Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Aνεπαισθήτως



Ένα δυνάστη εαυτό κουβαλώ. Θέλει κι απαγορεύει. Ταυτόχρονα.
Μια στραγγισμένη ματιά καταδέχεται κι αυτή ίσαμε κει. Πού είναι το εκεί; Εκεί που αρχίζω ή εκεί πού τελειώνω;
Κι αν είναι η αρχή πού είναι η δύναμή μου;
Κι αν είναι το τέλος πού η σοφία μου;

(Ω, σάρκα αδύναμη…πόσο ανέξοδα σπαταλιέσαι…ούτε ένα διλημματικό μπρος πίσω να μη σου βρίσκεται… )

Φθινοπώριασε
Κάθομαι στη μέση κήπου γεμάτου ξερόφυλλα. Φυσά αέρας και τρεμουλιάζω. Φυσά αέρας, σαρώνει τις σκέψεις. Ένα γυαλί η μέρα και θαμπώνει. Ένας καθρέφτης και σκιάζεται.
Αγάπη μου ακριβή, ευγενική μου λύπη, Έρωτα μπορεί και να σ’ ονόμαζα
(αν το ποτάμι δεν είχε τη δύναμη.)

foto by Maria Kossyfidou

Δεν υπάρχουν σχόλια: