Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

αναπάντητο

το θέρος μου χειμαζόμενο
η καρδιά μου μια λίμνη φωλιά
για την αξεδιάλυτη λύπη

θα σου στείλω μήνυμα
θα ναι νυχτωμένο το άδικο
θα φωνάξω πορτοκάλι
και πάλι θα βγεις

  νερό με πνίγει
νερό με λυτρώνει
-ακόμα ταξιδεύω στα μάτια σου;-


φωτογράφος: Παναγιώτης Παπαθεοδωρόπουλος

5 σχόλια:

ποιώ - ελένη είπε...

Καλημέρα Μέριλ μου
Κρύβουμε πολύ νερό
γι αυτό και εισχωρούμε
παντού....

φιλί

ΑιμίλιοςEmilius είπε...

ερωδιούλα, καλησπέρα!
ωραίο το ποιηματάκι
αλλά what about facebook???
τώρα που σε άκουσα κι εγώ και μπήκα!
Αιμ

meril είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
meril είπε...

@ποιώ-ελένη

όπως τα λες Ελένη μου...

τη θερμή μου καλημέρα!

meril είπε...

@Αιμίλιος

αχ Αιμίλιε το φμπ είναι παζάρι...
πάμε κι ερχόμαστε!
(όπου να ναι θα ξαναφανώ!)
καλημέρα!