Σάββατο, 15 Ιουνίου 2013

Aφήνω πια



Αφήνω πια τη λυπημένη λέξη να κυλήσει
Τι νόημα έχει να την κρατώ
Ίδιο μυριστικό στα δάχτυλα
Κι ας  είναι η μόνη που με δέχτηκε
Δίχως φτιασίδι ελπίδας
(μήπως γι’ αυτό παρέα δεν την είχα;)


Μ’ έθρεψε τόσον καιρό που ξέχασα
Πως είναι δίχως την αμαρτία της
Να ζεις
Τη δόλια της τη συμπαράσταση
Κι ομολογώ πονά
Σα  μέλος ατροφημένο που
Μέσα του ξανακυλά το αίμα

Κι ωστόσο πως αλλιώς
αν θέλω να γυρίσουνε οι ώρες


Δεν υπάρχουν σχόλια: