Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

φθήνει


Ανασαίνεις το σπασμό του φθινόπωρου

οι μέρες κιτρινοφυλλιασμένες πέφτουν

μαραίνεται η όψη όσων ξέρεις

Και μένεις ν’ απορείς


ανίδεε μου κυνηγέ του φωτός

που ολισθαίνει

περασμένες οι ώρες κομπολόι


μιας νυχτιάς το παιχνίδι


τραγούδησε μου ό,τι πάντα

στα χέρια κρατάς και δε βλέπεις


μια χούφτα αδειανή κι η κλωστή

ένας μίτος στο μύθο

πλεγμένος


το χέρι ν’ απλώσεις να τραβήξεις

της μοίρας το γέλιο


να μοιράσεις το χρόνο σε μια κούπα

γεμάτη


αθώα ωραίος

με κοιτάς και πεθαίνεις

πριν μου κλείσεις το μάτι

2 σχόλια:

meggie είπε...

να μια "όμορφη" καλημέρα
που με περίμενε εδώ

φχαριστώ

η επίγνωση είναι πάντα όμορφη για μένα

meril είπε...

@meggie

καλημέρα όμορφη μου....

η επίγνωση ....ο δρόμος....η στιγμή