Χωρίς τίτλο............

Καμιά φορά ταξιδεύεις με τη γνώση πως θα συναντήσεις τη μοίρα σου κι όσο κι αν δεν το θες αυτό δεν μπορείς να το εμποδίσεις δεν γίνεται παρά να τη δεις και να πάρεις την πικρή τη γεύση όσων σου χει ετοιμάσει
Και τότε δεν είναι δρόμος για τη γνώση, παρά για την επιβεβαίωση. Της οδύνης οπωσδήποτε που είσαι τυλιγμένος κι ας μην έχει όνομα. Άλλωστε γι’ αυτό ο πηγαιμός. Για την αναγνώριση. Όπως καλείται ο οικείος να αναγνωρίσει πτώμα ευρεθέν πλησίον οδού ταχείας κυκλοφορίας. Έτσι ακριβώς πηγαίνεις με τη χαρά απούσα. Ξεχασμένη, αφημένη ίσως και απορημένη για την εγκατάλειψη
…………………………………………………………………………………………
Ήταν μια σύντομη επίσκεψη μόνο για λίγες ώρες –βαριές ατελεύτητες ώρες (κάποτε ασύμμετρος ο χρόνος) δεν απαιτήθηκαν περισσότερες για να ερμηνευτούν και να ονομασθούν τα γκρίζα χρώματα, να πεις σε ποιο ανήκει τι.
Η επιστροφή σε βρίσκει αποκαμωμένη κι ούτε ένας λόγος παρήγορος που να λέει είμαι εδώ, ένας ώμος εγώ, εδώ είμαι. Τίποτα.
Βρέχει. Σκοτεινιάζει. Στην ψυχή σου ήδη έχει πέσει το σκοτάδι.
…………………………………………………………………………………….
Το κορίτσι είχε μεγάλα καστανά μάτια κι είναι το μόνο που θυμάμαι από κείνη καθώς τα συνάντησα πριν χαμηλώσουν τα φώτα πριν ξεκινήσουμε.
Φωτεινά μάτια. Και φωνή ευχάριστη.
Η ίδια ήταν ευγενική άνοιγε τη συζήτηση την προχωρούσε την οδηγούσε σε διέξοδα μονοπάτια, πάνω που πήγαινε να χαθεί,………….. Ήμουν πολύ κουρασμένη. Σαν τις φορές που η κούραση έχει ξεχειλίσει, έχει αλώσει σώμα και ψυχή και μόνο τα βλέφαρα πεισματικά αρνιούνται να κλείσουν.
Υποτάχτηκα στη νεανική φωνή, άφησα να με παρασύρει με την καλή της διάθεση.
Ρωτούσε για τούτο και για τ’ άλλο ή μιλούσε για δικά της πράγματα, τη μαμά της την αδερφή της.
Είχε θυμώσει με το αγόρι της γι’ αυτό ταξίδευε, να φύγει για λίγο, μια μέρα έστω, να τον δει από μακριά, να δει και το θυμό της αν άξιζε και πάλι να γυρίσει.
Τι ζητούσε η μικρούλα, την κάθαρση ή τη γιατρειά;
Σχεδόν δεν έβλεπα το πρόσωπό της το περίγραμμά του μόνο...... Οι συνεπιβάτες ένας ένας έκλειναν τα μάτια, παραδίνονταν ήσυχοι και σφαλείς
Άρχισα να μιλώ.
Το λεωφορείο τραβούσε σ’ ένα γλιστερό δρόμο μα κανείς δεν το λάβαινε υπόψη. Η νύχτα βαθιά μας τύλιγε, ο οδηγός με μηχανικές –ένα ταξίδι ρουτίνας ή προσεχτικές οδηγούσε με το ραδιόφωνο σε παλιά λαϊκά.
Έφευγαν τα χιλιόμετρα κι από μένα οι λέξεις ήρεμα, πιο ήρεμα κι απ’ τη θάλασσα την ακύμαντη, πιο ήσυχα κι απ’ το νερό που έπεφτε δίχως βία δίχως ορμή
Σαν να διηγόμουν κάποιου άλλου ζωή κι η φωνή μου δεν είχε αναταράξεις, ούτε πάθος ούτε λύπη ούτε στεναγμό.
Τι είπα; Πόσα είπα; Να τ’ άφησα όλα να βγουν από μέσα; Εκεί έτσι όπως καθόμουν περίπου στη μεσαία σειρά πίσω απ’ τον οδηγό μ’ ένα κορίτσι δίπλα μου που είχε αρχίσει να βαραίνει και τα κλαδωτά ματόκλαδα γείραν άραγε σκεπάσανε τα μάτια ή μείναν διάπλατα ανοιχτά;
Δεν ξέρω.
…………………………………………………………………………………………………..
Τα φώτα ανάβουν κάποτε. Το ταξίδι τελειώνει. Τέλειωσες κι εσύ. Το εξομολογητήριο κλείνει.
Κινητά χτυπούν. Μαμά φτάνω. Μπαμπά έρχομαι. Μαρία, Κωστή, Βάσω…. Ονόματα….. παραλήπτες προορισμοί.
Φτάνεις.
Πριν σηκωθείς ακουμπάς φευγαλέα το μπράτσο του κοριτσιού. Να πεις ευχαριστώ που ήταν και δεν ήταν εκεί
Κατεβαίνεις, παίρνεις ταξί. Στο σπίτι θέλεις να πεις προφταίνεις και το διορθώνεις και δίδεις ακριβή προορισμό.
Ξεκινά। Κλείνεις τα μάτια σκέφτεσαι τη διαδρομή, το κορίτσι, χαμογελάς και μόλις συνειδητοποιείς πως δεν ξέρεις ούτε τ’ όνομά της

Υ।Γ। Η φωτό από τον ηλιογράφο