Τι μένει αλήθεια ορθό που να μη χάνεται….

Τι μένει αλήθεια ορθό που να μη χάνεται….

Αν  είναι να διαλέξω τι να κρατηθεί

Ας είναι τούτο

Μια ιδέα πίστης πως θα μαστε μαζί

σε τούτο το υπόστεγο

(κι ας μπάζει)

(κι ας μας νοτίζει ο καιρός)

Λέω

Θα μείνουμε μαζί

να λέμε

(ανάμεσα σε σιωπηλές κουβέντες)

Για όσα μας ξεπερνούν

Και όσα μας πονάνε

Να μου λες ησύχασε

Και να σου λέω δεν πειράζει

Θα μείνουμε μαζί

Να χουμε στις θυμωμένες μέρες

Το σκέπασμα

Που βάψαμε

Στης νιότης μας τον ήλιο

(θα μας ζεσταίνει πάντα)

Μας φοβερίζει το αύριο

Κράτα μου λίγο γέλιο για κουράγιο

Θα σου κρατώ αγάπη

Να βαδίσουμε


(αφιερωμένο για τη σημερινή και την κάθε μέρα)

Λοιπόν;

Κυριακή και ποιος θα ετοιμάσει
Το ψητό για το μεσημεριανό φαΐ
Ποιος θα δεχτεί να πριονίσει ένα
Πόδι ή μια πλάτη για καλύτερα
Ποιος μια καρδιά θα βάλει στον
Πάτο του τραπεζιού να σταθεί
Ποιος θα κρεμάσει του αθώου
Το βλέμμα

Θλίψη

Ποιος θα σου ζωγραφίσει
τη θλίψη
Ποιος θα σηκώσει το σφαγμένο
πρωί
Μια θηλιά στο μυαλό και σε
πνίγει αργά
κρατώντας ρυθμό για χορό
που δεν ξέρεις

Αχ χωματένιο μου ρόδο
Αχ αγκάθι της υγρής μνήμης

Μια αγκαλιά και δε σε χωρά
Μια λύπη και δε σε λύνει

Zωή

Με της χλεύης το μαχαίρι πού

Πας;

Κανείς δε σε ρώτησε τι κρύβεις

Σενάρια και εικασίες κι ένα φθινόπωρο

Στην πύλη

(αλήθεια και να σε αντέχω

ψέμα και να σε γνωρίζω)

Τι θυμάμαι;

Ούτε το χρώμα της λύπης σου

Κι ας μου την κέρασες

και

Όχι μόνο μια φορά

(Ζωή σε λένε απώλεια και σε λένε

Νοσταλγία)

αδιέξοδο

Πού πας;
Περιτειχισμένο το παρόν
κάγκελα στην ψυχή
Κι οι συνοριακές φρουρές
στα βλέφαρα

Ττη στρόφιγγα στα χέρια λένε πως
κρατούμε της υδροφόρας

Μα αμφιβάλλεις πια
Αν έχει έστω μια σταγόνα

Μέχρις εδώ που σε έφτασε ο δρόμος σου
δίψα δεν αποσώθηκε

ευχητικό

Μακάρι να μας έλειπαν τα λόγια
Μα είναι βλέπεις απαραίτητα
Σαν τα ανοιχτήρια.
Τα κανονικά ή τα ανορθόδοξα
Που ανοίγουν
Τις κονσέρβες ανοίγουν τα μπουκάλια
Και τα κουτιά με τα κοιμισμένα άγνωστα
Κι εγώ ξέρω πόσα τέτοια έχεις
Σε μια κρυψώνα μέσα
Βαθιά βαθιά να μη φαίνεται
Μα - εγώ –σε- ξέρω

Χωματένια μου αγάπη άφησε τα χέρια σου
Να λιμάρουν την κλειδωνιά μου
Αφού κλειδί δεν έχεις

Αφού κλειδί δεν έχεις

Εμείς από Θρυμμάτισμα προσδοκίας
πληγωθήκαμε  κι από
κακό γρατζούνισμα
που μας έκανε
σύρμα παρατημένο  εκεί στη μέση
μέση από τον καιρό που στήναμε
τους σκελετούς για κτίσματα

Κι έτσι κακοφορμισμένοι πια
μετρούμε αδειασμένες μέρες

Τι να σου κάνουν τα παλαιικά γιατροσόφια
Τι να σου κάνουν οι γητειές
Τα σκονισμένα  τα βιβλία
Με τα ξόρκια

Αφού το ξέρουμε....
 τα  όνειρα γιατρεύουνε
μα αυτά κατα-ζητούνται