Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

καμιά φορά

ένα φορτίο μελαγχολίας διαχειρίζομαι
από πάντα
-έτσι  θυμάμαι τουλάχιστον-

το παίρνω από δω το αφήνω εκεί
μέσα στα συνηθισμένα  μικρά μου
ανάμεσα
 στα γεμιστά και στις μελιτζάνες ιμάμ
στο πάτωμα που ολοένα μαζεύει
αδιάφορα
και στα ρούχα που στοιβάζονται
με ρυθμό αναγνωστικής ικανότητας
επιτηδείου
-αδυνατώ- να- το- εγκαταλείψω-

καμιά φορά η μέρα μου φυλάει μια
έκπληξη καλοσύνης

τις πιο πολλές φορές είναι μια φράση
κοινή ξεχασμένη
από κείνες του σωρού

είναι σαν το καλημέρισμα του οικείου
χέρι καθημερινό σπλαχνικό κι ανάερο
ανασηκώνει το βάρος

και μπορώ να κλάψω
ελεύθερα

2 σχόλια:

ποιώ - ελένη είπε...

Πόσες φορές δεν έχω
νοιώσει ανάλογα...

φιλί Μέριλ

meril είπε...

@ποιω-ελένη

σ' ευχαριστώ

καλό σου βράδυ Ελένη