Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010

Ξόδι

Έχω έναν κήπο

νοτιονατολικό

Με δέντρα δεκαπέντε

Μυριστικά πολλά

Και

Τριανταφυλλιές


Μια θεριεμένη βουκαμβίλια

σκάλωνε στο νοτικό μπαλκόνι

Τίναζε άναρχα άνθια

και φύλλα κι όλο

Έπρεπε να σκουπίζω


Ξεράθηκε

Ένα χειμώνα πριν

Την έκαψε ο πάγος


Χθες την κόψαμε


Σήμερα

Φορτώθηκε στ’ αγροτικό

Και πάει

8 σχόλια:

Λορελάη είπε...

Αααα αυτό μου θυμίζει τη δική μου βουκαμβίλια, σωστό θηρίο, που την έκαψε ο πάγος σύρριζα πριν κάποια χρόνια, και είχα λυπηθεί πολύ. Όμως, η καλή μου, η δυνατή μου, ξαναγεννήθηκε, και σήμερα έχει ανέβει πάλι στο μπαλκόνι, τόχει σκεπάσει ολόκληρο και πάει για την ταράτσα, και δεν την προλαβαίνω, και δαμασμό δεν έχει... :)
Θα ξαναγίνει Μέρη μου. Θα ξαναγίνει!

meril είπε...

@Λορελάη

Ναι ξαναγεννιούνται αυτό είναι αλήθεια
Καίγονται λες χάνονται κι όμως εκεί
αθάνατες!

Σ' ευχαριστώ.

Dizziland Reporter είπε...

Μεριλού,το ξέρεις:
"αρκεί να φυσήξει αύρα λεπτή
κι οι λεμονιές στον κήπο
θα ψιθυρίσουν δεκαπεντασύλλαβο"
φιλί
Αιμ

meril είπε...

@Dizziland Reporter

Όντως το ξέρω
......................
Σ' ευχαριστώ

ποιώ-ελένη είπε...

Μέριλ
οι ανάσες των αγαπημένων πραγμάτων μας συνοδεύουν και μας πονούν
φιλιά

meril είπε...

@ποιώ-ελένη

παρηγοριά είναι Ελένη...
πιο πολύ παρηγοριά σ' έναν κόσμο που αδειάζει

Καλό σου βράδυ

Δήμητρα (φυσικένια) είπε...

Λοιπόν, έχω μια αδυναμία τρελή στις βουκαμβίλιες...

Ωραίες εικόνες Μέριλ... ζωγραφίζεις με τις λέξεις.

meril είπε...

@Δήμητρα(Φυσικένια)

....και που να την έβλεπες....

Υ.Γ.Ζωγραφίζω; Μου αρέσει αυτό γιατί αλλιώς ....ούτε δυο γραμμές....,