Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

Λοιπόν;



Καλύπτεις τα φώτα της μοναξιάς
Αποφασιστικά

Λες είμαι με αγαπημένους
Λες ζω χαρούμενη ζωή

Τότε γιατί
Εκείνο το κομμάτι σου
Αιμορραγεί νοσταλγία

Για ότι αχνά θυμάται
Για ότι φοβάται
Για ότι δεν ξέρει
(πως θα ταν)

Το θέρος προ των πυλών
Οι αρμοί σου λύνονται

Ακουμπάς ένα χάδι
Σ’ ό,τι δεν έζησες

Έτσι κι αλλιώς μόνος θα περάσεις
Κι απόψε το δρόμο
Αντίπερα κανείς

Ως κι
Η ανάμνηση σ’ αρνιέται


2 σχόλια:

ποιώ-ελένη είπε...

Έτσι κι αλλιώς μόνος θα περάσεις
Κι απόψε το δρόμο
Αντίπερα κανείς

Η λύση είναι κάτω από το μαξιλάρι μας εκεί που μας κατοπτεύουν τα όνειρα

φιλί

meril είπε...

@ποιω-ελένη

κάτι ξέρεις για να το λες...
:)))