με τρόπο απλό

Όνειρα παιδιών

2012-02-05T09:20:00.001+02:00

Τα όνειρα των παιδιών λένε πως έχουν χρώμα

Ίσως κόκκινο

αίμα που τρεξε από πληγωμένα γόνατα

Ή θαλασσί ….

ένα ματόχαντρο που τους φόρεσαν μωρά

να τα φυλάει από μάτι βάσκανο.

Άσπρο

όπως το γάλα που θήλασαν σε κόρφο μητρικό

Ή μαύρο

Ο φόβος που πήραν μια νύχτα στο σκοτάδι.

Πράσινο

σαν τα φύλλα της ελιάς που μάζεψαν ένα φθινόπωρο

Ή κίτρινο.

Μια ζωγραφιά με ήλιο να λάμπει

Γεγονός

2012-02-01T18:16:00.003+02:00

Και σιγά σιγά η μετάλλαξη

Γεγονός θα είναι

Κι άσε που κανείς πια

δε θα θυμάται τα πριν

-ως μέτρο σύγκρισης τουλάχιστον-

Kαι άλλωστε προς τι;

Kαι να δεις που θα μείνουμε

να άδωμεν

επί των οικιών ημών

των εμπιπραμένων

Mόνο που δεν θα το ξέρουμε

Καθώς η γνώση

-η παραδοχή της προπαντός-

έχει και συνέπειες

Mη δεν το μαρτυρούνε

οι γραφές;

μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι

Μια πόλη

2012-01-27T18:18:00.002+02:00

Αυτή η πόλη κατεβαίνει από λόφους.

Στην αρχή διστακτικά μετρά σκαλάκια.

Ύστερα παίρνει φόρα και βιαστικά, κουτρουβαλιστά, ακουμπά στη θάλασσα.

Γι’ αυτό την αγαπώ. Γιατί αγαπά κι αυτή τα αντίθετα.

Για να δεις το βουνό σηκώνεις τα μάτια ψηλά κι ύστερα σε παίρνει του νερού το γαλανό και σε ταξιδεύει.

Είναι μια πόλη με καταγεγραμμένες θύμησες από περασμένα μεγαλεία μα αν και ξεπεσμένη αρχόντισσα έχει μιαν αξιοπρέπεια που δεν αφήνει την πίκρα να φανεί.

Είναι μια ευγενική πόλη. Ναι, νομίζω απ’ όλα τα παλιά αυτό της έμεινε. Έχει καλούς τρόπους. Δε φωνασκεί, δεν επιδεικνύεται.

Είναι μια ήσυχη πόλη. Ή τουλάχιστον έτσι θέλει να φαίνεται.

Ίσως γι’ αυτό μας μαζεύει όλους εδώ.

Δεν ξέρω αν αλλού υπάρχουν τόσοι καταυλισμοί τσιγγάνων, τόσοι νόμιμοι παράνομοι ξένοι

Περνάς από το λιμάνι και βλέπεις κατά εκατοντάδες τους απελπισμένους του κόσμου, κρεμασμένους στα κάγκελα καρτερώντας την ευκαιρία … Να πηδήσουν μέσα. Να μπαρκάρουν ….Τρέχει το φορτηγό, τρέχουν ξοπίσω του…. Κυνηγώντας τη λαθραία στιγμή που το όνειρο θ’ ανοίξει την πόρτα… ….

Είναι μια πληγωμένη πόλη. Με δείκτη ανεργίας ίσως και τον πιο υψηλό. Με δρόμους κεντρικούς έρημους. Με σιωπηλά μαγαζιά.

Μετά από μια περίοδο ακμής (και πόσες δεν έχει μετρήσει άραγε….) η παρακμή….

Είναι μια περίεργη πόλη.

Αν ονοματίσω εφτά δρόμους από τη θάλασσα προς τα πάνω και τι δε θα συναντήσω…. Ένα βασιλικό ζευγάρι (Όθωνας-Αμαλία), έναν άγιο (Ανδρέας), ένα βάρδο (Ρήγας Φεραίος) ένα Γάλλο στρατηγό (Μαιζών), μια κατεύθυνση (Κορίνθου), ένας πρόκριτο (Κανακάρης) και έναν κλέφτη (Καραϊσκάκης)

Από δε την πλατεία Όλγας πάλι εφτά μετρώντας, έναν στρατηγό της Αχαϊκής Συμπολιτείας(Άρατο), έναν στρατηγό του 21(Κολοκοτρώνης), έναν άγιο(Νικόλαος), έναν αρχαίο θεό (Ερμής), έναν πρόκριτο (Γεροκοστώπουλος), τον ιδρυτή της πόλης (Πατρέας), μια επωνυμία της Παναγίας(Παντάνασσα) ….

Όλα συνταιριαστά. Να μην αδικηθεί κανείς. Όλοι να μείνουν ικανοποιημένοι. Ντόπιοι παράγοντες και άγιοι και βασιλιάδες, στρατηγοί και στρατηλάτες, ξένοι και δικοί. Με την κεντρική λεωφόρο στον εκτελεσμένο στο Γουδί Δημήτριο Γούναρη. Κι ανάμεσά τους οι δυο πλατείες με τα ονόματα των βασιλιάδων. Βασιλίσσης Όλγας και Γεωργίου του Α΄.

Ναι, αυτή η πόλη σέβεται το παρελθόν της και δεν το απαρνιέται. Ίσως γιατί δεν το φοβάται.

Οι φερτοί της κάτοικοι, την κατηγορούν πως δεν τους αγκαλιάζει. Μα θα λεγα πως μάλλον έχει αποφασίσει να μην αφήνεται, γιατί είναι μια εσωστρεφής πόλη κι ας έχει έμβλημα της μια κατεξοχήν εξωστρεφή κίνηση.Το καρναβάλι.

Ζει και κινείται- πράγμα παράξενο για όλους εμάς- στο ρυθμό του. Για καιρό πολύ. Ασυνήθιστα πολύ. Από τη λήξη του ενός ως την έναρξη του άλλου.

Ντύνεται, στολίζεται, παρφουμάρεται, ξεχνιέται και ζει την ουτοπική αλήθεια της απελευθέρωσης….

και μη ρωτάτε από ποια δεσμά

και επειδή αγαπά τους τύπους ο τελάλης βγήκε όπως κάθε χρόνο.

Διαλάλησε και ήδη το καρναβάλι μετρά μια βδομάδα απ’ την έναρξή του …..

Τώρα που λείπεις

2012-01-21T11:21:00.003+02:00

Τώρα που εσύ μου λείπεις θα σου πω

aλλιώς πως θα μπορούσα

Καιρό

ναι, μη μου το λες

καιρό δεν έχουμε

Αύριο θα τρέχουμε χωριστά

Εσύ από δω εγώ από κει

Να μαζέψουμε φαΐ για το σακούλι μας

Να θρέψουμε μέρες

Ν’ αγοράσουμε ελπίδα

Ίσως και μια σταγόνα

Ξεμωραμένης νιότης

Μας προλαβαίνει κιόλας

η σιωπή του χρόνου

Να! Μια στροφή έμεινε μόνο

Μη χαθεί

άδικα των αδίκων

Τώρα που δε μ’ ακούς

Θα θελα να σου πω

Το άχρηστα ειπωμένο

ό,τι έχει η καρδιά έχουν

και τα χείλη

Είναι ο φόβος που συντηρεί

περισσότερο ένα κουκούλι γνώση

ασπίδα

τα πράγματα έχουν έτσι

Μα μια είναι η αλήθεια που

Γνωρίζω

Όνειρο είναι η ζωή

Και τα φτερά

Ο έρωτας

Εις πείσμαν.....

2012-01-14T09:56:00.000+02:00

Καταγράφω

2012-01-10T14:51:00.004+02:00

Ζητήθηκε να κουβαλήσω το κόστος
των λαθών
όπως καταμετρήθηκαν
από ελεγκτές αρμόδιους

Έτσι βρέθηκα να χω υποθηκευτεί
φορές δυο
και μάλιστα εν αγνοία μου

Καιρός α ν ή λ ε ο ς!

Η αδιαφορία μου τρυπά
τα κόκαλα
ίδια πρωινή υγρασία
κι ο θυμός
ένα ματσούκι μ' αγκάθια
πληγιάζει
ό,τι απόμεινε
και μπορεί ακόμα
να σκέφτεται
....................................
και καμιά φορά δεν με λυπάμαι
είναι τότε που συμβαίνει

περνώ αντίπερα
(έστω ερήμην μου)

τουλάχιστον

2012-01-04T18:53:00.003+02:00

δόξα σοι κύριε
ήπια και σήμερα μια γουλιά μέρας

ο ήλιος ήτανε ζεστός μα όχι και τόσο
που να μην με κρυώνει η σκιά

όχι δεν έριξα το φταίξιμο σε σένα
σκέφτηκα πως έφταιγε το αίμα μου
που γίνεται όλο και πιο αργό
στη γύρα του

πήγα ύστερα και κάθισα σ' ένα πεζούλι
να ενώσω κλωστές
κλωστές κύριε..... από κείνες...ξέρεις...
είπα να ματίσω τα κομμάτια μου

κόπος χαμένος κι άδικος
-το ξέρω-
μα να πω
πως το προσπάθησα

τουλάχιστον

Θύμησες

2011-12-31T07:51:00.002+02:00

Παραμονή.

Η πόλη, η πόλη μου στους δρόμους.

Κόσμος….. κόσμος…….τόσος πολύς κόσμος…. Φασαρία…σφυρίγματα….φωνές….καραμούζες…αστεία…. αυτοκίνητα …

Τα λεωφορεία υποχωρούν ώσπου στο τέλος αποχωρούν……

Όχι, δεν είναι ο καιρός που οι δήμοι υποδέχονται οργανωμένα τον (υποτιθέμενο), νέο χρόνο…… Eίναι η χαρά της αδημονίας που μας βγάζει όλους στο δρόμο…. Που μας θέλει να συνευρισκόμαστε σε κοινές χαρές (η λύπη δεν μας είχε ακόμα, τότε, χτυπήσει την πόρτα..)……..

Ξέμακρα βαθιά στο χρόνο, εκεί στην καρδιά της πόλης, στο Μεϊντάνι, είναι το κουβούκλιο του τροχονόμου ….ολόγυρα λόφος με δώρα….Αργότερα, το κουβούκλιο φεύγει αλλά πάντα όλοι, έξω χαίρονται, τις ώρες που σιμώνουν για το νέο ….αν και όχι, την αλλαγή. Το γύρισμα μας βρίσκει στο σπίτι μας ή αλλού……

Κι είμαι τόσο μικρή…..Απόψε , παίζουμε τριάντα μία. Είναι η πρώτη φορά που με παίζουν και για αρχή…. Ποντάρουμε με κουκιά. Τους κερδίζω όλους!

Χρόνια μετά, έρχομαι αρραβωνιασμένη. Ο καλός μου δεν είναι συντοπίτης. Ούτε καν νησιώτης.

Εντυπωσιάζεται…. «Τρέλα που κουβαλάτε…» λέει…Εγώ καμαρώνω….

Ανήμερα .

Το κρεβάτι δε με κρατά….Θέλω να σηκωθώ. Ας είναι πρωί… Ο αγαπημένος μου πατέρας, έχει πάει κιόλας στην αγορά να φέρει την πιο νόστιμη μπουγάτσα…. Τον ακούω που μπαίνει τραγουδώντας…..Πάντα έτσι έρχεται…. Και δεν μπορεί να υπάρχει άλλη νοστιμότερη … Σέρνει μαζί της την αγάπη και το τραγούδι του κι ας είναι από ξένα χέρια φτιαγμένη…

Το πρωινό έχει κοτόσουπα. Ο πατέρας δεν ξενυχτά πια, μα οι λοιποί σερνικοί μόλις ήρθαν και αυτό είναι ότι πρέπει για κείνους…..

Η μάνα, δεν γκρινιάζει. Έχει μια στάλα μέλι στα χείλη για όλους.

Η ώρα πάει …… άιντε να τρέξω για «την καλή χέρα»…. Να πάω στους μπαρμπάδες μου το Δράκο και το Μανολέκο, τη νονά μου τη φουρνάρισσα. Να φιλήσω τη «χέρα», να ευχηθώ κι εκείνοι να με «ποχερίσουν» για το καλό του χρόνου…..

Για μεσημέρι τρώμε αργά. Και στην ώρα και στον τρόπο. Συνήθως, κανείς δε βιάζεται. Κουβέντες, γέλια, πειράγματα για τους οιονεί χαμένους…. Συνήθως….

Φέτος, -είμαι κιόλας 11-είναι αλλιώς. Περιμένουμε επισκέπτες από μακριά. Θα ρθουν να ευχηθούν στο μεγάλο μου αδερφό. Θα ρθουν από τα Χανιά. Πέντε ολόκληρες ώρες, μακριά. Κι ανάμεσά τους μια κοπέλα. Αυτή που είπε το ναι, στο Βασίλη μας……

Είναι όμορφη με μεγάλα μάτια, αμύγδαλα….. Το να πράσινο τ’ άλλο καφέ…..

Η βραδιά γελά…. οι συμπεθέροι δίνουν τα χέρια.

Εκείνη αμήχανη, με στριφογυρίζει

«Κοίτα που έκανα κι αδερφάκι…» λέει και ξεσπά σε γέλια…

Κάποιος τραγουδεί

«Απόψε είν’ η βραδιά καλή

μα είναι μικρές οι ώρες

και δε σ’ αποχορταίνουνε

των αμαθιώ μου οι κόρες»

Και είναι ο αδερφός μου, ο φάλτσος μου αδερφός που μια σωστή νότα…………………

ποτέ ίσαμε τώρα δεν είχε πει

Καιρός για παραμύθια.....

2011-12-29T15:18:00.004+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό μια κρύα, παγερή βραδιά του χειμώνα, βραδιά που ο χρόνος ο παλιός, θ’ αποχαιρετούσε και οι ελπίδες τρέχοντας θα φέρνανε το νέο, τρεις εντελώς άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι, βρέθηκαν την ώρα της αλλαγής στη μέση του πουθενά, σ’ ένα μοτέλ –παλιό χάνι –πανδοχείο- απ’ αυτά που εξυπηρετούν περαστικούς

Μ’ όλο που κανείς απ’ τους τρεις δεν το χε πρόθεση και σ’ άλλη περίπτωση ούτε που θα τους περνούσε απ’ το νου, μα θες το χιόνι που τους απέκλεισε θες η αδημονία του καθενός για όσα περίμεναν, βρέθηκαν να κάνουν παρέα και κουβέντα την κουβέντα άπλωσαν καημούς και όνειρα….

Ο Κούλης, ήταν νέος αγρότης, από κείνους τους σπουδασμένους…. Είχε βάλει στα σκαριά μια νέα γεωργική καλλιέργεια Περίμενε να του αποδώσει σύμφωνα με τις πληροφορίες του αρκετά ώστε να ξεπληρώσει τα χρέη του και να παντρευτεί επιτέλους, την εδώ και τρία χρόνια αρραβωνιαστικιά του

Ο Κολίνος δημόσιος υπάλληλος, παντρεμένος με μια κορούλα, περίμενε να γεννηθεί ο γιος κι από κοντά και μια μετάθεση να πάψει να ταλαιπωρείται, πήγαινε-έλα κάθε μέρα στους δρόμους

Ο Κόλινδρος, επιχειρηματίας. Από τους νέους και πολλά υποσχόμενους. Είχε μόλις ξεκινήσει την εταιρεία του και το μέλλον προοιωνιζόταν λαμπρό

Κάποιος καθόταν στο παραδίπλα τραπέζι, τόσο κοντά μα μοναχός, αμίλητος κατέβαζε το πιοτό του. Άκουγε την κουβέντα τους, όμως δεν έδειχνε διάθεση να συμμετάσχει

Η βραδιά προχώρησε …..Οι φίλοι πια σχεδόν μεθυσμένοι από κρασί κι από χαρά ήδη έβλεπαν τα όνειρά τους να παίρνουν σάρκα και οστά

Κάποιος απ’ τους τρεις και μάλλον ο Κούλης, πρότεινε να μαζευτούν ανεξαρτήτως καιρού στο ίδιο μέρος ακριβώς σε ένα χρόνο να τα ξαναπούν

Τι θα χαν καταφέρει; Θα χαν πάει όλα όπως τα υπολόγιζαν;

Ο διπλανός που μέχρι κείνη την ώρα αμίλητος κι αμέτοχος καθόταν, σηκώθηκε και δίχως κανείς να τον καλέσει, έθεσε πάνω στο τραπέζι των –τώρα πια-φίλων, τρία κουτιά

«τα κουτιά έχουν μια μαγική σκόνη. Δεν κάνουν κάτι –μη φοβάστε- παίρνουν μόνο το χρώμα που έχει η ζωή σας κάθε φορά. Είσαστε ευτυχισμένοι, πετάτε στον ουρανό; Η σκόνη χρωματίζεται ροζ. Ζείτε έναν έντονο έρωτα; Κοκκινίζει. Αν πάλι έχετε δυσκολίες αναποδιές χρώματα σκούρα βάφουν τη σκόνη. Και μιας και θέλετε να δείτε πως θα κυλήσει ο χρόνος σας , αυτά τα κουτιά θα καθρεφτίσουν την αλήθεια για τη ζωή σας.

Ο Κούλης, ο Κολίνος κι ο Κόλινδρος πήραν ο καθένας το κουτί του και βιάστηκαν να αποχαιρετιστούν –είχε ξημερώσει και η χιονοθύελλα κοπάσει – και να κινήσουν για τα σπίτια τους.

Η χρονιά άρχιζε

Η καινούρια καλλιέργεια του Κούλη πήγαινε πολύ καλά η σοδειά προοιωνιζόταν πλούσια λίγο πριν τη συγκομιδή έγινε ο γάμος και όλα τα χαρούμενα χρώματα από το παιχνιδιάρικο ροζ ως το πορφυρό ήρθαν και θρονιάστηκαν στο κουτί.

Ξαφνικά ακραία καιρικά φαινόμενα πρωτάκουστα για την εποχή και την περιοχή, κατέστρεψαν τα πάντα αφήνοντας μια φαιά σκιά στη σκόνη…..

Και πάνω σ’ όλη τη στενοχώρια απέβαλε η γυναίκα του και μαύρισε ολότελα ….

Τι μπορούσε να την ξαστερώσει…..

Είχε φθινοπωριάσει για καλά. Ο πατέρας του τον βρήκε με το κεφάλι στα δυο του χέρια όπως το συνήθιζε τον τελευταίο καιρό

«Έχουν πολύ καρπό, οι ελιές» είπε ο γέρος

«οι ελιές;» απόρησε ο Κούλης

«Ναι. Και καλή τιμή.» ξανάπε ήσυχα ο γέρος. Και σε λίγο «η γυναίκα σου έχει όμορφα μάτια μα πιο πολύ όταν χαμογελούν» ………………………………………………………………………………………………………………………………

O Kολίνος, πέρασε τις υπόλοιπες γιορτές με την οικογένειά του, ζεστά με την ευτυχία να τον τυλίγει καθώς οι γυναίκες του τον τύλιγαν με την αγάπη τους, και το υπερηχογράφημα μεγάλωνε τη χαρά ….

Η σκόνη στο κουτί έγινε γαλάζια ….

Οι μεταθέσεις βγήκαν μα παρόλο που σχεδόν σίγουρη την είχε, δεν ήρθε ποτέ

Ύστερα το μωρό ήρθε πρόωρα. Με πολλά προβλήματα και η ανάσα του δεν κράτησε παρά λίγα εικοσιτετράωρα

Μαύρισε η σκόνη.

Μια μέρα ήρθε το κοριτσάκι με μια ζωγραφιά για τον πατέρα της. Τον είχε κάμει αητό να πετά ψηλά.

Ο Κολίνος χαμογέλασε ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Ο Κόλινδρος, απλώθηκε ταχύτατα. Πόρτες του ανοίχτηκαν απρόσμενα, προσκλήσεις από παντού, χαμόγελα, αυτοκίνητα, γυναίκες

Η σκόνη στο κουτί του έπαιρνε χρώματα φωτεινά

Η οικονομική κρίση που παρέσυρε τις νεαρές ασταθείς εταιρείες παρέσυρε και τη δική του κι ας ήταν απ’ τις πολλά υποσχόμενες

Οι πόρτες κλείσαν ακριβώς όπως είχαν ανοίξει. Ξαφνικά οι προσκλήσεις, πήραν δρόμο γι’ αλλού και τα τηλεφωνήματα βρήκαν άλλους αποδέκτες

Η ωραία ξανθιά–μοντέλο διεθνούς επιπέδου- δεν είχε χρόνο για κείνον

Άνοιξε έκλεισε τα μάτια, το όνειρο καπνός.

Μαύρισε η σκόνη…

Πέρασε ένα πικρό καλοκαίρι και οι πρώτες βροχές έκαναν ακόμα πιο μελαγχολική τη διάθεσή του.

Ήταν ένας looser……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………...

Τη Μαρίνα τη συνάντησε μια κρύα μέρα. Η μικρή της βιοτεχνία είχε φανεί πολύ ανθεκτική. Το μόνο που τη στενοχωρούσε η αποχώρηση ενός συνεργάτη…. Εκείνον τον θυμόταν δραστήριο ….θα ήθελε να…. Βέβαια οι αποδοχές…..

Ο Κόλινδρος κοίταξε ψηλά….

…………………………………………………………………………………………

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς είχε ξεσπάσει πάλι χιονοθύελλα …. Τρεις άντρες βιαστικοί έμπαιναν στο μοτέλ

Μετά από λίγο τρία κεφάλια έσκυβαν πάνω στα κουτιά

Η σκόνη και στα τρία είχε πάρει ένα ανοιχτό γκρι χρώμα….

Η ιστορία δεν είναι δική μου. Την διάβασα όταν ήμουν ακόμα παιδί και αρκετά διασκευασμένη σας τη διηγήθηκα

Nα χετε καλή χρονιά!

Κάλαντα....

2011-12-18T09:34:00.002+02:00

….. τα κάλαντα μ’ αρέσανε. Η προετοιμασία, οι κομπανίες, το πρωινό ξύπνημα, το γυροβόλημα, τέλος το μοίρασμα ….

Τρίγωνα δεν είχαμε. Παίρναμε καπάκια από βερνίκια παπουτσιών, τα τρυπάγαμε στη μέση, περνάγαμε ένα σκοινί, τα παίζαμε με ρυθμό και αυτό ήταν το μουσικό όργανο που μας συνόδευε….

Οι πρόβες άρχιζαν καιρό πριν, ν’ ακούγεται ο ήχος ο σωστός κι ύστερα αχάραγα ξεκινούσαμε

«Καλήν εσπέρα…»

συνεχίζαμε

«Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά…»

για να καταλήξουμε

«Σήμερα είναι τω Φωτώ π’ αγιάζουν οι παπάδες και μες στα σπίτια μπαίνουνε …»

Δε θυμάμαι να τσακωθήκαμε ποτέ στο μοίρασμα, μα δε θυμάμαι και μεγάλες εισπράξεις… ψιλολοϊδια… δεκάρες… εικοσάρες……. στη χάση και στη φέξη κανένα πενηνταράκι……….

Τρυφερά χρόνια, μνήμες αθωότητας…..

Αργότερα, πολύ αργότερα έγραψα μερικούς στίχους αφιέρωμα σε μας τους μικρούς καλαντάρηδες ……………………………………………………………………………………….

Έι! Τα κάλαντα

να πούμε!

Ετοιμαστείτε

Γιαννιό Μηνά Μιχαλιό!

Ε! Κωστή Κατίνα Μαριώ!

Φίλοι παλιοί

Νίτσα Φιλιώ!

Πάρτε καπάκια

Και πάμε και φέτος

Να πάμε σ’ αυλές

Και σοκάκια….

Γειτονιά μου στεγνή

Φωνές σε δροσίζουν

Την ελπίδα σου φέρνουν

Αύριο η μύτη δε θα σκουπιέται

στο μανίκι…..

Ποδαράκια λιγνά

Τρέξτε! τρέξτε!

Καλήν εσπέρα

Καλήν ημέρα

Μας πήρε η μέρα

Έι καλοκυράδες δώστε

στους φτωχούς καλαντάρηδες

Δώστε δεκάρες δυο τρεις

Πενηνταράκι φράγκο δίφραγκο

Αχ, χεράκια! παίξτε καπάκια!

Καλά! Με ρυθμό!

Κι ο νοικοκύρης να ζήσει

Ελπίδα! Γεννιέται η ελπίδα!

Αύριο θα χει δουλειά

Η πόλη θα ζεστάνει….

………………………………

Καλήν εσπέρα καλήν ημέρα…

Καλά Χριστούγεννα!

μετρώντας

2011-12-10T11:59:00.002+02:00

σήμερα είπα να μετρήσω το χρόνο αλλιώς
ανάλογα με τις πληρωμές και τις εισπράξεις

έχασα το λογαριασμό Kύριε
μα την αλήθεια σου λέω!

αφού δεν ήξερα τι έδινα....
αφού όσα έπαιρνα μου κύλαγαν
αυτοστιγμεί....

γερνώ Κύριε
γερνώ και μένω ένα σαρκίο

με νου αχρηστεμένο
και μια καρδιά ξεδίψαστη

απολογιστικό....

2011-12-02T15:23:00.003+02:00

Εισπράττουμε σοφία
αντίτιμο του χρόνου που περνά

-ακούς να λένε -

κι ας είναι μόνο
γνώση ανώφελη που μαρτυρά
Πως θάβονται οι μέρες που περνούν

δίχως αντίκρισμα

κάθε φορά που στο παζάρι βγαίνουμε

Πουλώντας κανταριές ζωής

(έναν παρά τα χρόνια μας)

Η διαπραγμάτευση αδύνατη
Το πλήθος βουερό
Κι εσύ πάνω σε πέτρα που κυλά

Πόσο να παζαρέψεις....

Ως κι ο ήλιος όλα ανάποδα τα δείχνει

ακόμα και τη νύχτα

Κι από κοντά το είδωλο της άλλης σου
Ζωής
Που εμπορεύτηκες

Δίχως ποτέ ν’ αγγίξεις

Hμερολόγιο τριών ημερών

2011-11-24T08:02:00.001+02:00

ΗΜΕΡΑ 1η

Νηνεμία σε υπόκωφα νερά.

Δε φοβάσαι. Σκέφτεσαι μόνο.

Περπατάς σε επιπλέουσα
Νησίδα διαρκώς μετακινούμενη

Το μόνο σίγουρο
Ο νερένιος σου χαραχτήρας

Ευτυχώς δηλαδή
Πως θα γινόταν
ν’ άλλαζες τόσες μορφές και σχήματα

ΗΜΕΡΑ 2η

Πάντα
Η αντικειμενική σημαντικότητα
πραγμάτων
επουσιώδης
Ό,τι μετρά στην ψυχή σου
δε μπαίνει σε ζύγι

Χαλιέσαι
Από την υποψία της απουσίας

ΗΜΕΡΑ 3η

Στέκομαι στον κήπο των νεκρών

Φωτογραφίες γνώριμων προσώπων
Σε παράταξη

Αγαπημένοι αναπαύονται
Κάτω
Από την ισκιάδα
Της πέτρας

Η αλυσίδα
Όλο κονταίνει
Και
Οι παρόντες μόνο
απουσίες
Γράφουν

2011-11-18T08:17:00.000+02:00

δρόμος ζωντανός κανένας δεν έμεινε
και οι φωνές που θα μίλαγαν στόμωσαν

σε τοίχο γράφω
σε τοιχίο υψωμένο

Σώθηκαν τα νερά αδέρφια!
Της ψυχής μου την άβυσσο τρέμω

Ελεείστε για τον καιρό των αθώων
Στης ψυχής μου την άβυσσο γέρνω

από ανάγκη

2011-11-11T10:03:00.002+02:00

προχωρώ ένα βήμα κι ύστερα
κι άλλο κι άλλο

κρύβομαι φαίνομαι
φαίνομαι κρύβομαι

σκοτάδι φως
νύχτα μέρα

έρχομαι και πάλι έρχομαι

όχι δεν παίζω
με ψάχνω μόνο

από ανάγκη

Επαφή

2011-11-06T09:31:00.003+02:00

…. η Μαρίνα πέταξε τα παπούτσια τι ήθελε να τα φορέσει καινούρια παπούτσια μήπως και θα την έβλεπε κανένας; Τα πέταξε δίχως να νοιαστεί που είχε δώσει ένα σωρό λεφτά, δύσκολα τα χε βγάλει μα τώρα λες κι αυτά φταίγαν κάτι έπρεπε να πετάξει από κάτι να ξαλαφρώσει, ένα βάρος ένα ό,τι, αυτά βρέθηκαν πρόχειρα κι όπως τα πετούσε όπως τα βλεπε να εκσφενδονίζονται να τινάσσονται μακριά, η βαριά της ανάσα ήρθε και πήρε ρυθμό κανονικό και ηρέμησε. Εύκολο ήταν τελικά. Λίγο και θα βρισκε ορισμό η Σεισάχθεια αν δεν ήταν αστείο

………………………………………………………………………………..

….κάθισε. Δεν είχε νόημα. Είχε περπατήσει και περπατήσει και περπατήσει δίχως να συναντήσει κανένα ζωντανό, άνθρωπο, ζώο, δεντρί ακόμα ακόμα- σε ποια ερημιά βρισκόταν σάμπως σε καταραμένο τόπο αρνημένο απ’ τους πάντες

……………………………………………………………………………….

Ο Παντελής δώρο Θεού της φάνηκε κι ας μην πίστευε εδώ και καιρό πια σε κανένα και τίποτα, έτσι που τα είχε ξεγράψει διαγράψει όλους και όλα. Ήταν που απρόσμενα τον είδε καθισμένο ήσυχα, μακάρια να μασουλά και λίγο έλειψε να ξεφωνίσει. Από χαρά.

…………………………………………………………………………………………

Ήταν λειψός στο μυαλό το είδε με τη μία και ησύχασε ακόμα περισσότερο. Τι τρως; τον ρώτησε, το στομάχι της άδειο εδώ και ώρες είχε αρχίσει να διαμαρτύρεται κι αυτόματα σκέφτηκε το αλλόκοτο. Πνίγεσαι, βουλιάζεις, χάνεσαι σε άλλα, σωρό άλλα κι η σάρκα το χαβά της πανάθεμα τις ανάγκες ποτέ δε σταματούν, διψάς και θες να πιεις, πεινάς και θες να φας αίμα να ναι χυμένο πλάι σου μακάρι

Δεν της μίλησε άπλωσε μόνο τα βρώμικα χέρια του που κρατούσαν φρέσκα καρύδια. Του είχαν βάψει την παλάμη έτσι όπως τα σύνθλιβε μέσα της. Δεν την ένοιαξε. Κάθισε δίπλα του κι άρχισε να τρώει μαζί του με το κεφάλι κατεβασμένο, προσηλωμένη στην ιερότητα αυτού που έκανε δίχως να κοιτά, να τον κοιτά.

Τι είσαι; τη ρώτησε. Γυναίκα του είπε κι έβγαλε τη ζακέτα της να τη βάλει στο κεφάλι. Ο ήλιος τους χτυπούσε κατακέφαλα, αβάσταχτο σχεδόν για κείνη, τέλος καλοκαιριού ήταν και το φως ανηλεές.

Τα καρύδια αποσώθηκαν σχεδόν, ένα της είχε μείνει στο χέρι, η πείνα πήρε να ημερώνει, σήκωσε τα μάτια

Ο Παντελής είχε βάλει το κεφάλι του στα χέρια ανάμεσα σαν κάτι πολύ σοβαρό να τον απασχολούσε και στο τέλος πια σαν να βρήκε τη σωστή ερώτηση στράφηκε προς το μέρος της

Έχεις βυζά; τη ρώτησε με αστεία αγωνία. Δε σου πα πως είμαι γυναίκα του είπε επεξηγηματικά αργά, σοβαρά και συγχρόνως καθάριζε απ’ τα τσόφλια του το καρύδι. Έχω.

Θέλω να τα δω της είπε. . Να τα δω.

Βαριότανε. Τίποτα δεν την ένοιαζε. Ένα φορτίο ένοιωθε μόνο, να τ’ άφηνε κάπου, να ίσιωνε το κορμί, τα μάτια να κλεινε. Ήταν πολύ κουρασμένη.

Που κοιμάσαι;

Στην καλύβα. κι έδειξε με το δάχτυλο ένα καλαμένιο κατασκεύασμα. Θέλω να κοιμηθώ του είπε κι αφού είδε πως δεν κουνιόταν απ’ τη θέση του, θα σου τα δείξω συμπλήρωσε

Θέλω να τα πιάσω. Παζάρευε το εμπόρευμά του ήταν φανερό. Ας τα πιανε λοιπόν, κόντευε να σωριαστεί …..

Πήγαινέ με του είπε και τον έπιασε απ’ το χέρι

……………………………………………………………………..

Γονάτισε πάνω σε βρώμικο στρώμα, με το ζόρι έβγαλε τη μπλούζα το κορμί της ήταν αδύνατο μετριώνταν τα πλευρά, έβγαλε μικρό αναστεναγμό και ξαπλώθηκε ανάσκελα με τα χέρια ανοιχτά.

Κάθισε πλάι της ανακούρκουδα και πήρε να την περιεργάζεται έτσι που κείτονταν γυμνή απ’ τη μέση και πάνω με τα μάτια κλειστά.

Το στήθος ήταν μικρό. Άπλωσε τα χέρια του και στην αρχή με τα δάχτυλα δισταχτικά σαν να το φοβόταν άγγιξε. Ύστερα με την παλάμη τα περιτριγύρισε, τα έκλεισε χωριστά καθένα και κατόπι και τα δυο μαζί. Οι ρόγες ήταν ανοιχτόχρωμες, της γίδας του ήταν πιο καφετιές και πιο χοντρές. Τη θυμήθηκε μαζί με το κατσικάκι της -είχε γεννήσει λίγο καιρό πριν-και μ’ ένα πλατύ χαμόγελο ξάπλωσε δίπλα της. Γύρισε στο πλάι, την έστρεψε προς το μέρος του, πήρε το στήθος στο στόμα κι άρχισε να θηλάζει. Ακριβώς όπως το είχε δει

φθήνει

2011-11-01T08:48:00.001+02:00

Ανασαίνεις το σπασμό του φθινόπωρου

οι μέρες κιτρινοφυλλιασμένες πέφτουν

μαραίνεται η όψη όσων ξέρεις

Και μένεις ν’ απορείς

ανίδεε μου κυνηγέ του φωτός

που ολισθαίνει

περασμένες οι ώρες κομπολόι

μιας νυχτιάς το παιχνίδι

τραγούδησε μου ό,τι πάντα

στα χέρια κρατάς και δε βλέπεις

μια χούφτα αδειανή κι η κλωστή

ένας μίτος στο μύθο

πλεγμένος

το χέρι ν’ απλώσεις να τραβήξεις

της μοίρας το γέλιο

να μοιράσεις το χρόνο σε μια κούπα

γεμάτη

αθώα ωραίος

με κοιτάς και πεθαίνεις

πριν μου κλείσεις το μάτι

Η ΤΖΕΝΗ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

2011-10-27T16:58:00.000+03:00

Η Τζένη στο όνειρο ήταν γυμνή. Για κάποιο λόγο που δεν ήξερα, έπρεπε να της αφαιρεθούν τα ρούχα. Δεν είμαι σίγουρη αν δεν γνώριζα την αιτία ή απλά δεν θυμάμαι το γιατί………Τη θυμάμαι μόνο να στέκεται απαθής, με τα χέρια κατά μήκος του σώματος. Και τους άλλους να την περιστοιχίζουν προστατευτικά. Ως να μην εκτεθεί πιο πολύ σε μάτια βέβηλα παρά αδιάντροπα.

Ήταν φίλη μου. Εννοώ Είναι φίλη μου. Πάνω κάτω στην ηλικία μου. Ελάχιστα ακριβώς πριν αποχαιρετήσει το πριν, ελάχιστα πριν πάει στο μετά. Μεσοκαιρίτισσα. Με το χρόνο να την πληγώνει. Πιο πολύ στα μάτια που ταξίδευαν σε λυπημένα βάθη….Μόνο τη φωνή της είχε σεβαστεί. Χαμήλωνε τα βλέφαρα και την άφηνε να ξεχυθεί. Φορτωμένη να φύγει από μέσα … όλο πόθο και πάθος, λαχτάρα και όνειρα, λύπες και καημούς για τα φευγάτα, τα ανεκπλήρωτα, τα ανέλπιδα …….Είχεν ωραία φωνή….σ’ έπαιρνε και σε ταξίδευε στο εντός της ψυχής σου…………………………………………………………………………………..

Η φωνή της δεν ακουγόταν στο όνειρο. Μόνο το σώμα φαινόταν με τα μέλη στρογγυλεμένα, την επιδερμίδα απαλή………………………….

Ήμαστε σε μια παραλία κάμποσοι φίλοι. Δεν θυμάμαι πρόσωπα. Μόνο δυο τρία νεαρά άτομα στην ηλικία των παιδιών μας που τη φρόντιζαν ιδιαίτερα. Δεν ξέρω πως το κατάφερνε και είχε ξεχωριστούς δεσμούς με τους φίλους των παιδιών της. Πώς κατάφερνε να την εμπιστευτούν για τα πιο προσωπικά για όλες τις αγωνίες κι όλα τα ερωτήματα που βασάνιζαν τη νιότη τους; δυσκολοαπάντητο.

Όμορφη; Δεν ξέρω. Μάλλον …ίσως και να ταν που όλοι την αγαπούσαμε πολύ κι αυτή η αγάπη έκανε το πρόσωπο και το σώμα να λάμπουν

Αγαπούσε και πολύ τη θάλασσα. Της άρεσε να ξαπλώνει πάνω της, να χάνεται μέσα της. Να της αφήνεται. Δεν πήγαινε ωστόσο συχνά. Δεν της ήταν εύκολο. Ευτυχώς που τη βλέπω …έστω από μακριά να χω παρηγοριά….έλεγε κάποτε

Η θάλασσα με την ηρεμία του πρωινού. Εμείς, μια ομάδα γνωστών ή φίλων στην παραλία. Ανάμεσα μας η Τζένη. Ένα σώμα γυμνό. Λευκό. Αθώο. Ακίνητο. Όμοιο με άγαλμα …………

Προσμετρώντας.....

2011-10-21T22:22:00.000+03:00

Ο βαδιστής

( καιροσκόπος)

Ο οιωνοσκόπος

( αδύναμος)

Τα σημάδια

(αμφίσημα)

ο χώρος ο χρόνος η δράση

(τα μετρημένα μεγέθη)

Η α π ου σ ί α

Επιλογή επέκταση

κι ο αγώνας άγονος

ΕΠΙΜΥΘΙΟΝ

Δυσανάγνωστο το παρόν

τα σύνορα των σωμάτων άγνωρα

Και η ένδεια

ρούχο

Κατάσαρκα

cut

Μίζερο....

2011-10-17T16:55:00.000+03:00

Τόσον καιρό που κλείνονταν οι δρόμοι κανείς δεν το χε καταλάβει. Ώσπου το τέλος ήρθε και κανείς από δαύτους ζωντανός δεν έμεινε.

Αχαμνοσύνη αδυνάτιζε τα χέρια μας κι οι λέξεις μας κουτσουρεμένες. Αρχίσαμε να κλέβουμε. Καθένας ό,τι άντεχε

Είπαμε θα γλιτώσουμε μα μπα. Αγριεμένοι αέρηδες μας ρίξανε σε ξεραμένες μέρες .Μιαν έγνοια όλη κι όλη είχαμε τη χάσαμε κι αυτή. Μπρος στα μάτια μας έλαμψε το σκοτάδι

Και βγάλαμε ζητιανιά το δίκαιο των αθώων

Μα τι άλλο να κάναμε αφού σωθήκαν τα νερά….

Επιστρέφεις...

2011-10-12T10:09:00.000+03:00

Επιστρέφεις ντυμένος

κι επιστρέφεις γυμνός

Ανεβαίνεις κατεβαίνεις

στα όρια ανάμεσα

Σε θεωρίες και εικονοπλαστικές

θύμησες

Ανάμεσα σε αλήθειες

Σε πρόσωπα του μυαλού

της καρδιάς της ζωής

ανάμεσα

Τα μάτια βλέπουν

Οι ανάσες μετρούν

Οδηγούν οι δυναμωμένοι χτύποι

Καλύτερα λέω να γίνεις βρέφος

καλύτερα να βυζάξεις την πρώτη

φορά

Αλλιώς τίποτα

Θεέ των αδύναμων θέλω

Άφησέ μου για λίγο

την ψευδαίσθηση

πως υπάρχεις

σε απόσταση χνώτου

κι αν όχι

Σε απόσταση ελπίδας

έστω

για να ξέρεις....

2011-10-09T11:22:00.000+03:00

εμπιστεύομαι πάει να πει
πολλά πράγματα

επιτρέπω
να κρυφοκοιτάξεις
απ' τη μια ή
τις πολλές μου χαραμάδες

σου ανοίγω
παράθυρο
δες με σου λέω

άλλοτε
σε μπάζω απ' την κρυφή μου
πόρτα
γίνεσαι ο ακριβός μου μάρτυρας

και καμιά φορά

αφήνω την ψυχή μου στα χέρια σου απάνω

2011-10-05T12:36:00.000+03:00

καμιά φορά γίνομαι
και δρόμος εμπορικός
........................................

χρειάζεται ένα πέρασμα
να διαμετακομίζονται
οι πραμάτειες

Ένας γαμπρός για τη Μιρελίνα(ημιτελές και ατελές)

2011-10-02T12:39:00.000+03:00

«Κραταιά ως θάνατος η αγάπη»

Γέλασε η Μιρελίνα όταν πρωτάκουσε το στίχο του ποιητή. Γέλασε με την καρδιά της . Αυτή τα χε όλα ξεκαθαρίσει, όλα τακτοποιήσει μέσα της. Αγάπη! Σιγά! Σεξ ναι. Αλλά…… άλλο σεξ….. άλλο αγάπη

Κάτι ήξερε ο πατέρας της

Αγάπη….η αγάπη είναι μόνο για τα δεκατετράχρονα άντε ως τα δεκαπέντε και μετά….

Και συμπλήρωνε η νόνα της

….μετά μάτια… δεν αγαπιούνται πλιο…. Δαγκάνονται…. Μπαίνει ο γωισμός στη μέση…

Αλλά το σεξ….. το σεξ είναι ανάγκη βιολογική σαν την πείνα και τη δίψα. Το σώμα σου λαχταρά ένα άλλο σώμα. Ένα Σώμα!

Ψυχή και αηδίες που θα λεγε και η μάνα της πως της ήρθε και τη θυμήθηκε τώρα…..

Ναι. Ένα άλλο σώμα ….. ανάγκη ή μπορεί να φταιγε ένα απομεινάρι θύμησης που θέλει έναν άντρα να κοιμάται στο μαξιλάρι ….

Μπλεκότανε καμιά φορά με κάποιον αλλά

Η φιλία φιλία το σύνορο στη γκορτσιά

Που πάει να πει τα μέσα της τα χε φυλαμένα

Μιρελίνα δε σκέβγεσαι εσύ για παντρειά; Να κάνεις ένα παιδί δε σκέβγεσαι; Έτσι θα πορευτείς μωρέ τσιούπρα μ’; Μπιτ δε σου παένει το μυαλό;

Τ’ άκουγε και γέλαγε. Στην αρχή μάλιστα ξεκαρδιζότανε

Η γιαγιά απτόητη. Ειδικά όταν πρωτόπιασε δουλειά στο νοσοκομείο

Κανα γιατράκο μάτια….. κανένας καλός δεν είναι για τ’ εσένα;

Την άκουγε και έκλαιγε απ’ τα γέλια η ξανθιά ακόμα απ’ τη μάνα της Μιρελίνα.

Αχ, μωρέ γιαγιά μου…. γιαγιά μου…. να ξερες πως τους βλέπω τους γιατρούς μες στο χειρουργείο … βουτηγμένους στο αίμα το ξένο και τον ιδρώτα. και στο φόβο τους….. άσε που νομίζουν πως είναι Μικροί θεοί….. σε βλέπουν…. Μυρμήγκι και χειρότερα….

Κι ύστερα …..

Στην αρχή μια φορά χάθηκε μια ασθενής εκεί πάνω στο τραπέζι μια γυναίκα νέα ήταν γύρω στα 30 από ατύχημα και δεν τα κατάφερε κι ο γιατρός νέος κι αυτός δεν άντεξε τη μάχη με το θάνατο, τον βρήκε να κάνει εμετό κι όπως τον ακούμπησε στην πλάτη την έστησε στον τοίχο και μπήκε μέσα της χωρίς άλλο λόγο, ν’ αδειάσει την έντασή του

Όρκο έκανε να μην ξαναμπλεχτεί μαζί τους

Έτσι πήρε σβάρνα όλες τις επαγγελματικές τάξεις αποφεύγοντας κύκλους με διανοούμενους ή με πολλά πτυχία. Αυτή τους άντρες τους ήθελε να πατούν στη γη. Ν’ αγγίζουν το σώμα της με τα χέρια. Και το μυαλό τους να ναι εκεί κι όχι αλλού. Να την ζητούν στο φως της μέρας δίχως ατμόσφαιρες, φτιαχτά σκηνικά. Ήθελε να πατά στη γη μέσα από άντρες ωμούς

Με τους χασάπηδες είχε πολύ πάρε δώσε και με κάτι εκδορείς…. Την ανατρίχιαζε η ιδέα πως τα χέρια που την αγκάλιαζαν αφαιρούσαν χωρίς σκέψη τη ζωή….

Κι αφού περιόδευσε σε χειρώνακτες, εξέπεσε σε σώματα ασφαλείας, πορτιέρηδες, μπάρμαν και γκαρσόνια σε νησιά τους μήνες του καλοκαιριού. Ύστερα ήρθανε μήνες στερημένοι με το ντόπιο στοιχείο να φυραίνει και στράφηκε σε αλλοεθνείς

Κόντευε τα πενήντα. Ακόμα το νοιωθε το σώμα της. Είχε καταφέρει να κρατήσει το χρόνο μακριά μα πόσο ακόμα………

Ένα παιδί ωρή τσιούπρα μ’

Άρχισε να της γίνεται εμμονή. Ένα παιδί. Ήθελε ένα παιδί.

…………………………………………………………………………………………

Νομίζω πάντα φεύγαμε από τον τόπο μου. Ήταν η φτώχεια που μας έδιωχνε. Πρώτα πηγαίναμε σε γειτονικά μέρη μα ο πόλεμος φούσκωσε τη θάλασσα και μπήκαμε όλοι μέσα κι έπρεπε να φύγουμε μακριά.

Άκουγα να μιλάνε για περάσματα, για δυσκολίες, για θανάτους, για χρήματα. Κι όσο πιο πολλά λέγανε, όσο πιο δύσκολα τα παράσταιναν, τόσο όλοι κάναμε αμάν να φύγουμε. Να φύγουμε!

Μιλάγανε και για χρήματα. Όλοι κάνανε οικονομίες ακόμα κι οι γέροι να τις δώσουν στους πιο νέους και να φύγουν…. να φύγουν

Ήτανε κι οι ταραχές….. κι άμα είσαι νέος έρχεται ο ορίζοντας και κλείνει μπαίνει μες στο σπίτι σου και μια μέρα λες αέρα μωρέ! Αέρα!

………………………………………………………………………………………………….

Εγώ την Ελλάδα δεν την ήξερα, δεν την είχα ακούσει…. Αμερική λέγανε, μα ήτανε μακριά κι έμενε η Ευρώπη.

Ευρώπη! Γυναίκες αμάξια λεφτά! Λεφτά!

Ποιος είχε λεφτά; Μα τι να έκανα;

Το αίμα του διπλανού ήρθε αυλάκι μέχρι το σπίτι μου κι έτρεξα παρακαλώντας. Αμάν! Πάρε με να φύγω! Μόνο να φύγω!

…………………………………………………………………………………………

Γιε μου μουρμούραγε η μάνα και τον κοίταξε

Βιαστικά έδωσε απαντήσεις σε ερωτήσεις που κανείς δεν άκουσε

Μη φοβάσαι μάνα. Μη φοβάσαι! Ο άνθρωπος τα ξέρει τα περάσματα τα σίγουρα. Εκείνοι που χάνονται είναι όσοι δεν ξέρουν. Μα αυτός, όλοι το λένε είναι ο καλύτερος. Τα χει όλα μελετημένα. Θα μπούμε στην Τουρκία από μέρος αφύλαχτο που δεν το ξέρουνε πολλοί κι οι συνοριοφύλακες είναι μιλημένοι και ύστερα μάνα μου…. Ύστερα… άνθρωποι δικοί του θα μας πάνε στην Ελλάδα.

Και τι είναι η Ελλάδα μάνα; Η πόρτα της Ευρώπης είναι! Κι όλοι οι δρόμοι ανοιχτοί! Τι να κάνω εδώ μάνα; Τι με θέλεις εδώ; Αν μείνω θα κλάψεις…..

Σώπα! Είπε και σκέπασε το πρόσωπό της με το βαρύ της πέπλο, το μαύρο. Χήρα η Φατίμα, αυτόν τον γιο καμάρωνε. Ο ήλιος της ήταν κι αν χανόταν….

Δεν του μίλησε του βαλε μόνο στη χούφτα όσα λεφτά είχε μαζεμένα απ’ τον καιρό που ζούσε ο άντρας της κι ύστερα μ’ ένα μικρό δισταγμό έβγαλε απ’ το χέρι της το δαχτυλίδι με το μεγάλο πράσινο σμαράγδι

Πάρτο! Βρες μια γυναίκα να σ’ αγαπά και φέρε την. Μπορεί το κισμέτ σου να ναι πέρα από τη θάλασσα.

Της το χε δώσει ο πατέρας του και σε κείνον ο δικός του. Μετρούσε γενιές πίσω το δαχτυλίδι με το μεγάλο πετράδι, σε δυο φίδια ανάμεσα

………………………………………………………………………………………

Τελευταία την είχε πιάσει μανία με τα γυμναστήρια. Πάντα της ενεργητική ήταν δε στεκόταν πουθενά όλο κίνηση μα τώρα με λύσσα καταπονούσε το κορμί της. Καμάρωνε που οι άλλοι θαύμαζαν την αντοχή και τη δύναμή της. Κι όσο την κοίταζαν τόσο χτυπιόταν πάνω από τα μηχανήματα η Λίνα. Ποιος να τη φώναζε πια Μιρελίνα; Μόνο η νόνα. Οι άλλοι νωρίς νωρίς φύγανε δίχως να προλάβουν τις αθλητικές της επιδόσεις

Κοίτα μπράτσα γιαγιά! Κι έφερνε τα χέρια μπροστά στα μάτια της γριάς μα εκείνη

Έστριψες μάτια! Έναν άντρα ορή τσούπρα μ’ κι ας τα πιγνίδια!

Θα πάω μι του μαράζ’ ορή κοπέλα μ’

Δεν ήταν που έψαχνε για άντρα η Μιρελίνα, ήταν που ήθελε το παιδί. Ένα παιδί. Της είχε κολλήσει Και γι’ αυτό της ήταν αναγκαίος.

………………………………………………………………………………………….

Τον Χατούν τον συνάντησε στο γυμναστήριο. Αυτός δούλευε εκεί. Αυτό το μαθε μετά

Στην αρχή πρόσεξε τα μάτια του. Πράγμα εντυπωσιακό αν σκεφτεί κανείς πως τόσον καιρό μούσκουλα και πισινούς κοίταζε (το πρόσωπο το άφηνε για το τέλος)

Πρόσεξε τα μάτια του αθώα και ντροπαλά της φάνηκαν.

Ανατρίχιασε

Λιονταρίνα ήταν. Βρήκε το θήραμά της.

…………………………………………………………………………………………

Τον οδήγησε στο σπίτι της. Τον κράτησε μια νύχτα, δυο, την τρίτη έφυγε και τον έχασε κάμποσες μέρες. Τον ξαναβρήκε τυχαία

Χάθηκες κι απ’ το γυμναστήριο….

….. με πιάσουν…… της είπε

Μάθαινε γρήγορα μα τα λεγε μισά ακόμα

Ποιοι; Λήστεψες τράπεζα; Του είπε και γέλασε δυνατά.

Πάνε πίσω εμένα. Πίσω. Εγώ όχι. Εγώ πάω Ιταλία

Πάμε σπίτι. Έλα πάμε σπίτι…..Θα μείνεις μαζί μου. Θα σε προσέξω εγώ.

Σχεδόν τον απήγαγε …..

Πέρασαν οι μέρες που τον μελέταγε κι ένα βράδυ του το είπε ήσυχα ήσυχα

Θα παντρευτούμε. Κι ύστερα καθώς εκείνος έμενε αμίλητος συνέχισε παιχνιδιάρικα…. Δε σ’ αρέσω;

Αρέσεις… ….

Δεν ήξερε τι να πει….. τι να της πει

Την κοίταξε.

Δικοί σου; Είπε μόνο. Δεν ήθελε να ρωτήσει αυτό μα κάτι έπρεπε να πει

Οι γονείς μου έχουν πεθάνει θα σε πάω στο χωριό να δεις τη γιαγιά μου

Το χωριό της ήταν μέσα σε βουνά. Δεν το περίμενα. Την έβλεπα καλοντυμένη όλο αρώματα και τώρα ένα χωριό κλεισμένο. … κόντεψα να βάλω τα κλάματα όταν το δα…. Μικρό πολύ μικρό μόνο γέροι και γριές. Οι γριές φορούσαν στο κεφάλι μαντίλι. Στην αρχή έτσι όπως τους είδα….. πολλοί δίχως δόντια, ζαρωμένα πρόσωπα, σκούρα ρούχα …. Να! Λίγο πιο καλυμμένο να ταν το πρόσωπο θα νόμιζα πως ήμουν…

Μου ήταν -έτσι μου φάνηκε- γνωστό μέρος.

Η γιαγιά της ήταν γριά και μαυροντυμένη. Ένας άνθρωπος μια σταλιά. Η Λίνα τη φώναξε κι εκείνη βγήκε στην αυλή γκρινιάζοντας. Δεν ήξερα τι έλεγε μα φαινόταν από τον τρόπο

Όταν μας είδε χύθηκε κι αγκάλιασε την εγγονή της. Εκείνη γελούσε νευρικά με έδειξε και κάτι της είπε που δεν άκουσα.

Η γριά με κοίταξε πολύ σοβαρά. Ύστερα έπιασε το κεφάλι μου και το πλησίασε στο πρόσωπό της. Μουρμούριζε σιγανά σιγανά κι όλο με κοίταζε στα μάτια. Στο τέλος σαν να πήρε πια απόφαση με φίλησε στο μέτωπο

Να στε ευτυχισμένοι γιε μου είπε και το κατάλαβα γιατί το πε πολύ καθαρά και μετά πρόσθεσε και με γιους

Ήμουν πολύ ευτυχισμένος. Αυτή η γυναίκα μύριζε λίγο ….. όπως οι δικές μας μυρωδιά από ζώα. Όχι, τόσο ταγκιά μυρωδιά- η γριά σίγουρα θ’ άλλαζε συχνά τα ρούχα της-, μα …. Λίγο και θα λεγα πως ήταν συγγένισσα μου που χε μόλις πλυθεί.

Μωρέ γιαγιά και σου χω πει πως δεν αντέχεται η μυρωδιά είπε η Λίνα . Και μού λειπε πολύ η μάνα μου γιατί αλλιώς δε θα ρχιζα να κλαίω στη μέση μέση ενός ξένου σπιτιού. Μου λειπεν η μάνα μου, η έννοια της, τα μουρμουρητά και οι προσευχές της να είμαι καλά, να βρω μια καλή γυναίκα, να μην ξεχνώ να μην ξεχνώ….

Με χάιδευεν η γριά, η Λίνα, δεν καταλάβαινε τι είχα πάθει μα όσο έβλεπα το πρόσωπό της τόσο ερχόμουνα στη γη, την άλλη γη, την ξένη απ’ τη δική μου. Με τα σπίτια τα άλλα. Πώς μπόρεσα να μπερδευτώ….

συνεχίζεται......

μη ρωτάς.....

2011-09-28T09:28:00.000+03:00

και ναι
τα πράγματα ζορίσανε

αν με ρωτήσεις γιατί....
μα την αλήθεια τι να πω δεν ξέρω

ρόδα ο κόσμος και το απάνω κάτω
έρχεται και φεύγει
έτσι είναι
.............................................................
στενεύει σαν ρούχο που μπήκε η ζωή μου
πρέπει όμως να χωρέσω σ' αυτό μέσα
το πως δεν ξέρω

γιατί όλα είναι "πως"
τώρα πια

ένα πως
στριμωγμένο

ιδρώνει σ' έναν καθρέφτη μπροστά
ιδρώνει κι αγκουσεύεται

Διαδρομή

2011-09-24T17:50:00.001+03:00

Δρυάδες ανάριες

Στο φρύδι του βουνού

Αγναντεύουν

Το Παλαιοχώρι Μπότσαρη

Ανάμεσα Σερζιανά κι Αλώνια Σκιαδά

Ένας Αχέροντας –σχεδόν- στεγνός

Κατ’ όνομα κυλάει

Φυράναμε πολύ…..

Όσο να βγούμε στις Πύλες του Άδου

Τρέχοντας

(και οι καιροί ου μενετοί)

ας έχουμε έναν οβολό

(μην κι είναι χρειαζούμενος….)

Ας περιμένει....

2011-09-20T10:50:00.000+03:00

Ο παράδεισος…. ας περιμένει

Μέχρι να βρω την πόρτα του

λέω να βαδίσω

τούτο τον εμποδισμένο δρόμο

Μπορεί και να χω τύχη

να σε προλάβω

-πριν χαθείς στη σκιά που

κρύβεσαι-

Nα βρεθούμε….

Είναι ο αλμυρός καιρός

της θλίψης….

Μας κύκλωσεν η δίψα

Και πώς να σκάψεις

για ένα πηγάδι όνειρο

μέσα σε κάμα

αν τα χέρια σου

δε έρθουν

πλάι στα δικά μου…..

Πολλή δουλειά

Ως να ορθωθεί το αύριο

και ν’ αποκτήσει πόδια

το σήμερα

Πολλή δουλειά…..

Γι’ αυτό σου λέω

Ας τον παράδεισο

Μπορεί να περιμένει

Tο δύσκολο....

2011-09-16T10:20:00.000+03:00

Μεγάλοι για πετάγματα

Μ’ ακόμα νέοι

Για να σκύψουμε

Φιλί στο χώμα συναπάντημα

Δεν δρόσισε ο καιρός

.....................................................

Κουράστηκα να σκέφτομαι

Τα ύψη που δεν δύναμαι

Επιθυμίες αχόρταγες

ανάμεσα σε εμποδισμένα

Σύνορα ν’ απλώνω

φορτωθήκαν οι μέρες

κόπο

Άκου με που σου λέω

το

το Δύσκολο είναι αυτό

Το εφικτό να ονειρεύεσαι

2011-09-12T07:13:00.000+03:00

φορές φορές αγαπάς να ξεγελιέσαι
ντύνεσαι ένα φουστάνι αλαφρό
με δεύτερη φούστα από μέσα
βολάν στο τέλειωμα και στη μέση
μια ζώνη σε φιόγκο

... είναι ροζ και γαλάζιο μαζί
ένα σύννεφο από πανί
και θαρρείς θα σε πάρει μαζί του

ο αέρας παιχνιδίζει
ανασηκώνει τις βόλτες του
κι αυτό είναι όλο

πουθενά δεν πας

Υ.Γ. Πατώντας ένα κλικ μπορείτε να το ακούσετε από τη Νανά Τσόγκα ΜΕΡΙ by Nana T.

Μια φορά κι έναν καιρό....

2011-09-08T16:00:00.000+03:00

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια πολιτεία του βορρά απ’ αυτές που ο χειμώνας κρατεί πολύν καιρό και βασανίζονται τα πλάσματα της μέρας,

ζούσανε δυο ραφτάδες που ήτανε και συνεταίροι στη δουλειά χρόνια τόσα, που λες κι από πάντα τους έτσι ήτανε

κι άλλη ζωή πριν από αυτήν δεν είχε υπάρξει, ούτε άλλη εικόνα από κείνη που έδειχνε τους δυο φίλους, να δουλεύουν σκυφτοί στη βελόνα τους, ο ένας απέναντι στον άλλο.

Σκυφτοί, σιωπηλοί ώρες και μέρες και χρόνια.

…………………………………………………………………………………………..

Μια μέρα ξαφικά, παρατά ο ένας τη βελόνα ….φοβερό θεριό η τίγρη λέει. Φοβερό; απορεί ο σύντροφος του. Ναι, φοβερό. Σκέψου πως μια φορά που ήμουν στη Βεγγάλη και στεκόμουν μπροστά σ’ έναν ελέφαντα μου ορμά μια τίγρη και με κάνει μια χαψιά! Μια χαψιά; ξανααπορεί ο φίλος. Μια χαψιά ακριβώς! βεβαιώνει εκείνος

Μα τι μου λες;

(τρελαμένος σχεδόν ο συνεταίρος του, τον έχει βουτήξει από τα πέτα και τον ταρακουνάει….)

Τι λες! Φίλε μου σύνελθε! Ποτέ δεν έφυγες από δω! Ποτέ δεν πήγες στη Βεγγάλη…. δεν είδες τίγρη και προπαντός….. δεν σε έφαγε! Είσαι εδώ, μπροστά μου, και ράβεις! Ζωντανός…. ζωντανός!

Και το λες εσύ ζωή αυτό;

Υ.Γ. Από ακρόαση ενός παραμυθιού....

Καλύτερα...

2011-09-05T16:53:00.000+03:00

Ψηλαφίζω
μια λέξη άγνωστη
σε ρυθμό θλίψης

Φορώντας κατάσαρκα
ένα κρατημένο
χθεσινό αστείο

Κι όλο αυτό μετά
από ανεπιτυχή
προσπάθεια
σχοινοβασίας

Τι το θελα;

Καλύτερα
να χα γίνει πυροβάτης

τουλάχιστον η φωτιά έχει μιαν αγιότητα

............

Καλό μήνα!

2011-09-01T14:02:00.000+03:00

Aγαπώ το Σεπτέμβρη

Ξαφνικά όλα γίνονται πιο καθαρά

- εκείνη η θολούρα του θέρους παύει –

και όλα ξεπροβάλλουν καινούρια

Και η θάλασσα πιο μπλε κι ο ουρανός πιο κοντά μας

Ζέστη ακόμα σπλαχνική κι αν κάποτε υποχωρεί σε ένα θυμό της μέρας, δεν βαστά πολύ μόνο τόσο όσο να ξεπλυθεί η σκόνη που μόλις χθες σκορπίσαμε θολώνοντας το μέλλον μας

Γελάει ο χρόνος μαζί μας

Γελάμε –ας γελάσουμε- κι εμείς

Όλα είναι όμορφα ξανά στο καινούριο βλέμμα

Φίλοι σας εύχομαι δύναμηκαι Αντοχή

και οπωσδήποτε μπόλικες ευκαιρίες για ανάσες

Η λήψη απ' το μπαλκόνι μου την ώρα που ξεσπούσε ο θυμός των τελευταίων στιγμών του Αυγούστου....

Στο λεωφορείο....

2011-08-30T12:59:00.001+03:00

Έλα να τα πούμε… κάθισε …εδώ. Να εδώ κοντά μου…..

Πώς είσαι …πες μου….είσαι καλά;

Κάνει και μια ζέστη αδερφούλα …. Λιώσαμε οι ανθρώποι….. έχω και τόσα κιλά πάνω μου….. πώς να τα κάμω καλά … με πιάνει εμένα πολύ το καλοκαίρι. Υποφέρω η γυναίκα και ποιος να καταλάβει; Λέω σ’ εκείνο το μουρλογιώργη, ένα κλιματιστικό μωρέ διάολε! θα σκάσω εδώ μέσα ταράτσα πάνω ταράτσα κάτω…

Είχαμε ένα σπίτι στου πατέρα μου…. όλο δροσά αδερφούλα…. Όλο δροσά…. Με τα δεντρά του… τον ίσκιο του τον ωραίο…. Καθόμαστε και πίναμε τον καφέ μας μια χαρά!

Τώωρα μη ρωτάς ….ούτε φύλλο πράσινο. Μια μουριά είχε το σπίτι μπροστά…. σηκώνανε λέει οι ρίζες το πεζοδρόμιο… την κόψανε. Τι να πω μωρ’ αδερφούλα ….τ’ άλλα δεν τα βλέπουνε….

Να μη θυμάμαι ύστερα τα πατρικά μου;

Εκεί έζησα τον παράδεισο. Ναι. Αν υπάρχει παράδεισος αυτός πρέπει να τανε. Μα είχαμε… πώς να σου το πω…. και αγάπη. Καταλαβαίνεις; Αγάπη! Φτώχεια ; δεν μπορώ να σου περιγράψω πόση. Τίποτα τίποτα δεν είχαμε! Μα ήτανε τόση η αγάπη που το τρίμα γινότανε θησαυρός

Αααχ, αδερφούλα!

Εδούλευα στα εργοστάσια κι ερχότανε μέρες που έμενα να κάμω υπερωρίες …έπαιρνε ο πατέρας μου ταξί – που έβρισκε τα λεφτά δεν ξέρω κι ερχόταν και μου φερνε φαΐ. Καταλαβαίνεις; Μου φερνε να φάω! Να μη μείνει το παιδί νηστικό-έτσι έλεγε. Και το βράδυ που γύριζα απ’ τη δουλειά έφερνε νερό να μου πλύνει τα πόδια… ο πατέρας μου … ο καημένος ο πατέρας μου…..

Ύστερα….. εγνώρισα την κόλαση. Από κει και ύστερα μόνο κόλαση. Με το γάμο μου. Εμένα με ξέρεις δεν μπορώ να κρυφτώ πίσω απ’ το δάχτυλό μου. Δεν μπορώ … την αλήθεια, ας είναι φαρμάκι θα τηνε πω.

……………………………………………………………………………………….

Μωρέ θα τον είχα διώξει από χρόνια εγώ αλλά έρχεται ο Μάκης μου, καλή του ώρα του παιδιού μου, και μου λέει τι σου χρωστάω μανούλα μου – έτσι μου είπε και να πεθάνω αν λέω ψέματα- τι χρωστάω μανούλα μου για μια πουτάνα να με φωνάζουνε μούλο… κι έκανα πίσω. Τι άλλο να έκανα; Και τώρα που χει μπει στη ζωή τι σου κανα μανούλα μου σ’ έκαψα μου λέει…. Τι να το κάνω τώρα; Τώρα είναι αργά

Έχω κι ένα προαίσθημα… όπου να ναι θα το χάσει το μυαλό του. Τι άλλο έχει μείνει πια; Όπου να ναι θα το χάσει. Δε γίνεται… δηλαδή δε γίνεται!

Εγώ αυτά δεν τα ξερα. Ο πατέρας μου θεός σχωρέσ’ τον τη λάτρευε τη μάνα μου…. Στο στόμα τηνε τάιζε. Φάε κοπέλα μου της έλεγε…..Της έδινε κι ένα φιλί. Γι’ αυτό κι η μάνα μου τραγούδαγε. Γι’ αυτό είναι τώρα ενενήντα ενός χρονού κι ούτε ασπιρίνη δεν έχει πάρει…. Μα δεν έσκασε το πλεμόνι της … δεν εφούσκωσε….

Τι να πω κι εγώ….

Να τον έχεις… να τονε συγυράς…. να τονε πλένεις…. γυναίκα να μην είσαι….

Κι ύστερα σου λένε πως έγινες έτσι… Ανθίζει το λουλούδι άμα δεν το ποτίσεις; Δεν ανθίζει….

Θα πεις έχω τα παιδιά μου. Ξέρεις πότε τα χεις τα παιδιά σου; Όταν είναι μικρά. Όταν είναι εκεί για σένα …. Τα γέλια τους είναι δικά σου κι ό,τι κάνουνε το κάνουνε για το χατίρι σου. Μετά …. Μετά αρχίζεις κι ασκημίζεις και σε λένε γριά σου δίνουνε μια χεσά και πας καλιά σου.

Καλά να ναι μα η ζωή δε θα βγει με τα παιδιά. Χρειάζεσαι σύντροφο κι ο δικός μου που είναι τος;

……………………………………………………………………………………….

Δε συνεννοούνται οι ανθρώποι …. Δεν καταλαβαίνονται….

Μου λέει ο αδερφός μου που ζει στην Αμερική, Χαρούλα τα μυαλά των ανθρώπων έχουνε χαλάσει! Καταλαβαίνεις; Έχουνε πώς να σου το πω … περπατάνε με μυαλά πειραγμένα

…………………………………………………………………………………………..

Αααχ, μωρ’ αδερφούλα….

Τι να κάμω… εγώ τι να κάμω! Παράτησε και τη δουλειά! Ούτε στο μαγαζί, ούτε στα μελίσσια …. Τίποτα δεν κάνει …. Δυο μέτρα άντρας και να μην έχει μυαλό; Αλλιώς δεν μπορώ να το εξηγήσω. Να παρατάει έτσι τα παιδιά του; Και να με παίρνουνε και τηλέφωνα μάζεψε τονε και μάζεψε τονε…. Δεν είσαι γυναίκα εσύ; Μπίτι είσαι; Δεν μπορείς να τον κρατήσεις σπίτι σου;

Δεν μπορώ. Φαίνεται δεν μπορώ. Πώς να μπορέσω;

………………………………………………………………………………………..

Είναι και κείνο το παιδί το μικρό…. Όλη μέρα κοιμάται…. Τι σου κάνανε παιδάκι μου το ρωτώ

Δε μιλά. Τίποτα δε λέει

Απ’ όταν γύρισε από το στρατό αυτό κάνει. Μια δουλειά παιδάκι μου μια δουλειά να βρεις…..

Πως θα βγει η ζωή; Καλά που έχουμε και τη σύνταξη της γριάς….. πόσο θ’ αντέξει κι αυτή; Ενενήντα ενός χρονού είναι. Σήκω και σήκω! αυτό του λέω…. άσε με ρε μάνα. Αυτό ξέρει και λέει. Άσε με ρε μάνα. Ρε μάνα! Ακούς; Τι έχει; Πες μου κι εσύ…. Τι έχει; Χάλασε το μυαλό του παιδιού μου;

Το ρωτώ…. τι έχεις του λέω και δε μου μιλά κι ύστερα του φωνάζω….. ανεπρόκοπε του φωνάζω ρεμάλι ….τι θα γίνεις μωρέ; Παράσιτο της κοινωνίας; Οι Αλβανοί, του λέω, οι Αλβανοί ήρθανε βρήκανε δουλειά γίνανε νοικοκύρηδες σήκω μωρέ να ψάξεις για δουλειά….

Και μετά παρακαλώ. Κλαίω και παρακαλώ. θα πεθάνω μωρέ…. Θα πεθάνω και τότε θα ναι αργά να μου πεις δυο κουβέντες να χαρώ κι εγώ που έχω ξεχάσει πως γελούνε.

Με φαρμακώνει και δεν ξέρω τι να κάμω. Μαθαίνω από φίλους του πως κόντεψε να τονε πιάσει η αστυνομία την ώρα που έκλεβε ένα μηχανάκι…. Ακούς!

Καλά λέγανε οι παλιοί…. Μικρά παιδιά μικρά φαρμάκια.

Τι έπαθα εγώ…..

Πήγα να πεθάνω. Και στον αρχινώ αδερφούλα…. Κλέφτης μωρέ θα γίνεις; Έτσι σε μεγάλωσα εγώ; Αυτά σου μαθα; Κιχ, δεν έβγαλε από το στόμα του. Τι να ειπεί κιόλας….. έσκυψε το κεφάλι λέω κάτι κατάλαβε και πήρα θάρρος. Κρίμα τη χαρά μου……

Αλλά που να πάρει παράδειγμα το παιδί; Από τον πατέρα του τον προκομμένο;

Μου ρθες προχθές με το μάτι κατάμαυρο… τι έπαθες μωρέ; του λέω. Έπεσα μου λέει. Έπεσες; Ποιος έπεσε; Σε τουλουμιάσανε μωρέ κακομοίρη μου….. πού μπλέχτηκες τον ρωτώ και δε μου λέει. Σηκώνεται και φεύγει.

…………………………………………………………………………………………

Φεύγεις; Φεύγεις και συ; Να σε ξαναδώ μωρ’ αδερφούλα μου

Κανέναν δεν έχω να μιλώ …. Κουφάθηκε κι η γριά….

Είμαι καλά

2011-08-27T17:18:00.000+03:00

Οι μέρες πέρασαν
Κι όπως σου το χα πει
Είμαι καλά

Κάθε φορά
Που έρχεσαι
Σε κερνώ την ψυχή μου
Μα καθώς πυρφόρες
Ήρθαν οι μέρες
Μόνο στάχτη
Έχω να τρατάρω

Ναι είμαι καλά
Γιατί οι μέρες περνούν
Κι ας φλέγονται οι κορμοί
Κραυγάζοντας

Μα εσύ δεν ακούς
Το φεγγάρι αδειάζει
Δεν ακούς
Κι ας έρχεσαι
Γιατί εγώ σε φέρνω
Στ’ αποκαΐδια μου

υ.γ.γραμμένο στις φωτιές του 07

...εκ των υστέρων....

2011-07-28T19:58:00.000+03:00

Τώρα που το αναλογίζομαι......

Μάλλον ονειροπόλοι

Υπήρξαμε

Με τις μεγάλες ιδέες

Σε παράταξη

Μέναμε ώρες πολλές

Τα βράδια να μιλάμε

Ίσαμε οι λέξεις να αποκάμουν

Και να μας πούνε «σώνει»

Και μεις που

Άλλο απ’ αυτές δεν είχαμε

Πλαγιάζαμε ήσυχοι πως

Την επόμενη θα ταν πάλι

Εκεί

Πιστές

Ν’ αλλάξουμε τον κόσμο

Μας πήρε πολύν καιρό

Ως να εννοήσουμε

Την κούφια αυταπάτη

Οι λέξεις οι πολύτιμες

είχανε στεγνώσει

Κι όσο για την ακριβή

«δημοκρατία»......

Μια στρογγυλή σφραγίδα

Που άλλαζε χέρια

αποδείχτηκε

Μονόλογος μεσούντος του θέρους

2011-07-11T15:37:00.001+03:00

Ιούλιος σε ενσταντανέ πρόχειρης αποτύπωσης
μη χάσεις -τα χαμένα;-και σου λείψουνε στο μέτρημα
τι άλλο παρά οι λύπες μιας κι οι χαρές ίσα που μουρμουρίσανε
αέρι σιγανό τ' απόβραδο σε παραλία

τι μου χει φταίξει -σκέφτεσαι-
μα είναι νωρίς για απολογιστικά μοιράσματα

το ξέρεις κι όμως βιάζεσαι. άντε λοιπόν
όπως συνήθως να καθαρίσεις με δυο τρεις
καλές γουλιές εμπεριστατωμένης ενδοσκόπησης

κι ύστερα όλα όπως πάντοτε και μόνο εσύ
θα ξέρεις
ασυνειδήτως ευτυχώς
πόσο πονούν τα μισοτελειωμένα ποιήματα
(όπως καλή ώρα)

Υ.Γ. Ανάρτηση κατ' εξαίρεση. Επιτρέψτε μου την ασυνέπεια και την αγένεια αυτές τις ζεστές μέρες με την υγρασία να κολλά στο δέρμα ίδια βδέλα και τίποτα εκεί έξω να μην έχει αλλάξει. Ίσως μόνο η χαύνωση που μεγαλώνει

2011-06-26T21:32:00.000+03:00

Σαν να μου φαίνεται πως κοντεύω να γίνω ένα μάτσο λέξεις και δεν είναι μέρες για τέτοια...
Άντε λοιπόν να τα μαζεύω....

Καιρός για άλλα πράγματα
όπως κι αν τα εννοεί καθένας

Να προσέχετε

Ο τραγουδιστής

2011-06-24T10:00:00.000+03:00

«Kαιρός να πω ένα τραγούδι….

Ολόδικο μου θα ναι

Φαντάσου….

Oι νότες θα κρέμονται απ’ τ’ αυτιά

Έτσι που όταν πλησιάζουν

Οι άνθρωποι

Αυτοστιγμεί να τους ακουμπάνε

Και άλλη επιλογή δε θα χουν

Παρά να με ακούσουν»

«Μα αυτό θα ναι τραγικό!»

Αναφώνησα έντρομη

«Ανήκουστο!

Σκέψου τη διασάλευση της τάξης!»

«Μα ήδη

Τα θεμέλια τα από κτήσεως…

Σαθρά ….

Τον τραγουδιστή καρτερούν

Δε το χεις πάρει είδηση;»

Και ύστερα κοιτάζοντας

Τις φοβισμένες ματιές μου

Ένα γύρω

«γιατί κοιμάσαι ανήσυχη τη νύχτα;।»

Ρώτησε

Κι είχε την απορία στη φωνή

ΤΟ ΦΙΛΙ

2011-06-18T12:26:00.001+03:00

Το φιλί, της ήταν ξένο. Ναι αυτός ήταν ο σωστός χαρακτηρισμός. Ξένο. Ούτε γλυκό, ούτε άσχημο, ούτε τίποτα. Ξένο. Σαν μια γεύση άγνωστη. Ακριβώς αυτό.

Ανοιγόκλεισε τα μάτια κι ύστερα προσπάθησε να τα κρατήσει ανοιχτά, διάπλατα να καταλάβει…. Όλα ήταν μπερδεμένα. Σαν να χε πιει πολύ κι είχε θολώσει ο νους …. Όχι δεν έπινε μα έτσι έπρεπε να ναι

Προσπάθησε. Μάζεψε την αντοχή της και προσπάθησε.

Ένας άντρας στεκόταν δίπλα της χαμογελαστός αν και φανερά αμήχανος. Τον έψαξε μα δεν αντιστοιχούσε σε καμιά εικόνα του μυαλού της. Δεν υπήρχε. Η μυρωδιά του, το άγγιγμά του….θύμησες ανύπαρκτες

Περίεργο …. Ανάμεσά τους υπήρχε μια ακαθόριστη οικειότητα μια αίσθηση γνώσης δίχως όνομα. Τον ήξερε; Μπορεί και τον ήξερε. Αλλά πώς; Από πού; Ή από πότε….

Τον κοίταζε κλεφτά ανάμεσα στα βλέφαρα σαν να φοβόταν ή να μην έπρεπε….

Είδε δυο κάθετες χαραξιές. Στο πρόσωπο. Μια στην αριστερή μια στο δεξιά πλευρά. Σχεδόν εντυπωσιάστηκε. Ήταν νέος και παρόλα αυτά …. Σαν λαβωμένος. Αυτολαβωμένος;. Αν την ρωτούσαν αυτό θα λεγε. Ποιος να τη ρωτούσε όμως και γιατί;

Ήθελε να τις αγγίζει. Να του τις αγγίξει. Να τις περάσει πάνω κάτω. Να δει το βάθος τους. Να τις γνωρίσει ή να τις θυμηθεί. Το σώμα έχει πάντα τρόπο να αναγνωρίζει…...

Τον κοίταξε πιο φανερά κι επιθύμησε ν’ αφήσει τα δάχτυλά της να περπατήσουν όλο του το πρόσωπο γραμμή γραμμή, καμπύλη και κοιλότητα, το στόμα και τα μάτια, τη μύτη που κύρτωνε ελαφρά, μα φοβήθηκε πως θα γελούσε μαζί της. Αν υπήρχε. Αν υπήρχε μπορεί και να την κορόιδευε. Οι τυφλοί μόνο άγγιζαν έτσι όπως αυτή ήθελε να κινηθεί –έτσι λέγανε τουλάχιστον

Κράτησε τα χέρια της μαζεμένα μόνο κάποια στιγμή άπλωσε την παλάμη της -το ανάστροφό της- στο μάγουλό του πολύ δειλά κι εντελώς φευγαλέα.

Τα μάτια του της φάνηκαν βαθιά και σκούρα αν και χωρίς σιγουριά θα το λεγε. Όμως αν ήταν ανοιχτόχρωμα θα το θυμόταν καλύτερα, έτσι δεν είναι; Ύστερα είχε μια μελαχρινάδα ….. ναι σκούρα, βαθιά σκούρα πρέπει να ήταν

Είμαι χαρούμενος άκουσε να λέει. Ο ήχος της φωνής δεν της ήταν οικείος. Γιατί το είπε; Να το λεγε σ’ εκείνη; Εκεινής της φαινόταν θλιμμένος. Γιατί;

Κι αυτή τι έκανε εκεί;

Ήταν καλεσμένη; Η καλεσμένη; Οι δυο τους ήταν. Μόνοι…………..

Και πού; Τι ήταν αυτός ο χώρος;

Στάθηκε. Μέσα σ’ αυτή την παραζάλη ίσως αυτή να ταν η μοναδική βεβαιότητα Δεν είχε ξαναβρεθεί εδώ. Δεν τον είχε ξαναδεί αυτόν το χώρο.

Τον περπάτησε κατά μήκος ξυπόλυτη με όλο της το πέλμα κι ύστερα βάδισε στις μύτες. Σαν παιδί. Παιδί που ήθελε να παίξει. Παιχνίδι που δεν ήξερε.

Την κοίταζε άραγε;

Θυμήθηκε πως δεν ήταν παιδί

Η σκέψη την έκανε να γελάσει. Γέλασε. Λίγο χαζά

Ήθελε να καθίσει κατάχαμα σταυροπόδι να τον ρωτήσει να της πει –ποιοι είμαστε να ρωτήσει μα δεν υπήρχε χώμα, ένα δωμάτιο ήταν, κάτω υπήρχε πάτωμα

Σε ξέρω;

Αν είσαι κάπου μέσα μου

Μίλα σιγά και θα σε θυμηθεί

η ψυχή μου

Μίλα σιγά

Θα σε γνωρίσουνε τα χέρια μου

τα χείλη μου θα σε δεχτούνε

Μόνο

να σε θυμηθεί η ψυχή μου

Γι’ αυτό

Μίλα σιγά

Ένα τηλέφωνο χτύπησε. Τρεις φορές κιόλας, σχεδόν συνεχόμενες.

Η αυλαία θα σηκωθεί, σκέφτηκε και ταράχτηκε. Αρχίζει το θέατρο. Το θέατρο μουρμούρισε

Ο χρόνος τελείωνε. Έπρεπε να φύγει. Από κάπου έπρεπε να φύγει χωρίς να μάθει…..

Μη βιάζεσαι της είπε. Το είπε ή το νόμισε;

Αμφέβαλε όλο και πιο πολύ.

Τα χέρια του την κρατούσαν…. την κρατούσαν σφιχτά

Πρέπει να φύγω είπε κι ήταν ριζωμένο δέντρο

Τη φίλησε. κι η ακαμψία της λύγιζε στα δάχτυλα που τα θυμόταν

…………………………………………………………………………………………..

Ναι, δεν είχε γεύση το φιλί. Δεν ήθελε να έχει

Αχνά και ξέμακρα έρχονταν οι φωνές. Μαζί μπερδεύονταν γέλια. Και μυρωδιές που τις ήξερε.

Γιασεμί μύριζε. Γιασεμί! Από κείνο που φύτρωνε στον κήπο της. Είχε έναν κήπο με γιασεμιά…..

Οι ήχοι δυνάμωναν, στρογγύλευαν, καθάριζαν, άφηναν λέξεις. Ακαθόριστες στην αρχή δίχως νόημα κι ύστερα….. Τ’ όνομά της………. Ξανά και ξανά τ’ όνομά της. Τη ζητούσαν

Τα μάτια της έμεναν σφαλιστά. Κοιμόταν; Τα άνοιξε. Κοίταξε γύρω. Ένα γύρω Γνώριζε. Τα πάντα τα γνώριζε.

Ήταν στο σπίτι της.

Αναστέναξε. Ανακουφισμένη σχεδόν.

Ανασηκώθηκε. Πήγε να τρέξει στο παράθυρο.

Στα χείλη ένοιωσε το κάψιμο.

Ξέρε το

2011-06-11T16:45:00.000+03:00

για την ομάδα μας

Πριν ξεκινήσουμε
ας σου το πω
..........................
Τούτος ο άλλος δρόμος
γραμμή γραμμή
Με κόπο κι αγωνία
φτιάχνεται
............................................

Να θυμηθείς

Τα υλικά σου να φέρεις………
Κομμάτια της ψυχής σου
Βαμμένα με της νιότης
ενθουσιασμό
Και μπολιασμένα αθώα μάτια

Να βλέπουν τ’ όνειρο
με τις πολλές μορφές που
κάθε μια μιλεί τη γλώσσα της

Παλιό και νέο
ανταμωμένα σε ζωής γαϊτάνι
Που εκεί χωράς εσύ
Εκεί χωρώ
Κι εγώ

Ο λόγος του Θησέα

2011-06-07T10:04:00.000+03:00

Από τη σειρά "ένα σχεδίασμα για τη Φαίδρα"

Είναι
ο δικός μου ο καιρός
Μερικοί θα πουν πως ήρθε εύκολα
Κι άλλοι πως έπρεπε να περιμένω
Πως είναι ύβρης απέναντι στους θεούς
Και την τάξη του κόσμου
Αυτή η ανυπομονησία

Ανοησίες των αδύναμων

Αν είμαι το γερό το αίμα
Η νέα δύναμη που θέλει να φάει
για να θεριέψει ακόμα
Κυρίαρχη ν’ ακουμπήσει
σ’ όσα δεν μπορείτε

Αυτή είναι η ευκαιρία μου

Θέλω να ξεχυθώ

Δικό σας λάθος που οι μέρες
Γέμισαν πίκρα και μαραμένα λόγια
Σέπονται οι καρποί σας
Πήξανε οι δρόμοι
Ξέφτια των ενθυμήσεων
κι απομεινάρια
από κορμιά που έδυσαν
Και τα κρατούν με το στανιό
Να λένε
«ωραία που ήτανε! Ωραία που ήτανε!»

Καιρός
να φύγει ό,τι πεθαίνει
Πριν ξεψυχήσει και αγγίξει
Ο θάνατός του το παρόν μου

Η ΑΝΑΣΑ

2011-06-02T10:19:00.000+03:00

Aποκαταστάθηκε η ηρεμία
Οι αναταράξεις στη ζωή της πόλης
Έγιναν παρελθόν
Και μόνο ουλές από πληγές έχουν μείνει
Να αχνώνουν
Έως ξανά να συσσωρευθούν όνειρα
Και να ζητήσουν το γιατί του θανάτου τους

Και πάλι θα ρθουν οι παλιές ιστορίες
Να πουν για τούτο που θα μοιάζει
Με κείνο που πέρασε
Και ο πόνος του νόστου θα δαγκώνει
Μικρή τιμωρία εκδίκηση

Κούνησε το κεφάλι η Ελένη στο άκουσμα
Της ευτυχούς είδησης
Ο συμβιβασμός ακόμα μια φορά θριάμβευσε

Τι κρίμα μουρμούρισε
Τι κρίμα που η ομορφιά είναι αδύναμη
Τι κρίμα που τα ερωτήματα τα βαψαν
Απαντήσεις

Κούνησε το κεφάλι της η Ελένη
Όλα τελειωμένα
Αγωνίες κι ελπίδες και φόβοι
Μέρες αγρύπνιας και νύχτες καθημερινές
Συμφωνήθηκε ο φόρος
Ανάσαναν οι άνθρωποι

Θα την άφηναν τώρα να κοιμηθεί;
Να γύρει στις δικές της λύπες ανάμεσα
Να τις παρηγορήσει;
Να ησύχαζε… να ησύχαζε μόνο…
Να γείρει στα παιδικά της όνειρα σε
Μια ουτοπία μέσα να τα σαρκώσει

Το χέρι σήκωσε κι άδειασε η σάρκα

Το πλήθος έξω έπαιζε με την κορδέλα
Του γέλιου

Υ.Γ.Το ποίημα αυτό είναι το τελευταίο μιας σειράς ποιημάτων που φέρουν τον τίτλο ΕΛΕΝΗ

Επειδή.....

2011-05-25T19:36:00.000+03:00

Γι' αυτόν τον άνεμο που φυσά και ξεσηκώνει
δεν θα μιλήσω
(αχνός τα λόγια και πεθαίνουν)

Λέω καλύτερα
μια σπίθα πίστης
να φυλάξω
κι αντοχής
κρυμμένη σε σιωπής συρτάρι

και μένω εδώ
με την ευθύνη μου παρέα

Παραμύθι(;)

2011-05-23T15:29:00.000+03:00

Ο άντρας και η γυναίκα συναντήθηκαν μάλλον αργά. Κι αυτό συμπερασματικά το λέω καθώς ήτανε κι οι δυο πολύφερνοι και κινητικοί άνθρωποι, καθώς μου μαρτυρήθηκε,
με πολλές δουλειές και σπουδαία πράγματα μπροστά τους κι ίσως γι’ αυτό και δεν είχαν βρει ο ένας τον άλλο. Άλλωστε δεν αναζητούσε κανείς κανένα και όταν συνέβη αυτό απόρησαν. Kαι περισσότερο, το πόσο έκπληκτους τους άφησε η γνωριμία τους.
Μα ήσαν τόσο αλλιώτικοι…..
Μόλο που αγαπούσαν τα ίδια πράγματα, τα αγαπούσαν εντελώς διαφορετικά και σε άλλη χρονική στιγμή καθένας. Αλλά φαίνεται ο χρόνος που πάντα παίζει θα πάγωσε στιγμές, θα επιβράδυνε ή θα επιτάχυνε πράγματα και θα τυχε να συμπέσουν οι επιθυμίες των αταίριαστων. Ή αλλιώς η επιθυμία του άντρα και της γυναίκας

Η πρώτη εντύπωση ήταν θαυμασμός κι ο καθένας τους έσπευσε να στήσει θρόνο για τον άλλο, να του φορέσει μανδύα βασιλικό και να του δώσει σκήπτρο εξουσίας….. Και τόσο τους άρεσε που νομίζοντας πως η στιγμή διαρκούσε ακόμα είπαν να παίξουν. Κι ονόμασαν το παιχνίδι «έρωτα».

Κι εδώ κι αν θέλω να μαι αντικειμενικός παρατηρητής να πω πως δεν είμαι σίγουρος ποιος πρώτος έκανε την αρχή. Κι αν ο άντρας σαν κυνηγός έστησε δίχτυα ή αν η γυναίκα έβαλε τον εαυτό της σ’ αυτά.
Κι ακόμα μπορεί το αντίθετο να γινε. Η γυναίκα να επιθύμησε το παιχνίδι καθώς αυτή ναι λένε η φύση της και ο άντρας κολακευμένος να συγκατάνευσε
………………………………………………………………………………………….
Το παιχνίδι «έρωτας», είναι αδηφάγο.
Αυτό κανείς το ξέρει όπως τόσα και τόσα μα σαν έρθει η ώρα που το κάθε τι σου σημαίνει και σου γίνεται αγκάθι στη σάρκα, τρομάζεις.
Και η γυναίκα φοβήθηκε καθώς και ο άντρας. Κι εσκέφτηκαν πως θα φαγωθούν κι ήταν τόσες οι δουλειές και τα σχέδια τα προσωρινά αφημένα ….
Πολλές οι απώλειες σκέφτηκαν κι οι δυο, μεγάλα τα ρίσκα για ένα παιχνίδι που δεν ανέβαζε καν την αδρεναλίνη, έντυνε μόνο γυμνές όψεις με ένα τρυφερό τρόπο που άρεσε τόσο και στους δυο

Και τότε ο άντρας που από πάντα λένε πως είναι πιο αποφασιστικός, καίριος , τολμηρός και γενναίος, έτοιμος να βαστήξει τα φορτία των πόνων -των διαχειρίσιμων οπωσδήποτε- (αν και μπορεί να γινε επειδή απηύδησε από το ανόητο χάσιμο χρόνου), είπε
«Το παιχνίδι λαμβάνει τέλος».
Και η γυναίκα είπεν «εντάξει» γιατί αυτό είναι το φυσικό της να λέει ναι μα επειδή συνάμα εννοεί όχι
πίσω από τη γλώσσα έκρυψε επιθυμίες και βάλθηκε να μην περάσει του άντρα η εκφρασμένη θέληση.
.

Τότε ο άντρας εθύμωσε. Και ύστερα θύμωσε και η γυναίκα. Κι άρχισε ο ένας να κατηγορεί τον άλλο για διγλωσσία ή ακόμα χειρότερο για άλλον τρόπο έκφρασης. Ξένον.
Κι εγίνανε φιδίσιες οι γλώσσες τους κι άρχισαν να δαγκάνονται. Και να χύνουν δηλητήριο άκριτα.
Κι αφού τίποτα δεν εκατάφερναν και δεν μπορούσε ο ένας να εξαλείψει τον άλλο, πήραν κοπίδι κοφτερό κι άρχισαν χρατς ο ένας…. χρουτς ο άλλος….. με βια να κόβονται. Όσο που δεν κράτησαν μέσα τους απολύτως τίποτα. Μόνο τον άδειο θρόνο που μ’ ένα τίναγμα τον ξεπάστρεψαν κι αυτόν.

Και είπανε κι οι δυο, καθένας χώρια
«Τώρα είμαι ευτυχής»

Κι άναψαν φωτιά να κάψουν τα κομμάτια και να εξαγνιστούν.

Όμως το Βράδυ είχε φτάσει και κρύο διαπέρασε τη γύμνια τους. Κι επλησίασαν τη φωτιά. Η φλόγα τους άρπαξε και τα σώματα λαμπάδιασαν μιαν ύστερη στιγμή.
Κι ύστερα τίποτα πια

Κι ο μύθος λέει πως πρώτα η φλόγα της γυναίκας πετάχτηκε κι η φλόγα του άντρα την αγκάλιασε κι ήτανε πάλι μια στιγμή όσο που σβήστηκε κι έμεινε η στάχτη

Κι αν αυτή τη διήγηση την έγραψε η ανάγκη των ανθρώπων να πιστεύουν πως κυκλώνουνε οι καιροί κι όσα χάνονται βρίσκονται και τα μονοπάτια της αγάπης απαντιούνται ξανά, δεν το ξέρω

Αλλά αν ρωτάτε τη γνώμη μου θα σας έλεγα πως την έγραψε πιο πολύ ο θυμός και η απελπισία όλων εκείνων που δεν κατάφεραν ποτέ με σεβασμό, ν’ αγγίξουν τις στιγμές που τους δώρισε η ζωή, παρά ύστερα προτίμησαν στην ελπίδα ν’ αγκιστρωθούν.

Δεν ξέρουν τάχα πως η ελπίδα, λέξη στέρφα είναι τον περισσότερο καιρό;

Έτσι ακριβώς έγινε!

2011-05-20T07:24:00.000+03:00

Που λέτε….
Μέσα σε ιστορίες μεγάλωσα ….μέσα σε σπίτια και δρόμους, θάλασσες και βουνά όλα από λέξεις
Όπως τ’ ακούτε…

Απ’ όταν με θυμάμαι, έμπαινα κλεφτά μέσα σε αφηγήσεις και κρυφοκοίταζα…
Ηρωίδα; Μπα…δεν μ’ ένοιαζε…να δω ήθελα…να δω και να μυρίσω… να γευτώ ν’ αγγίξω τον κόσμο τον άλλο. Εκείνο που δε γνώριζα μα ερχότανε σε μένα λες και ήξερε πως μπορούσε να με πάρει.

Έτσι έμαθα τα πιο πολλά. Έμαθα το άλογο. Σχημάτισα τον ήχο και την εικόνα του γιατί ο Παυλής που ιστορούσε ο πατέρας το καβάλαγε κι άκουγα τα πέταλά του στο καλντερίμι του χωριού τη νύχτα κι ανατρίχιαζα -χωριού που δεν έζησα-μα το περπατούσα συχνά πυκνά, αναγυρίζοντας τα στενά του, μέσα από τους ανθρώπους μου…
Πώς μ’ έπαιρνε και με σεργιάναγε ο ταξιδιάρης λόγος!

Γι’ αυτό και λέω με βεβαιότητα πως έχω ζήσει πράματα πολλά και μέρες ξεχωριστές τέτοιες που αραιά και πού συναντάς

Σαν όπως εκείνη τη μέρα του Μαγιού μέσα στην πόλη μου που σκοτείνιασε στα ξαφνικά ο ουρανός και μαυροπούλια κατέβαιναν στη γη κουβαλώντας το θάνατο.
Κι ο κόσμος εφοβήθηκε, μπήκε στα σπίτια κι εσφάληξε πόρτες και παραθύρια
Κι ένας χασάπης πρόβαλε στην Πλαθιά Στράτα …εβάστανε μια μαχαίρα στη χέρα(ν) του
«οι Γερμανοί πατούνε τη Χώρα κι απού ναι άντρας να βγει!» εφώναξενε
Και πεταχτήκανε οι άντρες μ’ ό,τι είχενε καθαείς … εσπάσανε κι ένα οπλοπωλείο κι ύστερα σταθήκανε στο δρόμο να πολεμήσουνε

Κι ήμουν εκεί -70 χρόνια πίσω- κι εθώρουνε κι είδα και τον πατέρα μου….

Μύθος;

2011-05-17T09:42:00.001+03:00

«Tο ξέρω…..
Των ωραίων ονείρων
Ο χορός συντομεύει»
Αυτά είπε
(η Πηνελόπη)
και περίλυπος απεχώρησε
γνώστρια της είδησης ήδη.
Ο Οδυσσέας δεν ήτο
πλέον αγνοούμενος .

Kαθώς δε η πιστοποίηση
της ταυτότητάς του
είχε γίνει
δεν της έμενε παρά
η παραδοχή της ήττας

Παρά ταύτα
δεν θα άφηνε, βεβαίως,

έναν πλάνητα
επί εικοσαετία (και βάλε)
να χει τον τελευταίο
λόγο

Ωστόσο
ουδόλως άσχημο θα ήτο
να θεωρεί (εκείνος)
ότι τον ανέμενε
απόλυτα πιστή και
αφόρητα θλιμμένη.
Οι ραψωδοί -των αοιδών
συνεπικουρούντων-
αυτό θα μαρτυρούσαν
-αν καταλλήλως
τους μιλούσε-

Και κείνος της υποψίας
τα όπλα θ’ άφηνε
Και ήρεμος σ’ εκείνη
θ’ ακουμπούσε

Και η ώρα της

Θριαμβευτικά θα ερχόταν.
Ξανά.
Ίσως…..

τυχαία ιστορία

2011-05-14T10:43:00.000+03:00

Πέθανε μια μέρα εντελώς ξαφνικά κι απροειδοποίητα. Δεν είχε αρρωστήσει, δεν της συνέβη κάποιο ατύχημα, δεν ήταν καν γριά…..
Μια γυναίκα ήταν, με κοινή εμφάνιση που έκανε τα ίδια μετρημένα πράγματα στην καθημερινότητά της, αν και ίσως όχι τόσο συνήθη
Φρόντιζε ελάχιστα το σπίτι της, ετοίμαζε τα απαραίτητα ρούχα, φαγητό και ό,τι άλλο μάλλον γρήγορα κι ύστερα έπαιρνε την τράπουλα και ώρες ατέλειωτες έριχνε πασιέντζες. Mε πείσμα όταν δεν έβγαινε κι όταν πάλι έβγαινε, με απογοήτευση

Οι έξοδοί της σπάνιες. Όταν τη ρωτούσε κανείς, απαριθμούσε ένα σωρό χώρους που της άρεσε να επισκέπτεται, θέατρο, κινηματογράφο, συναυλίες, εκθέσεις, εκδρομές -προπάντων εκδρομές- αλλά η αλήθεια ήταν πως σπάνια να την έβλεπε κανείς σε τέτοιες συναθροίσεις κι όταν συνέβαινε φορούσε ένα χαμόγελο συγκατάβασης σαν να είχε υποχωρήσει χάριν άλλου. Και μάλλον αυτό έτσι ήταν γιατί τότε ο άντρας της φαινόταν περισσότερο απελπισμένος παρά χαρούμενος. Τον καιρό βέβαια που έμεινε παντρεμένη. Ένα μικρό χρονικό διάστημα που την έβγαλε έξω απ’ το σπίτι στηριγμένη σε μπράτσο, με το κεφάλι στητό, αμίλητη, με μια εμφανή προσπάθεια να κατανοήσει όσα έβλεπε. Ναι προσπαθούσε. Και στους χαιρετισμούς ανταπέδιδε με χαμόγελο ευγένειας και παλιομοδίτικο κούνημα του κεφαλιού
Έμενε αν και όχι έγκλειστη, όμως κλεισμένη. Ίσως να απέκλειε τον εαυτό της από έναν κόσμο που δεν κατανοούσε ο ένας τον άλλο. Εκείνη αυτούς, αυτοί εκείνη.
Για κάποιο λόγο όμως που δεν ήταν απόλυτα εμφανής οι άλλοι, οι απέξω, την αποζητούσαν και την έβρισκαν. Ποιος ξέρει γιατί, την είχαν εντάξει στην καθημερινότητά τους με μικρά μηνύματα όλο τρυφερότητα, μακριά τηλέφωνα και κάποτε επισκέψεις αν και όχι τόσο συχνές
Σίγουρα κάτι υπήρχε που τους έκανε να την εμπιστεύονται. Της άφηναν σημαντικά κομμάτια του εαυτού τους όχι τόσο για να τους τα φροντίσει όσο για να βοηθηθούν οι ίδιοι στη διαχείριση του. Πήγαιναν στην αρχή αμήχανοι κι όσο πήγαινε ο καιρός όλο και πιο ευχαριστημένοι που είχαν κρατηθεί και δεν ταν χαν πει πουθενά. Εκείνη ήταν μόνο ο δικός τους καθρέφτης που μπορούσαν να δουν καθαρότερα ή ένα βαθύ πηγάδι. Είχαν σταθεί στο χείλος του κι είχαν φωνάξει το βαθύ τους μυστικό.

Καμιά φορά έφευγε κι ήταν τότε που γέμιζε πολύ. Έλειπε τότε λίγο ή και πολύν καιρό. Πως πήγαινε να δει συγγενείς που είχε πεθυμήσει έλεγε ή πως κάποιο κληρονομικό θέμα που έπρεπε να διευθετηθεί προέκυψε και άλλα παρόμοια κι ας μην της ζητούσαν το γιατί και πιο πολύ σαν να θελε να δικαιολογήσει μια αναχώρηση αφού δεν υπήρχε χρεία εξήγησης…. Σε ποιον άλλωστε….

Τον τελευταίο καιρό –αυτό το είπανε μετά- τον τελευταίο καιρό πάντως σα ν’ άρχιζε να ξαναβγαίνει. Όχι σπουδαία πράγματα. Πάντως τη βλέπανε να περπατά στον κήπο-έναν κήπο ρημαγμένο, όλο χορτάρια ψηλά. Να ρθω να τον καθαρίσω μια μέρα της έλεγε ο πρώην άντρας της που μετά που χώρισαν της έγινε ο πιο συχνός της επισκέπτης.
Κουνούσε το κεφάλι της αρνητικά πάντα στην πρότασή του. Θα σε φάνε τα φίδια μια μέρα... τη φοβέριζε …. Αν δεν θέλεις εμένα βάλε κάποιον άλλο …. Τότε του άγγιζε το χέρι και μένανε σιωπηλοί για ώρα πολλή. Κι ύστερα κάποια στιγμή σαν να ξύπναγε από λήθαργο σηκωνόταν αυτός να πηγαίνω της έλεγε πέρασε η ώρα, σήκωνε το χέρι σαν να θελε να την ακουμπήσει δεν το έκανε όμως ποτέ δεν το έκανε, μούτρωνε δίχως λόγο κι έφευγε παραμιλώντας.
Τι στο διάβολο έρχομαι μουρμούραγε κι αυτό βάσταξε κανένα πεντάρι χρόνια μέχρι που ξαναπαντρεύτηκε μια χήρα από την Ουκρανία ή τη Ρωσία ποιος να θυμάται τώρα- ψηλή γεροδεμένη με πλούσιο στήθος και γερά λαγόνια που του έκανε δυο παιδιά. Τότε σταμάτησε για λίγο να πηγαίνει. Μέχρι που ένα βράδυ- ίσως να χε πιει κανένα ποτηράκι παραπάνω- χτύπησε την πόρτα της. Του άνοιξε όπως τότε, όταν ερχόταν απ’ τη δουλειά. Πεινάς; τον ρώτησε μόνο κι αυτός μην ξέροντας τι να πει κούνησε καταφατικά το κεφάλι. Του έβαλε να φάει κι ύστερα τον ακούμπησε στο χέρι. Έχω δυο παιδιά της είπε. Δεν απομακρύνθηκε. Άφησε εκεί το χέρι της πάνω στο δικό του κι εκείνος άρχισε να της λέει για το γιο του και την κόρη του τίνος έμοιαζαν πως τα έλεγαν τι έλεγαν….. ένα σωρό τρυφερά καμώματα ήρθαν εκεί στη μέση απ’ το δωμάτιο. Ανάμεσά τους; Όχι

Όση ώρα διηγιόταν δεν τη κοίταξε παρά στο τέλος περίεργα ανακουφισμένος αναπάντεχα ευχαριστημένος. Από τότε του μεινε συνήθειο να ρχεται απογεύματα καμιά φορά μετά τη δουλειά πριν πάει σπίτι του, να της πει για τη μέρα που πέρασε μικρά και μεγάλα, ασήμαντα ή όχι, τα κουβαλούσε βιαστικά και τ’ άφηνε εκεί στη μέση.
Δεν του έλεγε τίποτα. Ούτε καλό ούτε κακό. Τον άκουγε μόνο. Και καμιά φορά ξεροκατάπινε κι έβαζε τότε το χέρι στο λαιμό της

Έτσι πέρασε κάμποσος καιρός μέχρι που λίγους μήνες πριν έπαψε να της μιλά. Ερχόταν έφευγε δίχως ούτε λέξη. Έμπαινε, καθόταν, κοιτάζονταν αμίλητοι κι ύστερα σαν όπως όταν λέγονται τα περίσσια και ακούγονται όσα δεν πρέπει σηκωνόταν απότομα κι έφευγε
Μόνο ένα βράδυ την ώρα που σηκώθηκε όρθιος χαμογέλασε λίγο, κοίταξε ψηλά, στύλωσε το βλέμμα στο κουρτινόξυλο…. όποτε θέλεις να τις κατεβάσεις … τις κουρτίνες λέω πες μου να ρθω …. είπε. Μη ντραπείς…. κούνησε το κεφάλι εκείνη σαν να είχε κατανοήσει την κουβέντα. Κοιτάχτηκαν για μια στιγμή. Έπρεπε να φύγω … έπρεπε να φύγω για να γυρίσω πίσω
Το χέρι του ταξίδεψε από τα μαλλιά στο πρόσωπό της με μια έκφραση έκπληξης. Το δικό της στάθηκε στο λαιμό της.

Πνιγμός, έγραψε ο ιατροδικαστής στο πόρισμά του

"Μάγεμα η φύση κι όνειρο..."

2011-05-10T17:50:00.001+03:00

Πολιορκείς
Τη φύση ασφυκτικά

Προσδοκάς
αποκρυπτογράφηση
πανάρχαιων κωδίκων

Δεν θα νικήσεις

Με επέλαση μύρου
σε περιζώνει

Η μάγισσα

Με τα χρωματιστά δάχτυλα

Ο λαγός

2011-05-08T21:04:00.000+03:00

O λαγός ήταν σε μια μικρή λεκάνη. Τον περιεργάστηκε. Σκούρο κρέας, λιγνά κόκαλα, μακρύ το λίγο κορμί.
Της τον είχαν φέρει το απόγευμα. Τον κρατούσε ο γιος απ’ τα πόδια θριαμβευτικά σαν λάφυρο μάχης αναπάντεχης
Τον είχε κοιτάξει ερωτηματικά
Τονε βγάλανε τα σκυλιά…. φοβήθηκε ο χαζός…. πήγε στη ρίζα της ελιάς και στάθηκε…. τονε βλέπει ο μπαμπάς … μπαμ του δίνει μια στο κεφάλι με τη μαγκούρα…. πάρτον κάτω…

Και τα πε μονομιάς, μην του φύγουνε οι λέξεις, μη δεν τις προλάβει κι
ύστερα της τον άφησε πάνω εκεί στο τραπέζι, με τις λεπτομέρειες του απρόσμενου συμβάντος σε επανάληψη ξανά και ξανά, αναψοκοκκινισμένος, με μπόλικες χειρονομίες και φθόγγους ακατάληπτους αδύναμος ακόμα να το χωρέσει μέσα του

Μη σου ξεφύγει λέξη! πρόλαβε και του φώναξε ο πατέρας …..Αυτό έλειπε….να μας καρφώσει κανείς…. Κι άντε ξεμπέρδευε….μουρμούρισε πλησιάζοντάς την
Κι ύστερα από μια στιγμή….Σκέψου να ταν εδώ ο πατέρας σου…. Τι θα λεγε;

Τι θα λεγε…..Ο πατέρας της….
Πώς έρχονται όλα δια μιας μπροστά σου….
Χέρια αεικίνητα και μάτια ζωηρά όλο δύναμη ολοζώντανα στη θύμηση….
Τι θα λεγε…..
Είχε ένα στόμα όλο ιστορίες κι ανάμεσά τους κυνήγια ….
τα κυνήγια ….για την επιβίωση
(το παιχνίδι ήρθε αργότερα)
Ως και κείνη είχε προλάβει αυτοκίνητα που ριχναν τα φώτα κι ο λαγός τα χανε…

Τα χανε ….Από τότε …. τα χανε ο χαζός…. μουρμούρισε με τρυφεράδα κι άρχισε να τονε πλένει
Με κρασί. Σαν πεθαμένο άνθρωπο

Ως...

2011-05-01T16:02:00.000+03:00

Θυμάμαι αρχές και ξεκινήματα

με μιαν αδύναμη κόκκινη παντιέρα

και μια δειλή ανάσα

Ποτέ -ακούς;-
Μην πεις πως σπαταλήθηκε
άδικα το όμορφο χρώμα

Ανταίο με είπανε
κι ακουμπώ στη Γη μου
στη Δύναμή μου

Μακριά τα πόδια μου
βυθίζομαι και ψηλώνω μαζί
ως τα όνειρα

Θλίψη

2011-04-28T18:39:00.000+03:00

Τόσον καιρό σε τέλμα ....

μια καθαρή ματιά λαχτάρησες....
κρυστάλλινη!

μα τα νερά ....μια σκοτεινιά....

Πού είναι τα νούφαρα που στόλιζαν τα μαλλιά;
Αχ, μακριά ...μακριά όλα

Α, ναι.... ο θάνατος.... μόνο αυτός εκεί.....πάντα εκεί
Οδηγός

Ίσαμε....

2011-04-26T12:19:00.000+03:00

Η έννοια σου ήταν από πάντα ο δρόμος
Δρόμος παράξενος σε οδηγούσε

Κι άλλοτε από λιβάδια ανάμεσα σε πέρναγε

κι άλλοτε σε βάλτο

Ίσαμε να φτάσεις.

Στο ποτάμι που σε κουβαλεί

Το μόνο μου Πάσχα....

2011-04-22T10:02:00.001+03:00

Πάσχα προ των πυλών και ως κάθε χρόνο να μας απασχολεί κυρίως το που θα το περάσουμε……. Αν και αυτή η γιορτή χωρίς χωριό γιορτή δε νοείται. Έτσι κι έχουμε λοιπόν τίποτα κουμπάρους σπεύδουμε σε….. αναζήτηση της χαμένης παράδοσης και μιας ωραιοποιημένης παιδικής ηλικίας στην ελληνική ύπαιθρο, με τ’ αρνιά, αλλέως πως τους οβελίες, τα κοκορέτσια και τις γαρδούμπες. Άντε ν’ ακουστούν τα απείρου κάλους «δώσε κουμπάρε στο παιδί να φάει! Γάλακτος το αρνάκι! Βυζασταρούδι! Μόνο για του λόγου σας …» και άλλα τέτοια ειδυλλιακά και ευφρόσυνα και στο τέλος, όπως και στο τέλος κάθε γιορτής μια μελαγχολία να μας πιάνει Χώρια οι τύψεις!

«Καλά χρυσέ μου πως τρως έτσι! Κόντεψες να φας και τα κόκαλα! Να σ’ ανέβει τώρα η χοληστερίνη…» ( βλέπετε μια χοληστερίνη παντού ελλοχεύει ως τιμωρός των ολισθημάτων μας.)

Τώρα λοιπόν που πλην των άλλων μια διάθεση παλιμπαιδισμού μας καταλαμβάνει και μια νοσταλγία των χαμένων ημερών, στη μνήμη μου έρχεται το μόνο μου Πάσχα.

Τώρα που οι μέρες έχουν χάσει τη μυρωδιά τους, μπορώ να το αξιολογήσω, ναι, το μόνο μου Πάσχα. Στην αλλοδαπή. Μετανάστης. Αν και όχι οικονομικός. Την εποχή της πρώτης νιότης.

Δεκαετία του ’80 στην άλλοτε Δ. Γερμανία. Μια μικρή πολιτειούλα με 300 περίπου Έλληνες, μαγαζάτορες, επιστήμονες, εργάτες, πρώτης και δεύτερης γενιάς. Με σχολείο μητρικής γλώσσας και κάθε τρεις Κυριακές εκκλησία. Με καφενεία ελληνικά και κοινότητα να γιορτάζουν μαζικά ή διασπασμένοι όσα κουβάλησαν απ’ την πατρίδα.

Η Μεγάλη Εβδομάδα ξεκινούσε πάντα με γκρίνια. Ο λόγος; Η χρηματοδότηση του Επιτάφιου. Το εκκλησιαστικό συμβούλιο, που εκείνο το φεγγάρι ήταν αντιπολιτευόμενο της γραμμής του πατρός Κοσμά, ενός γεροδεμένου πάπαρου απ’ τη Μακεδονία, (που αργότερα αποπέμφθηκε για οικονομικές ατασθαλίες), το συμβούλιο λοιπόν δεν ήθελε να πληρώνει τον επιτάφιο και ακολούθως να φεύγει για άλλη κοινότητα (ο επιτάφιος εννοείται ). Ύστερα ήταν οι ώρες των ακολουθιών. Μια Σταύρωση βέβαια και μια Ανάσταση στο ξεπέταγμα. Μη νομίσετε τίποτα …..Μα ποια κοινότητα θα σταύρωνε τον Κύριο πρώτη και ποια θα τον ανάσταινε, αυτό να ξέρατε από πόσα κύματα πέρναγε……...

Ας είναι …Εκείνη την άνοιξη που λέτε ήμουν πρώτη χρονιά στα ξένα χώματα, μα μια χαρά την πέρναγα. Και το ψωμί της ξενιτιάς πολύ νόστιμο ήταν και πολύσπορο και ό,τι θες. Οι Γερμανοί, καθολικοί και Ευαγγελιστές είχαν γιορτάσει το Πάσχα τους τέσσερις βδομάδες πριν. Έτσι είχαμε ξεμείνει εμείς, μια φούχτα κόσμος να κάνουμε Ανάσταση, μέρα μεσημέρι.

Μάης. Το θυμάμαι σαν χθες. Πρώτο Σάββατο του μήνα και τα μαγαζιά να’ ναι όλη μέρα ανοιχτά. Τρεις το μεσημέρι μιας ηλιόλουστης μέρας. Να καταυγάζει το φως κι εμείς, πιστοί και άπιστοι, όλες οι κομματικές αποχρώσεις, με τα καλά μας φορεμένα και λαμπάδες ανά χείρας κατά τα ειωθότα, να πηγαίνουμε στην εκκλησία.

Ένα γκρι μωβ φουστάνι φορούσα με μια κορδέλα στη μέση που περίεργο πως προχθές την ξαναβρήκα καθώς ταχτοποιούσα ντουλάπες και συρτάρια. Κι έτσι όπως την έπιασα στα χέρια μου βρέθηκα στα ταξίδια του νου καλή ώρα που άλλα ξεκινώ να πω κι άλλα λέω….

Τι έλεγα λοιπόν;

Α! Για την εκκλησία, που τη φιλοξενούσε στο χώρο της η ευαγγελική, εκεί στο κέντρο της πόλης….

Είπε ο παπάς το «Δεύτε λάβετε φως..» ανάψαμε λαμπάδες και βγήκαμε έξω για τα περαιτέρω , όπως γινόταν και στην πατρίδα πριν ο καταιγισμός των βαρελότων αναγκάσει ιερείς και εκκλησίασμα να μείνουν στην ασφάλεια του μέσα χώρου.

Έξω η ζωή σε οργασμό. Άνθρωποι με τα ψώνια τους, αυτοκίνητα όπως και παντού σε αγχωμένη κίνηση, πουλιά αδιάφορα για τα συμβαίνοντα στο δικό τους χαβά.…ένα συνονθύλευμα ήχων. Φωνές …..τερετίσματα, κορναρίσματα όχι, αλλά μήπως λίγο ήχο κάνουν τα μηχανοκίνητα οχήματα;. ……………………

Και μεις να μαστε κεί. Πιστοί και Άπιστοι. Εκτός του κόσμου τούτου. Αριστεροί και Δεξιοί. Σε δική μας διάσταση, σε μια γέφυρα επικοινωνίας με ό,τι…..

Και κάποτε το άγγελμα ήρθε. Και αναφώνησε ο ιερέας που αργότερα κατηγορήθηκε για ατασθαλίες « Χριστός Ανέστη! » Και ο λαός ανταπάντησε από καρδιάς « Αληθώς Ανέστη » με φωνή μεγάλη και δάκρυα στα μάτια. Και για λίγο η πολιτειούλα της Baden – Burtemberg στάθηκε κι έμειναν οι γύρω με τις σακούλες στα χέρια να μας κοιτούν….. Να κοιτούν…

Μα μεις εκεί……

Καλή Ανά(σ)ταση σε όλους σας όπως κι αν το εννοεί καθένας

Οίμοι...

2011-04-19T15:17:00.000+03:00

Και ημέρες τρεις λαλούσαν

οι προφητείες

και ουδείς άκουγε

παρά εγώ η ίδια που πορνευόμουν

τις μέρες της ευγονίας και της μεγάλης

λύπης

Με κοίταξες

και κατάλαβα πως άρχιζε η βδομάδα

του Πάθους

Ας αρρώσταινα από έρωτα

έτσι η ζωή μου να παιρνε νόημα

Mα φευ!

2011-04-16T20:13:00.000+03:00

Το χορτάρι τρυφερό και πράσινο

Η ώρα

Όπως όλα τα προδιαγεγραμμένα

Έρχεται

Η θυσία συντελείται

αθόρυβα

Εντυπωσιάζει η αταραξία

Μόνο ένα σταμάτημα…

Ένα ξαφνικό σταμάτημα

Το κεφάλι ανασηκώνεται

Το σώμα τρέμει

Αναμένει το μοιραίο χέρι

Να χε ονειρευτεί το θάνατο

Άραγε;

Μόνο........

2011-04-12T17:56:00.001+03:00

Αυτές οι λέξεις

Είναι μόνο

Η πόρτα του δικού σου

Κόσμου

Την ανοίγεις

Και μπαίνεις

Στο καθαρό

Μέσα σου

Διάλογοι 1

2011-04-08T10:05:00.000+03:00

Γράψε μου μια ιστορία….

Ιστορία; Μα …αφού το ξέρεις….. Όλες για σένα τις γράφω

Για να τις διαβάσω. Μα κάνε με ηρωίδα,…. έστω σε μια…

Είσαι παντού και το ξέρεις. Είσαι αυτή που οδηγεί τις ιστορίες, αφού σε σένα καταλήγουν

Όμως θέλω να παίξω μέσα μια φορά, μόνο μια φορά…

Τι ιδέα…. Μαζί σου ζω πώς να σε αφήσω σ’ ένα χαρτί;

Και λοιπόν …. Ό,τι ζεις δεν μπορείς να το αποτυπώσεις;

Όχι δεν μπορώ, δε γίνεται.. Οι ήρωες μου είναι δεν είναι δικοί μου. Μπορεί να ρχονται από ζωές περασμένες μειγνύονται, αναμεταξύ τους. Είναι όχι οι θεοί μου, αλλά οι δαίμονές μου..

Μα είσαι ο αφέντης τους. Εσύ τους φτιάχνεις. Εσύ τους ορίζεις.

Στην αρχή μόνο. Μετά με τραβάνε, έχουν τη δική τους ρότα. Αυτοί με πάνε ή θέλουν να με πάνε κι ολοένα μαζί τους παλεύω. Μα πρέπει να τους ξεφορτωθώ, να γλιτώσω απ’ αυτούς, γι’ αυτό τους αποτυπώνω. Όσο πιο παλιοί είναι τόσο πιο μεταλλαγμένοι τόσο πιο γίγαντες σαρκοβόροι

Κι όμως …… ζούνε σε χρόνο και τόπο ….

Μην αυταπατάσαι…. Είναι το κουκούλι του μύθου που είναι κλεισμένοι, ο λόγος που τους χρωματίζει, όπως ποτέ στην πραγματικότητα. Είναι η ευκαιρία τους να υπάρξουν και η δική μου να λυτρωθώ, να απελευθερωθώ

Μπλέκεσαι με τόσα πρόσωπα… Τόσες γυναίκες…. τόσες μορφές που χάνω το λογαριασμό…. Χάνεσαι μαζί τους…. Καμιά φορά νομίζω δε θα σε ξαναβρώ. Σε τραβούν- έτσι το νοιώθω- σαν να ναι χέρια έτοιμα να σ’ αρπάξουν.

Λάθος. Όσο τις βάζω στο χαρτί τόσο ελευθερώνομαι. Τους δίνω χώρο χρόνο. Ανάσα δική τους. Όσο τις αποτυπώνω, τόσο τους δίνω ζωή να υπάρξουν χωρίς εμένα. Τις αποτυπώνω όχι για να ενωθώ μαζί τους, μα για να χωρίσω απ’ την έννοια τους, τη σκέψη τους.

Την έννοια και τη σκέψη τους; Μα τι μου λες; Πως σε τυραννούν άλλες γυναίκες …;. Πως το μυαλό σου δίδεται σ’ αυτές …. ; πως …..

Δεν το θέλω. Δε θέλω να φεύγω από σένα μα είναι η ανάγκη ….

Του άλλου;

Όχι. Είναι η ανάγκη να με μαθαίνω. Να μαθαίνω τις ανοχές μου. Τις αντοχές μου. Είναι η ανάγκη να σε ξαναγνωρίζω. Να σε ξανακαινουργιώνω. Να μη μου χάνεσαι. Να μη μου γερνάς. Και πάλι όχι εσύ. Αυτό που νοιώθω για σένα

Με αναζητάς –αυτό δε λες;-με αναζητάς μέσα από τρίτα πρόσωπα; Μέσα από πρόσωπα που φτιάχνεις; Μέσα από άλλα –έστω και χάρτινα- άλλα λόγια άλλα κορμιά; Αυτό δεν είναι παράλογο; Αφού είμαι εδώ…. Πάντα δεν είμαι εδώ;

Χανόμαστε. Μας παίρνει ο χρόνος και χανόμαστε. Φεύγουμε από όσα πιστεύουμε, απ’ όσα ζούμε, απ’ όσα αγαπούμε. Λίγο λίγο φεύγουμε. Σε αναζητώ. Τη μοναδικότητά σου. Ξέρεις πόσο εύκολα σκορπίζουμε; Τι θα μείνει από σένα που θα μου είναι γνώριμο;

Ναι. Μπορεί να τα φτιάχνω. Μα μόνο για να αναμετριούμαι μαζί τους. Να ξέρω πως είμαι εγώ που με τη θέλησή μου επιλέγω να μαι εδώ. Κι εσύ είσαι επίσης εδώ.

Σε τυραννούν όμως….Γιατί σε τυραννούν τόσο;

Ίσως γιατί η ευχαρίστηση που πήρα απ’ αυτούς (όταν υπήρχαν) δεν ανταποδόθηκε όμοια. Σαν να χω ανοιχτό λογαριασμό…. Μια ζωή μάλλον κακοπληρωτής ήμουν…

Ύστερα όλοι εμείς που γράφουμε ακόμα κι εγώ ένας μικρογραφιάς –έστω φιλόδοξος και επηρμένος- είμαστε οι καλύτεροι δέκτες αισθημάτων αλλά όχι δότες. Όχι, για πολύ τουλάχιστον. Η συλλογή συγκινησιακών εμπειριών είναι απαραίτητη φαινομενικά ή ουσιαστικά , σαν τον αέρα. Μα γρήγορα εγκαταλείπουμε ό,τι ερεθιστικά ενδιαφέρον φαινόταν ό,τι και να ναι αυτό

Γιατί οδεύουμε σε μια διαρκή και αέναη αναζήτηση. Ζούμε στη λίμνη και διαρκώς επιζητείται αυτό που θα ταράξει τα νερά

Κι εγώ; Εγώ, που συγκαταλέγομαι;

Είσαι η γη μου. Δε σου φτάνει αυτό; Σ’ εσένα ακουμπώ. Από σένα παίρνω δύναμη. Από σένα ξεκινώ, σε σένα καταλήγω.

Ηρωίδα, όμως;

Είσαι η ηρωίδα. Το καλύτερο μου κομμάτι. Κι έτσι περνάς στα γραφτά μου, το πνεύμα σου, η ψυχή σου κι αυτό που νοιώθω για σένα εκεί είναι. Την ώρα που θα αποτυπωθείς ίσως χάσεις την πραγματική σου υπόσταση κι εγώ σε χρειάζομαι, ζωντανή.

Όσο και τις συγκινήσεις σου….

Η συγκίνηση δίδει το χρώμα.

Ποιο είναι το σημαντικό νομίζεις;

Η πορεία προς την αναζήτηση είναι αναγκαία, για όλους. Καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας. Εγώ καταλαβαίνω τον εαυτό μου, κάθε φορά. Με βοηθά να ξέρω ποιος είμαι, που είμαι. Να επανατοποθετούμαι. Εσύ το διεκπεραιώνεις αλλιώς. Ίσως διαφορετικά. Μα και συ αναζητάς, αλλιώς δε θα σουν εδώ μαζί μου. Είμαι η συγκίνησή σου. Το δικό μου ευμετάβολο, το ασταθές, το εκρηκτικό όσο κι αν φορές σε κουράζουν, είναι αυτά που σε κρατούν κοντά μου.

Κι αν κουραστώ;

Θα θελα να σου πω θα κάνω ό,τι μπορώ για να μη συμβεί αυτό μα είσαι η μόνη μου αλήθεια και δεν μπορώ αλλιώς να μιλήσω. Είσαι το ρίσκο μου και λέω θα μ’ αντέξεις. Λέω θα μ’ αγαπάς πάντα κι ας με γνωρίζεις. Κι ας βλέπεις βαθιά μέσα τα σκοτάδια μου. Είσαι η πίστη μου. Ξέρεις πως δεν σου αξίζω μα μένεις γιατί σ’ αγαπώ

Φτάνει αυτό;

Εσύ το ξέρεις. Αν μ’ αγαπάς σου φτάνει…

Για πόσο;

Για πάντα όσο κι αν κρατά αυτό. Το πάντα έχει τα όρια του. Κρατώ το δικαίωμα να πιστεύω πως θα τα διευρύνω θα τα πάω πέρα απ’ τα άκρα τους κι ας είναι ουτοπικό.

Είσαι το πάντα μου, η σταθερά μου στο ασταθές και στο σαθρό που βαδίζω. Το βραχώδες μου. Εκεί απ’ όπου αρπάζομαι πριν μ’ αρπάξει το χάος. Η υγιής ανάσα σε μια ατμόσφαιρα πνιγμένη στα χημικά.

Σηκώνεις το βάρος μου. Άντεξέ με.

Απρίλης

2011-04-05T09:27:00.001+03:00

Μυρωδάτος ο πίνακας

Ήχοι καμπάνων και

Κουδούνια λαλούμενα

Λεπίδες βουνά

Ρίγανη και ρείκια

Έρωντας για τον έρωτα

Αγαπήσω σε

Σε χαλί πολύχρωμο

παπαρούνες κόκκινες

βιολέτες της άμμου

Και πάλι μόνη θα μείνω

Θ’ ακουμπήσω στη γη μου

Ως να σμίξω μαζί της

Να χαθώ μέσα της

Να γίνω φασκόμηλο

Κυπαρίσσι και πέτρα

Nερό και αέρας

.................................................................

2011-04-01T19:46:00.000+03:00

δροσερά νερά και ομίχλη

και

στη μέση της θάλασσας

στη μέση απ’ το σύμπαν

εκεί που με βλέπω

Λύπη που βουλιάζεις

σε μέρες που χάνονται

τα ωραία των ωραίων

άκρη του νου πάρε με

και ταξίδεψέ με

ως εκεί

Για το πέρασμα

2011-03-28T16:08:00.000+03:00

Όσοι μας ερωτεύτηκαν ευλογημένοι να ναι

Κι όσους ερωτευθήκαμε να χουνε πάντα δρόσο

Τίποτα δεν άλλαζε στην επιστροφή του εδώ και πολύν καιρό. Οι ίδιες αυτοματοποιημένες κινήσεις, ο ίδιος μονότονος τρόπος, να μπαίνει στο σπίτι του, ή σε ό,τι τέλος πάντων το αποτελούσε

Άνοιγε την πόρτα. Όπως κάθε φορά την έσπρωχνε κι εκείνη δεν αντιστεκόταν λες κι ήταν μαθημένη….

Ύστερα έπεφτε με τα ρούχα στο κρεβάτι και παραδιδόταν άνευ όρων, σε ύπνο βαρύ, θανατερό, ανάμεσα σε υπολείμματα ποτού και υποψίες παλιού εμετού με μια επιθυμία που δεν προλάβαινε να την ονομάσει.

Να φτανε….

Αν ήταν άλλος θα κοντοστεκόταν για λίγο έτσι όπως θα τον έπαιρναν απ’ τα μούτρα οι μυρωδιές. Θα φραζαν τα ρουθούνια του από έντονη οσμή οινοπνεύματος μούχλας και μαζί κλεισούρας

Κι αν ήταν άλλος θα πρόσεχε τους θλιβερούς σχηματισμούς στο ταβάνι και τους τοίχους, ζωγραφιές της υγρασίας που τη γιγάντωνε μια ανήλιαγη κατάσταση.

Αν ήταν άλλος….

Να φτανε…να φτανε…..στο τέλος του πηγαδιού να φτανε….

Καμιά φορά, όταν έβλεπε τα μάτια των άλλων, νόμιζε πως δεν είχε πια κάτω κι ύστερα κατρακυλούσε κι άλλο κι άλλο….απύθμενο ήταν απύθμενο….

Ποιος ασχολιόταν μαζί του;

Από μια στιγμή και μετά κανείς.

Τον άφησαν μόνο να πίνει και να πίνεται, άλλοτε με κουβέντες ασύνδετες κι άλλοτε εντελώς αμίλητος. Κι όσο πήγαινε ο καιρός, τόσο η αμιλησιά τον κύκλωνε. Αυτόν που τόσο πολέμησε για να γλιτώσει απ’ τη βουβαμάρα …

Όταν έπινε όλα καθάριζαν. Το μυαλό εντόπιζε δίχως λοξοδρομίσματα το στόχο και η γλώσσα λαγάριζε. Ροδάνι έτρεχε ξέροντας τι πρέπει να πει, κάθε φορά ό,τι έπρεπε στην περίσταση σαν να πούμε … κέρασέ τονε ή να ζητήσει το λόγο αν ένοιωθε πως τον έριχναν, να βρίσει με τα πιο δύσκολα και χυδαία λόγια, αυτά που κρατούσε σφαλιχτά γιατί τα μπέρδευε.

Και το σπουδαιότερο. Να σταθεί απέναντι στα θηλυκά άντρας. Να ξεπεράσει τ’ αγκάθια που του φράζανε το δρόμο και χαλαρός άνετος να πειράξει τη γυναίκα. Μια γυναίκα. Με τον τρόπο των συνομηλίκων του, αυτόν τον τρόπο που τον ζήλευε όταν ήταν νηφάλιος.

Να την πει κούκλα μου και μάνα μου και ό,τι άλλο για να την καλέσει να τη μαυλίσει να την ξεσηκώσει ή θυμωμένα να τη διώξει (λες κι ήτανε δυνατό) ….

Να την πει….να της πει….

Όλα τα μπορούσε. Άμα κατέβαινε στο λαρύγγι το οινόπνευμα, όλα γινόταν εύκολα…

Όλα του δύσκολα. Και η δουλειά. Αυτό το σπουδαιολογούσαν περισσότερο οι γύρω του τον καιρό που ήταν ακόμα πολύ νέος κι άλλοι είχαν την έγνοια του….

Ντροπαλός από φυσικού του, αδύναμος να επιλέξει, αφηνόταν πιστό σκυλί σ’ ό,τι τον διάλεγε, δύσκολο να ξεμάθει ν’ αλλάξει.

Του τύχαινε καμιά φορά δουλειά πιο τακτική αλλά η προσκόλησή του σ’ ό,τι ήξερε δεν τον άφηναν να στεριώσει και γύρναε πάλι πίσω στο μια στις τόσο …

Κατέληγε μόνιμος άνεργος. Μια δυο τρεις το πήραν κι οι δικοί του απόφαση πως έτσι θα την έβγαζε με δουλειές του ποδαριού. Τον παράτησαν.

Ο ίδιος …σκοτίστηκε; Κι αν σκοτίστηκε το κράτησε για τον εαυτό του.

Λειτουργούσε με τρόπο αυτόματο. Τρόπο επιβίωσης. Ήξερε πώς να σταθεί

από ένστικτο κι όχι από τη γνώση που δίδουν τα βιβλία ή η εμπειρία. Το σώμα επέλεγε το σωστό δρόμο δίχως να χρειαστεί να πληρώσει τίμημα δυσανάλογο.

Μόνο με το πιει, δεν τα κατάφερε στην ισορροπία. Ήτανε τόσο το άνοιγμα που νόμιζε πως έβλεπε που ακόμα κι αν του μιλούσε το σώμα, δεν το άκουγε.

Γι’ αυτό του αφέθηκε τόσο πολύ. Γι’ αυτό το εμπιστεύτηκε. Γι’ αυτό του παραδόθηκε.

Για κείνη τη γλώσσα που μπορούσε να μπαίνει σε λειτουργία, να βρίσκει εύκολα τα μονοπάτια και να μη σκοντάφτει

Για κείνη τη γλώσσα. Για κείνη τη δύναμη των λέξεων.

Όταν κυριεύτηκε εντελώς απ’ το οινόπνευμα και οι δυνάμεις του μία μία άρχισαν να ατονούν, σκέπασε τον καθρέφτη της εισόδου όπως θα τον σκέπαζαν σε παλιότερες εποχές σε περιόδους πένθους.

Δυσκολευόταν να αναγνωρίσει απέναντί του εκείνον τον άντρα με τα σκαμμένα μάγουλα, τα μάτια τα βαθουλωμένα, το κορμί που σκέβρωνε

Κορμί που δεν μπόρεσε ή δεν πρόλαβε να το χαλαλίσει σε καμιάν αγάπη.

Αφέθηκε στα ώριμα χάδια των γυναικών που ήταν στη δύση κι άπλωναν συχνά χέρια άγαρμπα να δρέψουν να γευτούν ό,τι….ό,τι

Είχε γίνει πολλές φορές στόχος τους κι έτσι που μιλούσε λιγοστά τις ερέθιζε ακόμα περισσότερο

Μα τόσο μόνο. Αυτό μόνο…

Από κείνο τον καιρό του χε μείνει ένα συρτάρι γυναικεία εσώρουχα. Το άνοιγε συχνά, τα κοίταζε, τα μύριζε, κατέβαζε ύστερα το παντελόνι κι ολοκλήρωνε ανάμεσα στη χρωματική τους απαλότητα και τη μνήμη της σάρκας που φιλοξένησαν

Του τα δίνανε ή τα παιρνε μόνος του; Λίγο μπερδεμένα ήταν στο κεφάλι του.

Τα πράγματα μάκραιναν κόνταιναν, συγχέονταν, παιχνίδι που δεν έβρισκε άκρη

Τελευταία δεν έβρισκε άκρη πουθενά. Τι έφταιγε; Τι του έφταιγε;

Το κυνήγι του είχε τελειώσει. Θέλησε τόσο να βγει κυνηγός και ξέμεινε από σκάγια…

Ούτε να πιει δεν μπορούσε πια. Με το δεύτερο ποτήρι τελείωνε. Άρχιζε τα γέλια, άπλωνε τα χέρια … δυσκολοελέγξιμος. Ε…εε αρκετά! Του βαλε τις φωνές ο Σάκης ένα βράδυ. Δε θα μου χαλάσεις εσύ το μαγαζί! Όταν του τα πε αυτά δεν είχε πιει ζάρωσε στο κάθισμα έσκυψε το κεφάλι και δεν έβγαλε άχνα.

Έφυγε για το σπίτι –είχε βάλει γουλιά στο στόμα;- Ένοιωθε πεθαμένος. Το χρώμα του κακό σαν χαλασμένος καρπός και τα σωθικά του αντάρα τον έβγαλαν στο δρόμο.

Δύσκολα βήματα τον έσυραν για μια κρυψώνα

Μπήκε δίχως ν’ ανάψει το φως. Το πόδι του σκόνταψε σε εμπόδιο. Βλαστήμησε. Το συρτάρι με τα εσώρουχα του χε φράξει το δρόμο. Ανακατεύτηκε. Δίχως προφανή λόγο του γύρισε το στομάχι κι έπεσε να βγάλει τα εσώψυχά του εκεί όπου είχε απομείνει ό,τι του θύμιζε γυναίκα.

Και όπως ήτανε πεσμένος, ξεπνοϊσμένος, με τη γη ακόμα να γυρίζει, ανίκανος να κάνει βήμα, του φάνηκε πως το τέρμα του πηγαδιού το φτασε.

Και πριν χαθεί πρόλαβε και την ένοιωσε.

Την ανακούφιση…..

Στο δρόμο....

2011-03-22T13:15:00.001+02:00

Ο δρόμος πηγαίνει

Οδηγεί στο ιερό

Της άνοιξης

Τον παίρνω ξοπίσω

Κουβαλώντας

Τους ελλειμματικούς μου καταγραφείς

Ακριβές ανάσες και πείσμων

Συντονισμός

Καδράρω στο τοπίο

Φευγαλέες λήψεις

Σε

Προσπάθεια αποτύπωσης

Μια ματιά κι αμέσως άλλη

Λόφοι βουνά και μικρές ισιάδες

Παραλλαγές του πράσινου

με πινελιές λευκές και μοβ

Ανάμεσα

Ρύακες νερού για μια γη

Αγκουσεμένη

Ανοιχτή κείτεται

Mε αφημένα τα μύρα της

Περιμένει

Ευγνώμων....

2011-03-18T15:14:00.000+02:00

Μου είναι δύσκολο σήμερα…
Μα την αλήθεια σας λέω, οι λέξεις μου σκαλώνουν κι αδυνατώ να αποδώσω όσα καινούρια νοιώθω. Όσα από χθες
που η Μαίρη, η Μαίρη της γειτονιάς που άφησα έκανε μια εκπομπή για μένα
Ναι ήταν σπουδαίο μα μη βιάζεστε…. Δεν ήταν αυτό που με συγκίνησε κι ας ήταν πολύ τιμητικό για μένα με τον τρόπο που παρουσίασε στίχους μου, ανάμεσα σε εξαιρετικές μουσικές επιλογές
(άλλωστε δεν θα ταν η πρώτη φορά που –εκείνη-θα αναφερόταν στα γραφτά μου μέσα απ’ το ραδιόφωνο…)

Η Μαίρη δεν είναι η κολλητή που άφησα πίσω….
Παρότι τη συναντώ κάθε φορά που κατεβαίνω στην πόλη μου, παρότι σε κάθε κάθοδό μου θα τη δω έστω και χωρίς λόγο-αλήθεια γιατί;- δεν είχαμε ποτέ πολλά πολλά
Απλά γνωριζόμαστε. Όπως όλοι αυτοί που ζουν στα περιχαρακωμένα στενά επαρχιώτικα πλαίσια.
Τόσο μόνο……..

Τη «βρήκα» και μίλησα μαζί της στη γειτονιά του νετ. Μέσα σ’ αυτό τον αχταρμά των λέξεων, τη συνάντησα και έμαθα όσα ποτέ η τόσων χρόνων γνωριμία δεν μου είχαν φανερώσει.
Ανακάλυψα πως αυτή η γυναίκα με το χαμόγελο και τα υπέροχα φωτεινά μάτια είναι μια πολίτης που τιμά την έννοια της λέξης και της δίδει το νόημα που της πρέπει. Ενεργή, μάχιμη, ουσιαστική, δίδει το δικό της αγώνα σε μια περίοδο εκπτώσεων. Κι ανάμεσα σ’ όλα που δίδεται, ασχολείται και με το ραδιόφωνο. Κάθε Πέμπτη στις 10:00 το βράδυ, στα ερτζιανά του νετ «Ιατρείο ασθενών σκέψεων και συνειδήσεων…. και εξαιρετικών συναισθημάτων», ο τίτλος της εκπομπής
Εξαιρετικό τον βρίσκω
…………………………………………………………..
Έφυγα και δεν την ήξερα….. κι αναρωτιέμαι αν θα τη μάθαινα ποτέ. Αν θα χα την ευκαιρία να τη δω …να δω πέρα απ’ τις ευγενικές κουβέντες που λέμε κάθε φορά…και μαζί να εισπράξω το μεγάλο μου το δώρο….

Βλέπετε όλοι εμείς οι της επαρχίας που την εγκαταλείψαμε νωρίς, που γίναμε μέτοικοι αλλού,
Φύγαμε σαν όχι εμείς αλλά σαν ο γιος ή η θυγατέρα κάποιων και περνώντας τα χρόνια σαν η αδερφή.
Η Μαίρη με επέστρεψε. Εκεί όπου ξεκίνησα. Σαν εμένα πια. Με τρυφεράδα πολύ κι αγάπη με πήρε απ’ το χέρι και με γνώρισε απ’ την αρχή

Κι αυτό της το χρωστάω

Υ.Γ. Η φωτό απ' το προφίλ στη σελίδα της

Aνοιξιάτικο

2011-03-16T15:32:00.001+02:00

Στον κήπο της άνοιξης βγήκα περιπατητής
Να θαυμάσω τους ανθούς και τις πρασινάδες
Τα χλωρά δέντρα που αποδείχτηκαν ακόμα μια φορά
Νικητές
Στο παιχνίδι με το θάνατο
που εγώ και οι όμοιοι μου
συντριπτική ήττα υφιστάμεθα
χωρίς τη δυνατότητα
Ρεβάνς

(όχι πως θα υπήρχε δυνατότητα ανατροπής
Αποτελέσματος)

Ανοίγω τα μάτια. Οι αισθήσεις σε εγρήγορση
Να αποθηκεύσω όσα τόσο ανέξοδα δίδονται.

Το ερωτευμένο λιοντάρι

2011-03-11T19:09:00.000+02:00

Θα μου πεις ένα παραμύθι;

Θα σου πω

Να κρατήσει

Όσο θες

Μέχρι να ησυχάσω...

Μέχρι να ησυχάσεις.

Κι αν δεν;

Το παραμύθι δε θα τελειώσει. Δεν θα το αφήσω να τελειώσει. Ησύχασε

Έλα Κλείσε τα μάτια σου

Μια φορά κι έναν καιρό ένα πεινασμένο λιοντάρι τριγυρνούσε στο δάσος ψάχνοντας να βρει τροφή….

Στο δάσος; Όχι στη σαβάνα; Νόμιζα πως θα με πήγαινες μέχρι την Αφρική. Ταιριάζει τώρα αυτό;

Ταιριάζει…. Ταιριάζει…. Στο παραμύθι όλα δεν κολλάνε;

Όχι όλα. Αν δεν υπάρχουν αλήθειες το παραμύθι δε θα σταθεί….

Χρειάζομαι ένα δάσος όμως. Για κάλυψη.

Κάλυψη;

Ναι δεν το είπα; Το λιοντάρι μας το χει σκάσει….

Από τσίρκο;

Μπορεί. Μη με διακόπτεις σε παρακαλώ. Θα χαθεί ο ειρμός μου….

Το λιοντάρι λοιπόν πεινούσε. Είχε να φάει μέρες και σχεδόν καθετί που έβλεπε του φαινόταν ένα ζώο της αρεσκείας του που ήρθε σ’ αυτό το μέρος ειδικά για το άδειο του στομάχι….

Α, τι καλά…. Να ένα ελάφι! αναφωνούσε κάποτε… μα όχι ζαρκάδι είναι….. κι ας ήταν μόνο κλαδιά που τα κούναγε ο αγέρας κι η πείνα η γιγαντωμένη.

Ήταν νεαρό και όμορφο. Όχι κοκκινωπό σαν αυτά της Αλγερίας, ούτε λευκό να προκαλεί την απορία εκτός απ’ το θαυμασμό, μα πάντως ήταν δυνατό με όμορφη χαίτη και υπέροχο βρυχηθμό κι εδώ που τα λέμε θλιβερό το θέαμα να κλαψουρίζει ανεπίτρεπτα.

Το τραγούδι ακούστηκε σαν μουρμουρητό νερού περισσότερο κι ο φίλος μας αλαφιάστηκε μ’ όλο που η γενιά του μετρούσε αρχηγούς ατρόμητους που οδήγησαν τη φυλή στην επιβίωση της άλλης όχθης μα αυτά τώρα ήταν μακρινά….. Αλήθεια αυτός ο θόρυβος τι του έφερνε;

Πλησίασε ήσυχα κι αυτό που είδε ήταν μια λιγνή φιγούρα όρθιο σε δυο πόδια με μια πλούσια χαίτη που τη λέγανε κάπως αλλιώς γιατί αυτό που είδε….αυτό που είδε…

Ένα κορίτσι! Ήταν ένα κορίτσι! Είχε γνωρίσει πολλά. Ένα σωρό από δαύτα που στρίγγλιζαν γελώντας στη θέα του, τάχα τρομαγμένες τις έπαιρναν οι πατεράδες αγκαλιά κι αυτές από χαρά καμώνονταν το φόβο –έτσι πίστευε το λιοντάρι αυτό ήταν να το καμαρώνουν και να το θαυμάζουν….

Την κοίταξε με περιέργεια και αργότερα απόρησε πως ήταν δυνατόν και δε σκέφτηκε κάτι άλλο να της ορμήσει ας πούμε όπως θα ταν και το φυσικό

Μα όχι. Έμεινε να την κοιτά και να την ακούει. Ν’ ακούει το τραγούδι που έλεγε για ένα λύκο που έφαγε ένα κοριτσάκι και στο τέλος τιμωρήθηκε σκληρά από έναν κυνηγό.

Το τέλος του τραγουδιού τον έκαμε ν’ ανατριχιάσει από την αδικία και προχώρησε δυο βήματα κατά το μέρος της.

Το κορίτσι πάγωσε. Το λιοντάρι δεν ήξερε φυσικά τη λέξη μα αν την ήξερε έτσι ακριβώς θα ονόμαζε την έκφρασή της. Ακινητοποιήθηκε εντελώς ούτε ο παραμικρός ήχος δεν έβγαινε απ’ το στόμα της –τριανταφυλλί δεν ήταν τα χείλια της;- σχεδόν δεν ανάσαινε και μόνο τα μάτια της είχαν μεγαλώσει.

Έτσι όπως έμενε ακίνητη το λιοντάρι ανησύχησε

Τι έπαθες; Ρώτησε. Είσαι καλά; Να σου φέρω κάτι;

Ούτε ήξερε τι έλεγε μα τα είχε ξανακούσει τα λόγια τα λέγαν οι άνθρωποι μπροστά του

Η μικρή στο άκουσμα των λόγων του κάθισε –καλύτερα πες σωριάστηκε στο χώμα. Το λιοντάρι βρήκε την ευκαιρία να βρεθεί δίπλα της. Και λέω βρήκε την ευκαιρία γιατί δεν ήθελε να την τρομάξει. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί η ομορφιά του δεν της έδιωχνε το φόβο. Εκείνου πως της έδιωξε την πείνα; Πριν από λίγο δεν έβλεπε ολόγυρά του τρυφερά κομμάτια που περίμεναν τα δόντια του; Και να που τώρα το μόνο που έβλεπε ήταν τα μάτια της, τα μαλλιά της-μαλλιά λέγανε αυτή τη χαίτη- και το μόνο που άκουε ήταν η φωνή της….

Μη φοβάσαι της είπε ωστόσο. Οι πρόγονοί του είχαν φανεί συχνά πολύ υπομονετικοί δε θα τους ντρόπιαζε τώρα…..

Γιατί σε ακούω; Είπε το κορίτσι …. Είσαι μαγεμένος; Πες μου….είσαι μαγεμένος; Είσαι ένας πρίγκιπας μαγεμένος;

Αχ…. Γιατί δεν μπορούσε να είναι μόνο ένα λιοντάρι; Γιατί έπρεπε να κρύβει κάποιον άλλο; Δεν μπορούσε να τον δει όπως ήταν; Προφανώς δεν μπορούσε. Προφανώς τον ήθελε αλλιώς.

Αναστέναξε βαθιά κι ήταν σαν να συγκατάνευε στο λόγο της

Ώστε είσαι μαγεμένος! Καλά το κατάλαβα! Γι’ αυτό σε καταλαβαίνω….

Σηκώθηκε και βημάτισε γύρω του παρατηρώντας τον με περι΄ργεια.

Και πως θα λυθούν τα μάγια;

Αδημονώντας ρωτούσε. Αυτή θα λυνε τα μάγια και θα χε τον πρίγκιπά της.

Το λιοντάρι μη μπορώντας ν’ απαντήσει έμενε σιωπηλό με το κεφάλι να κουνιέται πέρα δώθε αφύσικα αφήνοντας μικρούς υπαινικτικούς αναστεναγμούς.

Εκείνη δεν απογοητεύτηκε. Όλα τα μπορούσε. Θα τα μπορούσε. Κι ο πρίγκιπάς της στ’ άλογό του επάνω θα φανερωνόταν

Τι θα τον έκανε; Θα βλεπε….. προς το παρόν άλλο προείχε

Τι έπρεπε να κάνει; Αυτό την απασχόλησε μα όχι πολύ. Στάθηκε ανάμεσα στο να τον παντρευτεί και να τον φιλήσει. Και οι δύο λύσεις φαινόταν απλές μα είχαν τη δυσκολία τους

Αν πίστευε στους μύθους θα πρεπε να τον φιλήσει μα δεν της ήταν και τόσο εύκολο ακόμα….Θα προτιμούσε να τον παντρευτεί. Θα ήταν το πιο σωστό το πιο σίγουρο. Θα τον στόλιζε με λουλούδια … αχ… μικρός αναστεναγμός στην ευτυχισμένη εικόνα κι έγειρε το κεφάλι …. Μπορεί και να την έπαιρνε ο ύπνος εκεί, έτσι όπως μισογλάρωσε στην αγκαλιά των ονείρων της, ένας ήλιος τρεχάτος τη σκούντησε. Έπρεπε να γυρίσει σπίτι. Αν αργούσε κι άλλο θα βγαίναν να την ψάξουν και τότε;

Να ρθεις αύριο του είπε. Ακούς; Μην καθυστερήσεις! Κάτι θα χω σκεφτεί εν τω μεταξύ….

Το λιοντάρι σαν και πολλά αρσενικά δεν είχε σφαιρικότητα στην αντίληψή του. Σκεφτόταν ένα πράγμα και συνέχεια.

Και όλη αυτή η τροπή που έπαιρνε η ιστορία εξαιτίας της θηλυκής σκέψης τον μπέρδευε

Αυτός καμάρωνε τόσο…. Είχε μάθει να καμαρώνει. Μεγάλωσε μ’ αυτή τη γνώση. Ήταν ξεχωριστός. Το κεφάλι του στεκόταν με τρόπο βασιλικό στον κορμό κι η χαίτη του αντάξια της ωραιότητας των πιο ωραίων προγόνων.

Ίσως μόνο ο βρυχηθμός του να υπολειπόταν σε δύναμη ή μάλλον σε αγριότητα μα σίγουρα ήταν μόνο ζήτημα χρόνου ως να τρομάξει το σύμπαν στον ήχο του και να γονατίσει μπροστά του ταπεινά ζητώντας έλεος …

Είχε ακούσει τόσες ιστορίες για την υποταγή των πλασμάτων μιας ολόκληρης ζούγκλας κι αν κάποτε μερικές μαϊμούδες βγαίναν και μιλούσαν για ανωτερότητα σίγουρα είχαν μεσάνυχτα από αρχοντική γενιά και αριστοκρατία.

Μα αυτός ήξερε. Αυτός ο Λέων Κασίμ ο Γ΄ είχε ευγενικές ρίζες. Η τιμή, η αξιοπρέπεια, ο σεβασμός στις παραδόσεις είχαν περάσει και σ’ αυτόν σαν τα περιουσιακά του στοιχεία κι έπρεπε -τόσο του ήταν βιωμένο- να τα προστατέψει και με τη ζωή του ακόμα αν χρειαζόταν

Και να τώρα που ένα κορίτσι του φερνε τα πάνω κάτω. Τον ήθελε λέει πρίγκηπα… μα τι ήξεραν τάχα οι άνθρωποι πέρα απ’ το να φωνάζουν δίχως λόγο εντυπωσιασμένοι…. Κι από τι; Ούτε ήθελε να τους καταλάβει.

Εκείνου η δουλειά του ήταν αυτή: Να περιφέρει τη μοναδικότητά του και να τους μαθαίνει την ομορφιά.

Αυτό του είχαν πει. Αυτό ήταν το χρέος του. Κι αυτό έκανε μέχρι…

Στάθηκε λίγο το λιοντάρι. Οι σκέψεις τον είχαν πάει μακριά και δεν ήταν αυτό το φυσικό. Τα πράγματα έπρεπε να έχουν μία όψη. Την όψη που ήξερε. Δεν γνώριζε άλλες πλευρές …. Μα τώρα… θυμήθηκε το χειμώνα τον περσινό που αρρώστησε η μάνα του πάντα τον συμβούλευε είναι η αλήθεια μα κείνη τη φορά θες γιατί κι ο ίδιος είχε τρομάξει θες γιατί πρώτη φορά ένοιωσε πως τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν δίχως να ερωτηθείς έδωσε περισσότερη σημασία στα λεγόμενά της και υποσχέθηκε- ορκίστηκε πες καλύτερα – να τα ακολουθήσει κατά γράμμα. Κι αυτό έκανε. Κι αυτό στάθηκεν η αιτία που γύρναγε στο δάσος ψωμολυσσασμένο και αντάμωσε το κορίτσι και τον βάρεσε κατακούτελα ή κατάστηθα ο έρωτας.

Γι’ αυτό και το έσκασε.

Να φύγεις του ζήτησεν η μάνα του. Να φύγεις και να βρεις την ελευθερία σου. Να τη βρεις και να την κρατήσεις

Άρα να φύγω από δω. Αυτό δεν σημαίνει ελευθερία; Να φύγω απ’ το κλουβί, να ζήσω ελεύθερος ίσως γυρίσω και στον τόπο των προγόνων μου….

Τα λόγια γλυκιά μου όπως ξέρεις, μεθούν περισσότερο κι απ’ το κρασί κι απ’ όλα τα βαριά αλκοολούχα. Τέτοια είναι η δύναμή τους κι ο μικρός μας …..

(καμιά φορά μπορεί και να τελειώσει....)

Ναι

2011-03-07T17:02:00.000+02:00

Μπορεί ν’ αργήσω να γυρίσω

............................

Αυτό δεν πάει να πει πως μπορείς

Να διαγράψεις

Της αχνής παρουσίας μου την ύπαρξη…॥

Κάνω κύκλους γύρω απ’ τη θαμπάδα

Των ονείρων

Με την αισιοδοξία του αδύναμου

Και λέω

Κάπου είναι φυλαγμένο κομμάτι

ζωής για μένα

Είναι που δεν το χω βρει

είναι που

Πρέπει πολύ να ψάξω

Μα Έχε εμπιστοσύνη και

Κράτα σημάδι απ’ το χνάρι μου

Ως να ρθει η ώρα του βηματισμού

και να φανώ

Επειδή υπάρχουν (και) φίλοι

2011-02-28T20:41:00.000+02:00

Τόσον καιρό που λείπω… έχουν συμβεί διάφορα…

Διάφορα που λέτε….από τα αναμενόμενα σαν όπως πως έβρεξε δυο τρεις φορές κι άλλες τόσες χιόνισε αν κι όχι σε μας παρά στα ψηλώματα, μα τι πειράζει….

Γέμισε και το φεγγάρι δυο τρεις φορές κι άλλες τόσες λίγωσε και από κοντά –το πήρατε χαμπάρι;-πήρε

να μεγαλώνει κι η μέρα

Οι αμυγδαλιές φυρομυαλισμένες όπως πάντα φούντωσαν και τώρα που σας μιλώ σχεδόν έχουν ξανθίσει…..

……………………………………………………………………………………..

Τέτοια

κι άλλα που δεν είναι της φύσης πράγματα μα τα περιμένεις σαν την αύξηση στα λεωφορεία (1,50 ευρώ παρακαλώ το πήγαινε κι άλλα τόσα το έλα και μη ακούσω εσάς των Αθηνών να γκρινιάζετε….)

Συνέβησαν κι άλλα….

φαινομενικά αναπάντεχα σαν την εξέγερση του αραβικού κόσμου γεγονός που άλλους τους γεμίζει απελπισία –ωχ, είμαστε κοντά και μπορεί να μας πάρει καμιά αδέσποτη

- κι άλλους ελπίδα-

βρε δεν μπορεί….όπου να ναι θα σηκωθούμε κι εμείς(απ’ τον καναπέ τουλάχιστον λέω εγώ τώρα…)

και μέσα σ’ όλα τα Ζόρια τα προσωπικά…

Ναι…. Ναι… αγαπητοί μου, ζόρια!

Όχι βέβαια μόνο εγώ-αλίμονο!

Αλλά

Καθένας με τα δικά του τρώγεται και μέτρο σ’ αυτά δεν υπάρχει…. Κάθε φουκαρέας το δικό του κλαίει

Και μην ακούσω, υπάρχουν και μεγαλύτερα βάσανα γιατί θα βάλω τις φωνές!

Όχι πως δεν υπάρχουν, υπάρχουν αλλά με παρηγορεί εμένα αυτό; Μπα…. Αλλά έλα μου που δεν θέλω να βουλιάξω;

Τι με σώζει λοιπόν απ’ τη μιζέρια;

Πρώτα πρώτα

η γνώση πως τα δύσκολα για τους ανθρώπους είναι κι όπως λέει και μια σπουδαία φίλη "όπως όλοι κι εγώ/εμείς"

Ύστερα

η σοφία που μου χει δώσει ο χρόνος πως απ’ τη μια μπορεί να χτυπιέσαι και σα χταπόδι κάποτε αλλά επειδή στη ζωή υπάρχει ισορροπία κάπου θα υπάρχει ένα άνοιγμα, μια δίοδος και περνά το φως.

Κι ακόμα γιατί υπάρχουν αληθινά γενναίοι άνθρωποι που σηκώνουν το βάρος που τους έλαχε με αξιοπρέπεια και κουράγιο

Τα βλέπω λοιπόν και αντέχω την…. ανηφόρα

Υ.Γ.1 Η σημερινή ανάρτηση προέκυψε από μια κουβεντούλα που είχα με μια φίλη…Να ναι καλά

Υ.Γ.2 Θα θελα να ζητήσω συγγνώμη που δυσκολεύομαι ν’ αφήνω (επί του παρόντος)σχόλια σε ιστολόγια που εκτιμώ

Υ.Γ.3 Αν γύρισα; Θα δείξει….

Εκ παραδρομής (που λένε)

2011-02-21T12:07:00.000+02:00

Εκ παραδρομής λοιπόν η μουσική ανάρτηση που μόλις τη διέγραψα για να τη βάλω στο άλλο μου σπίτι

Παρεμπιπτόντως να ευχαριστήσω τους περαστικούς
(δεν είναι και λίγο να επισκέπτεσαι ένα χώρο που δεν υπάρχει κανείς....)

Μέχρι να τα ξαναπούμε, μπορείτε να ακούτε τις μουσικές μου επιλογές εδώ
(αν το επιθυμείτε και σας αρέσουν βέβαια....)

Και να περνάτε καλά
(όχι πως είναι εύκολο μα ...έχω εμπιστοσύνη.....)

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

2010-12-31T13:14:00.000+02:00

Η σελίδα εισέρχεται(!) σε περίοδο αγρανάπαυσης....
Σας ευχαριστώ όλους για την παρέα

Να είστε καλά και ό,τι καλό για σας και τους ανθρώπους σας

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Μικρή ιστορία προσμονής

2010-12-29T07:51:00.000+02:00

Στην αρχή της μέρας περίμενε πως θα ρχόταν οπωσδήποτε……

Θα ρχόταν να της κάνει έκπληξη. Το συνήθιζε άλλωστε. Του άρεσε να εμφανίζεται απρόσμενα…. Εκεί που δεν το περίμενες, εκεί που η πίστη άρχιζε να κουτσαίνει, εκεί, απροειδοποίητα, χτυπούσε η πόρτα και να τος!

Εκείνη και τούτη τη φορά σαν και κάθε άλλη, θα έπαιζε το παιχνίδι του. Θα του έλεγε.... μπα! Τάχα μου ξαφνιασμένη….. τάχα μου αιφνιδιασμένη….. κι αυτός θα γελούσε, θα γελούσε ολόκληρος ως κι οι χαραξιές του προσώπου του θα γέλαγαν…..

Κι ύστερα ….. θα την αγκάλιαζε ύστερα…..γινόταν να σε ξεχνούσα; θα της έλεγε, γινόταν; Και θα ταν τρυφερός και τόσο γενναιόδωρος σε κουβέντες χάδια…. πόσο όμορφη του φαινόταν θα λεγε και πόσο του έλειπε και πόσο την είχε αποζητήσει….

κι αυτή θα λυωνε θα λυωνε….. ζάχαρη στο νερό του και θα λυωνε

………………………………………………………………….

Έτσι πέρασε το πρωί. Μέσα στην αδημονία. Με μπες βγες ανάμεσα στα δωμάτια. Nα συγυρίζει τα συγυρισμένα, να τακτοποιεί τα τακτοποιημένα. Ξανά και ξανά, ασταμάτητη σε κάθε της κίνηση, πράγματα απ’ τη μια μεριά μεταφέρονταν σε άλλη…. κάτι μπιμπελό ψιλοπραγματάκια, αν μπορούσαν να μιλήσουν θα ύψωναν φωνή διαμαρτυρίας έτσι που τα κινούσε διαρκώς και μόνο τα λουλούδια δεν πείραξε από φόβο μην τα μαράνει.

Η ντουλάπα ήταν που μαρτύρησε. Την τρέλανε στο άνοιξε κλείσε, βάλε βγάλε ρούχα καθώς πέρασε την εμφάνισή της από σαράντα κύματα μπροστά στον παλιό καθρέφτη. Και τούτο την πάχαινε και κείνο δεν την κολάκευε…. Το ένα συντηρητικό το άλλο πολύ τολμηρό….. άσε πια τα χρώματα……Κόντευε να παρανοήσει.

Λες και περίμενε τον Υψηλό Επισκέπτη. Κι έτσι το νοιωθε. Μετά από μέρες ταλαιπωρίας και πόνου πίστευε-ναι το πίστευε-πως είχε το δικαίωμα της χαράς. Και σήμερα, ήταν η μέρα της. Η δική της μέρα

Ύστερα όσο η ώρα πήγαινε, όσο το κουδούνι της εξώπορτας έμενε βουβό, άρχισε να κονταίνει τον πήχη των προσδοκιών της.

Πώς να ρχόταν…. Και καλύτερα κιόλας ….. κι άρχισε να αστειεύεται με τις προηγούμενες σκέψεις της.

Άκου ζαχαρόνερο! Που τη λιγουριάζει κιόλας!….. μα…. Πώς το φαντάστηκε….

….άσε που θα διαλυόταν εντελώς ….

Τόσον καρό μετά και η ελπίδα της, εύρισκε τρόπους, μηχανευόταν τακτικές, μετάλλαζε σημάδια, έτσι που να συντηρεί, να τον συντηρεί τόσον καιρό…. μετά από τόσον καιρό και να ξεχνά. Ηθελημένα.

Της είχε πει τις σωστές λέξεις.

Σε νοιάζομαι πολύ. Έτσι της είχε πει. Σε νοιάζομαι.

Έπρεπε να τον είχε ρωτήσει. Να είχε ρωτήσει τι σήμαινε.

Στη γλώσσα του αυτή η φράση, τι σήμαινε. Για να καταλάβει.

Δεν το χε κάνει και τα ίχνη του που τα χε σβήσει φεύγοντας, δεν της έδιναν πάτημα να πιαστεί

Αλλά ήταν μαγικές οι λέξεις και πώς να ξεκολλήσει απ’ αυτές……………….

Με νοιάζεται με τον τρόπο του. Μόνο που εγώ δεν τον καταλαβαίνω. Δικό μου το λάθος!

Λες κι είχε κάποιον αντίκρυ της κάθε φορά που το επαναλάμβανε, λες κι είχε κάποιον που την κοίταζε ειρωνικά κι ήθελε να του το σβήσει το χαμόγελο γιατί δεν είχε δίκιο. Δεν γινόταν να χει δίκιο!

Θα με πάρει τηλέφωνο….. θα ναι όλο ανησυχία η φωνή του…. θα πει έμαθα πως αρρώστησες και τρελάθηκα από αγωνία…. Μακάρι να βρισκόμουν κοντά σου αλλά….αλλά τώρα είσαι εδώ, θα τον έκοβε…. τώρα είσαι εδώ κι αυτό έχει σημασία ή μπορεί να του έλεγε μα ήσουν κοντά μου αφού το ένοιωθα πως ήσουν κοντά μου

Και θ’ άρχιζαν να μιλούν όπως πάντα। Όπως πάντα θα τα κατάφερναν να στήσουν το γεφύρι, να το περάσουν και να ναι σαν το χθες που ήταν…

Αλήθεια….. πότε ήταν;

Μα δεν είχε σημασία. Καμιά απολύτως.

Ναι. Κι αυτή τη φορά καλά θα κανε να σημειώσει όλα όσα θα θελε να τον ρωτήσει γιατί κάθε φορά έχανε το χρόνο όταν μιλούσαν κι όταν τέλειωνε η κουβέντα, όταν έφευγε….. αχ, μωρέ η χαζή πάλι δε ρώτησα για τούτο και για κείνο…. Ναι, αυτή τη φορά έπρεπε να σημειώσει …. Άσε που έπρεπε να φροντίσει να μην τους διακόψει κανείς. Κανείς!

Αχ, πώς τον περίμενε….πώς τον περίμενε…..

…………………………………………………………………………………………

Σε κανένα δεν χαρίζεται τούτος ο εχθρός. Αμείλικτα τρέχει. Τρέχει ο χρόνος…οι ώρες….. τα λεπτά…..

……………………………………………………………………………………….

Το απόγευμα άρχισε ψυχορραγεί στο σκαλί μπροστά απ’ το δείλι.

Η ελπίδα, καθρέφτης των επιθυμιών σε εφικτό γίγνεσθαι, άρχιζε να θαμπώνει. Προσπάθησε να τον καθαρίσει. Έπρεπε κάπου να δει ένα άνοιγμα, μια δίοδο να παίρνει αέρα ………….

Το ανθρωπάκι απέναντι της την κοίταζε με οίκτο

Έπρεπε να το εξαφανίσει. Τώρα! Τώρα …..πριν … πριν!

Κι αν έχασε το νούμερό μου; Αν το χασε;

Μα … βέβαια πως δεν το σκέφτηκε…. Εξάλλου περάσαν και τόσα χρόνια….. χάνονται τα τηλέφωνα….. οι διευθύνσεις….

Έμεινε σ’ αυτή τη σκέψη. Της άρεσε. Σκάλωσε κι αγκιστρώθηκε.

Και πήρε ανάσα

…………………………………………………………………………………………

Τι να σας πω κυρία Ελένη. Ευτυχώς που βράδιασε…. Όλη μέρα μια τρέλα…. Άνοιγε ντουλάπες…. κατέβαζε ρούχα….. μέχρι που ήθελε να βαφτεί!…. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι έζησα….

Στο τέλος φόρεσε ένα κόκκινο φουστάνι μ’ ένα λουλούδι στο στήθος…. το θυμάστε καθόλου; Μ’ αυτό και κοιμήθηκε. Αρνήθηκε πεισματικά να το βγάλει ….παραμιλούσε κι έλεγε κι αν έρθει; Kι αν έρθει; Τι περίμενε κυρία Ελένη;

με τρόπο απλό

Όνειρα παιδιών

Γεγονός

Μια πόλη

Τώρα που λείπεις

Εις πείσμαν.....

Καταγράφω

τουλάχιστον

Θύμησες

Καιρός για παραμύθια.....

Κάλαντα....

μετρώντας

απολογιστικό....

Hμερολόγιο τριών ημερών

από ανάγκη

Επαφή

φθήνει

Η ΤΖΕΝΗ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Προσμετρώντας.....

Μίζερο....

Επιστρέφεις...

για να ξέρεις....

Ένας γαμπρός για τη Μιρελίνα(ημιτελές και ατελές)

μη ρωτάς.....

Διαδρομή

Ας περιμένει....

Tο δύσκολο....

φορές φορές αγαπάς να ξεγελιέσαιντύνεσαι ένα φουστάνι αλαφρόμε δεύτερη φούστα από μέσαβολάν στο τέλειωμα και στη μέσημια ζώνη σε φιόγκο

... είναι ροζ και γαλάζιο μαζίένα σύννεφο από πανίκαι θαρρείς θα σε πάρει μαζί τουο αέρας παιχνιδίζειανασηκώνει τις βόλτες τουκι αυτό είναι όλοπουθενά δεν πας

Μια φορά κι έναν καιρό....

Καλύτερα...

Καλό μήνα!

Στο λεωφορείο....

Είμαι καλά

...εκ των υστέρων....

Μονόλογος μεσούντος του θέρους

Ο τραγουδιστής

ΤΟ ΦΙΛΙ

Ξέρε το

Ο λόγος του Θησέα

Η ΑΝΑΣΑ

Επειδή.....

Παραμύθι(;)

Έτσι ακριβώς έγινε!

Μύθος;

τυχαία ιστορία

"Μάγεμα η φύση κι όνειρο..."

Ο λαγός

Ως...

Θλίψη

Ίσαμε....

Το μόνο μου Πάσχα....

Οίμοι...

Μόνο........

Διάλογοι 1

Απρίλης

.................................................................

Για το πέρασμα

Στο δρόμο....

Ευγνώμων....

Aνοιξιάτικο

Το ερωτευμένο λιοντάρι

Ναι

Επειδή υπάρχουν (και) φίλοι

Εκ παραδρομής (που λένε)

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Μικρή ιστορία προσμονής

φορές φορές αγαπάς να ξεγελιέσαι
ντύνεσαι ένα φουστάνι αλαφρό
με δεύτερη φούστα από μέσα
βολάν στο τέλειωμα και στη μέση
μια ζώνη σε φιόγκο

... είναι ροζ και γαλάζιο μαζί
ένα σύννεφο από πανί
και θαρρείς θα σε πάρει μαζί του

ο αέρας παιχνιδίζει
ανασηκώνει τις βόλτες του
κι αυτό είναι όλο

πουθενά δεν πας