρύβεις

Σενάρια και εικασίες κι ένα φθινόπωρο

Στην πύλη

(αλήθεια και να σε αντέχω

ψέμα και να σε γνωρίζω)

Τι θυμάμαι;

Ούτε το χρώμα της λύπης σου

Κι ας μου την κέρασες

και

Όχι μόνο μια φορά

(Ζωή σε λένε απώλεια και σε λένε

Νοσταλγία)

αδιέξοδο

Πού πας;
Περιτειχισμένο το παρόν
κάγκελα στην ψυχή
Κι οι συνοριακές φρουρές
στα βλέφαρα

Ττη στρόφιγγα στα χέρια λένε πως
κρατούμε της υδροφόρας

Μα αμφιβάλλεις πια
Αν έχει έστω μια σταγόνα

Μέχρις εδώ που σε έφτασε ο δρόμος σου
δίψα δεν αποσώθηκε

ευχητικό

Μακάρι να μας έλειπαν τα λόγια
Μα είναι βλέπεις απαραίτητα
Σαν τα ανοιχτήρια.
Τα κανονικά ή τα ανορθόδοξα
Που ανοίγουν
Τις κονσέρβες ανοίγουν τα μπουκάλια
Και τα κουτιά με τα κοιμισμένα άγνωστα
Κι εγώ ξέρω πόσα τέτοια έχεις
Σε μια κρυψώνα μέσα
Βαθιά βαθιά να μη φαίνεται
Μα - εγώ –σε- ξέρω

Χωματένια μου αγάπη άφησε τα χέρια σου
Να λιμάρουν την κλειδωνιά μου
Αφού κλειδί δεν έχεις

Αφού κλειδί δεν έχεις

Kάπως έτσι

Κάπως έτσι ξεγλιστρήσαμε από
το παρόν
Και νομίσαμε πως το
Ξεγελάσαμε
Στημένη μας την είχαν
-αυτό θα πούμε μετά-
Εμείς αθώοι κουβαληθήκαμε ως εκεί
Με τα παλιά τραγούδια στην
Πλάτη
Με τις ιαχές του θάρρους
Εμείς που
Δεν ξέραμε
Ούτε το φανταζόμασταν πως η ήττα είχε

Τέτοιο στρεβλό πρόσωπο
Γι’ αυτό και
ξεφωνίζοντας Οπισθοχωρήσαμε
και οι άλλοι νόμισαν τις φωνές νίκη

αυτήν την ήττα την πρώτη από τις πολλές
που μετρημό δε θα χουν πια

Μη

Τώρα που καταπίνουμε τη λύπη αμάσητη και χάσαμε τη δύναμη του πικρού γέλιου,
Μη φεύγεις και συ
Βαρέθηκες; Κιόλας; Ας είναι…. βαρετά γίνονται τα πολυακουσμένα
Ξέρεις
Κάποτε είχαμε και μεις μεταξωτά μα ξεσκίστηκαν
Στη χάση της ελπίδας και αχ
-μα μη φεύγεις σου λέω-
Δεν αλητεύει το φεγγάρι, αλητεύει το "θέλω" Αλλά πού;
Πού τόπος να στήσει αντίσκηνο για ξέμπαρκες επιθυμίες…
Κι αυτό γλιτωμός να ναι;
Τίποτα δεν ξέρω πια
Να κοίτα …εδώ κοίτα! Άδεια λαγήνα φυλώ και μάτι δεν κλείνω
-θα φύγεις;-

Mέχρι να τελειώσει ο Ιούλιος

ναι
Μέχρι να τελειώσει ο Ιούλιος
Το χώμα θα χει πετρώσει
Τα εργαλεία μας τα από καιρό
αχρηστεμένα
ήδη παρακρατούν τα
ανήμπορα πρωινά που
γυμνωμένα χάσκουν
και δεν μπορούν να βραδιαστούν
Αξιοπρεπώς

γι’ αυτό
Μέχρι να τελειώσει ο Ιούλιος
Λέω να σταματήσω το ανόητο
να αναμετρώ ρυτίδες
Καλύτερα
Να πάρω ένα φορτηγό κλειστό
Να φορτώσω την τρέλα
Που κάποτε την είχα
βαφτίσει πίστη και –ποιος ξέρει-
μπορεί να καταφέρω
να τη φυγαδεύσω

ίσως κιόλας
Μέχρι να τελειώσει ο Ιούλιος
Να μάθω να τυλίγω χρησμούς
Στα καραμελάκια μέσα
Να τις διαβάσουν τα παιδιά
Στα πανηγύρια
Και ίσως μου δοθεί η απάντηση
Για
Τις μέρες που παραχώνουμε
Πόσο μπορούν
Ν’ αντέξουν

Eλεγειακό

Ποιος θα σου ζωγραφίσει

 τη θλίψη

Ποιος θα σηκώσει το σφαγμένο

 πρωί

Μια θηλιά στο μυαλό και σε

 πνίγει αργά

 κρατώντας ρυθμό

Για το  το προδιαγεγραμμένο σου τέλος

μόνο ορθό σε μια φριχτή  αταξία

Αχ χωματένιο μου ρόδο

Αχ αγκάθι της υγρής μνήμης

Μια αγκαλιά και δε σε χωρά

Μια λύπη και δε σε λύνει

.......................

Μια θάλασσα ζητώ κι ας είναι
ξένη
Ν’ απλώσω τη σελίδα από νερό
τη μνήμη τη δρομαία
να κλείσω το μελάνι που με τρώει
και έλεος δεν έχει

Εγκατάλειψη

Αφήκαμε τα σπίτια
Κρεμασμένα στο φρύδι
του βουνού
να φυλάνε περάσματα
και ίσκιους που αχνώνουν

Χαμένοι ως κι οι δρόμοι
Που πλαντούσαν και στένευαν
πόθους γεμάτοι

Έμεινεν ο καημός να τραγουδεί
για
Απελπισμένους
εναπομείναντες
Αγκαλιασμένους από ταμπέλα
Ανάγκης

«το παρόν πωλείται»

Εμμονικά

Φωτογραφίζω συχνά κι ας μην κατέχω την τέχνη
Ίσως γιατί  είναι ένας τρόπος να φροντίζω εμμονές
να συντηρώ απορίες και να μαθαίνω δρόμους

Αποτυπώνοντας πάντα με ευλαβική προσοχή
τα ίδια και τα ίδια

Την απεναντινή ακτή ας πούμε ή τα σύννεφα
το φεγγάρι καμιά φορά πρωί
όταν περνώντας απ' την απέναντι πολυκατοικία
κόβεται στα δυο 

και πολύ τα σύνορα
τα στημένα

Ηχηρότης

υπάρχουνε σιωπές που κλαίνε
που βρίζουν και ουρλιάζουν
ή λένε τα χίλια σ' αγαπώ

με το πιο βαθύ πάθος


ω ναι, υπάρχουνε...

μα αυτό είναι είναι σίγουρα γνωστό
όπως και το άλλο
 πως κόβουν
ίδια λεπίδα
τροχισμένη
τα βάθη σου
και τρώνε

την ψυχή
 σου

Bραδιάζει κι έρχεσαι

(μια δεύτερη εκδοχή της προηγούμενης ανάρτησης)

 

Βραδιάζει κι έρχεσαι

πρόσωπο καλυμμένο

μάτια ξένα

σημαδεμένη φωνή

-δώσε σημάδια να σε θυμηθώ-

 Κρατάς τη  μυρωδιά από μνήμη υγρή

Τη δείχνεις και η πόρτα σ’ ανοίγει

Σε μπάζω κρυφά σε δωμάτιο μυστικό

Στρώνω κρεβάτι από μέρες φυλαμένες

Σε σκεπάζω αθόρυβα με έρωτα λήθη

Ξημερώνει και λείπεις

εν συντομία

ξημερώνει και λείπεις
βραδιάζει κι έρχεσαι

 με πρόσωπο καλυμμένο
τα μάτια ξένα

πες μου
που αφήνεις το ρούχο
της μνήμης;